Categorieën
ouder worden psychologie

5 redenen om een burnout te krijgen

Een burnout krijgen is niet leuk en moet je vooral voorkomen. Mocht je er toch tegenaan lopen, dan zijn dit 5 dingen die je van je burn-out kunt leren.

Juist jongeren, en dus ook jonge ouders krijgen tegenwoordig sneller een burnout. En ze maken zich ook meer zorgen dat ze er een krijgen. Ook ik heb ervaring met een burnout en depressie: ik had een rotzwangerschap gehad, een kleine baby thuis, als kostwinnaar verloor ik mijn baan en mijn oma werd ziek. Hét recept voor burnout.

Heb jij je wel eens een periode heel slecht gevoeld? En ben je daar weer uitgekomen? Was je daar achteraf blij mee? Ik ben om 5 redenen blij dat ik die burnout gehad heb.

Reden 1: Je leert je echte vrienden kennen

Weet jij al wie je echte vrienden zijn? Heb je dat al eens moeten beproeven?

Als je midden in een burnout zit, dan ben je geen prettig mens. Je echte vrienden blijven bij je, blijven je steunen en komen steeds weer langs, zelfs als je de vorige keer onaangenaam was. (Bij deze aan al mijn vrienden: bedankt, het was niet makkelijk voor jullie!)

Reden 2: Je leert jezelf (nog) beter kennen

Hoe goed ken jij jezelf? Ik dacht dat ik mezelf vrij goed kende, maar met het online coachingstraject voor burnout en depressie (van Interapy, erg aan te raden) leerde ik nog veel beter om mijn emoties te herkennen én er wat aan te doen. (Als je het leest, bedankt Helle!)

Zo weet ik nu van mezelf dat sterke emoties voelen niet slecht is voor mij, zoals het dat wel is voor andere mensen. Juist als ik voel dat mijn emoties beginnen af te vlakken, en ik het idee heb dat ik elke dag hetzelfde humeur heb, dan moet ik oppassen.

Reden 3: Je leert ‘nee’ te zeggen

Midden in een burnout kun je niets. Dus moet je overal ‘nee’ tegen zeggen, en je moet jezelf laten helpen. Twee heel leerzame dingen! Nu moet ik alleen nog weer leren om ook ‘ja’ te zeggen tegen sommige dingen.

Hoe vaak zeg jij nog ‘ja’ tegen dingen waar je eigenlijk ‘nee’ op wil zeggen?

Reden 4: Je hebt iets om met anderen over te praten

Er zijn heel veel mensen die een burnout hebben gehad. Daar hoef je je echt niet voor te schamen. Het mooiste is dat, als je er zelf heel open over bent, andere mensen ook met hun verhaal komen. En juist zo leer je anderen heel goed kennen: waarom kregen zij een burnout? Wat valt hen zwaar in het leven? Hoe kwamen zij er weer uit? Waar halen ze hun veerkracht vandaan? Welke overeenkomsten heeft dat met je eigen leven?

Reden 5: Je leert wat je leuk vindt

De dingen waar je in een burnout nog wel energie voor kunt en wilt opbrengen zijn de dingen die je leuk vindt en de dingen die je heel belangrijk vindt. Dat kan heel bepalend zijn voor hoe je je leven na je burnout inricht. Zo maak ik bewust meer tijd om leuke dingen te doen naast mijn drukke baan en promotie: spelen met onze mini, schrijven voor mijn blog en schoonmaken. (Echt, van dweilen en poetsen word ik erg zen.)

Wat vind jij het leukste om te doen?

Een kans

Al tijdens mijn burnout voelde het als een kans om aan mezelf te werken en meer over mezelf te leren. (Een vergoede therapie erbij maakte het een stuk makkelijker, dat wel.) Ook voor onze mini ben ik blij dat mijn ‘toolkit’ voor emotieregulatie een stukje uitgebreid is.

Heb jij ook een burnout gehad? Ben je daar achteraf blij mee? Laat het weten in de comments!

Categorieën
opvoedstijlen ouder zijn

Baby’s horen niet te huilen

Volg dit blog ook op Bloglovin

Huilt jouw kind wel eens? Wist je dat het consultatiebureau vindt dat een kind wel een uur per dag mag huilen? Ik vind van niet! Als een kind huilt, dan is er iets. Als je kunt, moet je daar iets aan doen. Als het niet kan, dan kun je op zijn minst dichtbij zijn en troost bieden.

Dat ik niet de enige ben die daar zo over denkt, werd mij laatst op Facebook weer bevestigt. Daar kwam ik het bericht ‘Waarom Afrikaanse kinderen niet huilen’  (Engels) tegen.

Gedachtegang

In het artikel staat dat in Afrika de gedachtegang anders is dan hier. De norm in westerse landen is dat baby’s huilen, terwijl in Afrika de gedachtegang dat baby’s NIET huilen heerst. Dat zorgt ervoor dat we hier in Nederland aan het kind twijfelen als er gehuild wordt: het is een huilbaby. In Afrika zoeken ouders het direct bij zichzelf: aan welke behoefte heb ik niet voldaan? En zo denk ik daar ook over.

Ook hoe vaak en hoe veel een kind (borst)voeding nodig heeft wordt hier vaak onderschat:

  • Ja, als het warm is komt je kindje elk half uur voor een kleine voeding.
  • Nee, dat is niet raar.
  • Ja, dat is helemaal normaal.
  • Ja, ze doen het ook wel eens als het niet warm is.
  • Ja, ook midden in de winkel.
  • Nee, dat is niet chique.
  • Ja, dan loop je in het openbaar te voeden.
  • Ja, ze doen het ook wel eens elk half uur ’s nachts.
  • Ja, dat is allemaal loeizwaar om vol te houden.

Maar: ja, dat hoort bij ouder worden. En ja: daarom is samen slapen zo heerlijk, dan hoef je niet elk half uur je bed uit…

Laten huilen: OK, maar nooit alleen

Sommige dingen kun je niet oplossen door te voeden, verschonen of in slaap wiegen. Als je kindje pijn heeft bijvoorbeeld, dan kun je daar soms niets aan doen. Onze mini huilde ook wel eens, maar nooit in zijn eentje en nooit lang. Er was altijd één van ons die de mini vasthield en troostte met huidcontact zolang hij huilde. We hopen dat hij daardoor de boodschap kreeg: we kunnen je niet helpen, maar we zijn wel bij je.

Natuurlijk huilen ze wel eens

En soms, kan het gewoon niet anders dan even je kindje te laten huilen. Bijvoorbeeld als een broertje of zusje ook aandacht nodig heeft. Of als je in de auto zit en er gewoon echt even niets anders mee kan doen dan laten huilen tot je veilig thuis bent.

Maar het gaat om de gedachtegang. Dit moet de uitzondering zijn, niet de regel. Het is OK, dat je baby huilt, maar niet ‘normaal’, niet iets om te negeren.

Echte huilbaby

Ik ontken ook niet dat er echt huilbaby’s zijn. Soms is het niet te achterhalen waarom een baby nou precies huilt. Soms kom je daar na een paar jaar, of heel veel jaar alsnog achter, maar soms ook nooit. Toch denk ik niet dat dit ‘normaal’ is. Er is echt een reden dat de baby huilt: wat het ook is, hoe frustrerend het ook is dat je de reden niet kunt vinden.

Ik weet ook dat het omgaan met een baby die huilt heel moeilijk is en ik heb alle respect voor ouders die hier doorheen moeten gaan. Als het voor jezelf echt nodig is om de deur achter je huilende baby dicht te trekken: doen. Maar misschien kun je in plaats daarvan ook oppas regelen die het volhoudt om je baby toch huidcontact te geven ondanks het huilen? Of helpen gehoorbeschermers (en speentjes)?

Hoeveel huilt jouw kind? Vind jij dat normaal? Hoe lossen jullie dat op? Discussie welkom!

Categorieën
authentiek eten recepten

Pompoen-pangasius stamp

Dit is een enorme aanrader! Door de pangasius in de koekenpan licht te bruinen geef je zonder zout enorm veel smaak! In ongeveer 30 minuten op tafel.

Je hebt nodig

Dit heb je nodig!

  • aardappels (twee grote per volwassene, een kleine per kind)
  • pompoenblokjes van verse pompoen of uit de diepvries (75g per kind, ongeveer 200g per volwassene)
  • pangasiusfilet
  • neutraal smakende olie (lichte olijfolie, zonnebloemolie of roomboter)
  • eventueel verse bieslook

Zo maak je het

  1. Was de aardappels goed. Schil ze daarna als je dat wilt. Kook ze zonder zout.
  2. Kook ook de pompoenblokjes zonder zout of stoom ze gaar.
  3. Bak de pangasiusfilet in een goede pan in weinig olie gaar. Zorg dat de randjes echt een beetje bruin beginnen te worden: daar zit veel smaak aan! (Maar maak de vis niet te droog.)
  4. Knip bieslook over het gerecht als je dat wilt.
  5. Stamp tot een stamppot, of eet alles lekker los.

Zo ziet het er los uit!

Veganize me

Dit recept kan veganistisch gemaakt worden door de pangasius te vervangen door tempeh of cashewnoten. Hak voor kleine kinderen de cashewnoten erg fijn, zodat ze zich niet daarin verslikken! (Zelfs Rapley kinderen kunnen dit niet goed voor ze twee zijn.)

Voor volwassenen

Omdat alles zonder zout is, kan deze stamppot wat laf worden. Voeg naar smaak zout op je bord toe, of strooi er een lekker pittige kaas over.

Tips

  • Je kan deze stamppot goed van tevoren maken en hij is koud ook lekker. Blijft in de koelkast zeker twee dagen goed.
  • Handig om mee te nemen als vervanging van een ‘potje’ babyeten! Neem eten mee in een melkflesje met de bewaardop in plaats van de speen.
  • Pompoen kun je goed zelf invriezen of in deelblokjes uit de diepvries kopen. Deze keer gebruikte ik een zelf-ingevroren pompoen.
  • Ook vis uit de diepvries is prima! Die is vaak verser dan de ‘verse’ vis in de supermarkt. Dit is dus een prima ‘we-hebben-nog-wel-wat-in-de-diepvries’ gerecht!

Alle recepten op Authentiek Ouder zijn per toeval zo ontstaan in onze keuken. Meestal door dingen te combineren uit de reclame. De successen staan hier, de mislukkingen vergeten we gewoon weer snel. Als een recept is aangepast uit een boek, dan staat de bron erbij.

De recepten van Authentiek Ouder zijn niet geschreven door een diëtist en het is niet de bedoeling om je voor te schrijven hoe je moet eten. Maak je je zorgen over hoe gezond jij en je kind eten? Neem dan contact op met een professional of je huisarts.

Categorieën
opinie ouder worden

Even genoeg van het uitleggen

Ik ben een vrouw en enig kostwinnaar. Mijn man is thuis met ons kind. Dat is wat wij doen. En ik heb er een beetje genoeg van om uit te leggen dat ik een man heb die voor ‘mijn’ kind zorgt. Ik heb er ook een beetje genoeg van om uit te leggen dat ik mijn ‘vrije dag’ niet besteed aan mijn kind opvoeden, maar aan hard werken aan mijn carrière. Ik snap de vraag niet eens.

Namen omgedraaid

Stel dat ik nou Mark had geheten en mijn man Tina. Dan lees je dit:

Mark

Mark zorgt goed voor zijn gezin. Van zijn salaris kunnen ze goed rondkomen. Hij hoeft maar 32 uur per week te werken om in het levensonderhoud van het gezin te voorzien en besteedt de 8 uur die van een werkweek overblijven aan het werken aan een promotie-onderzoek, zodat zijn kansen op de arbeidsmarkt verbeteren. Het lukt niet elke dag om een half uur met zijn kind Max van 3 te spelen. (Maar alle tijd die overblijft is voor Max, zijn mini.)

Tina

Mark’s inkomen is voldoende voor het gezin, dus kan Tina thuis blijven met de kleine Max. Tina studeert ook nog, in de ene dag dat Max naar het kinderdagverblijf gaat. Dat is goed voor Tina: zij blijft midden in de maatschappij blijft staan. Dat is ook fijn voor Max, die veel vriendjes heeft op de opvang en daar graag heen gaat. Bovendien is de overgang naar school straks minder moeilijk. Mark betaalt de studie van Tina zelf, omdat zij geen recht meer heeft op een vergoeding van de overheid.

Huishouden

Omdat Mark weet dat Tina het al druk genoeg heeft, zorgt hij in het weekend voor één keer avondeten en een opgevouwen was.  Tina doet de boodschappen. Doordeweeks helpt Mark mee waar dat nodig is: 4 dagen in de week brengt hij Max naar bed en hij neemt de meeste nachtelijke zorg voor Max op zich, zodat Tina goed kan slapen en ontspannen.

Mark brengt en haalt Max van het kinderdagverblijf, tenzij hij dat samen met Tina doet. Voor de gezelligheid. Hij zorgt ook dat het hele gezin in de kleren blijft en houdt goed in de gaten of de kleren van Max niet te klein worden.

Ook is hij mede-verantwoordelijk voor de financiën van het gezin, alle cadeautjes die er voor het gezin en anderen moeten komen, nieuwe kleren en vervanging van apparaten. Meestal houdt hij ook de sociale agenda in de gaten, zodat met alle ouders, grootouders, familieleden en vrienden een warme band blijft bestaan.

De afwas verdelen Mark en Tina, maar gelukkig is er een vaatwasser.

Rollenverdeling

Klinkt als een fantastische papa, toch?

Waarom is het dan zo lastig om die man-vrouw rol om te draaien? Waarom blijft iedereen zeuren dat ik mijn Tina aan het werk moet schoppen? Waarom ben ik een minder goede mama, als ik ‘maar’ twee volle dagen in de week tijd heb om met mijn kind te spelen? Ik hou een dak boven ons hoofd, probeer te zorgen dat wij zoveel mogelijk zelfstandig kunnen wonen als we oud en lastig worden door carrière te maken en oh ja, we kunnen nog steeds elk jaar op vakantie, omdat ik de financiën doe.

Ouders doen hun best

Alle ouders doen wat zij het beste voor hun kind achten. Man, vrouw, (kies je eigen geslacht), weet-het-nog-niet: allemaal.

Hoe doen jullie het thuis? En ben je het ook zo zat om dat te verantwoorden?

Categorieën
opvoeden ouder zijn

Time-out! – Geen straf, maar leermoment

Ik heb een behoorlijk grote ervaring met een behoorlijk diverse groep kinderen. Ik heb een flink aantal jaar gewerkt op een kinderdagverblijf, een voorschool en ook her en der op de BSO. En nu heb ik al twee en een half jaar een klein kind thuis. Ervaring genoeg dus. Ook met time-outs.

Geen fan

Ik ben geen enorm fan van een time-out, maar soms weet ik ook niet meer hoe de zaak anders op een voor alle partijen schappelijke manier is op te lossen. Het is niet alleen belangrijk dat het gezellig blijft, maar ook dat een kind leert welke uitingen wel en niet geaccepteerd worden door de maatschappij. Na één keer waarschuwen moet je ingrijpen en soms is er geen andere consequentie dan apart zetten. En heel soms heeft een kind gewoon echt even tijd voor zichzelf nodig.

Op het werk had ik meestal een kleedje dat dienst deed als time-out plek. Dat lag gewoon midden in de zaal, maar iedereen wist dat het kindje dat daar zat echt met rust gelaten moest worden. De kindjes wisten zelf ook dat ze daar moesten blijven totdat ze weer gehaald werden of totdat de timer ging. (Op een grote, drukke groep is het soms niet te doen om in de gaten te houden dat een kind echt maar 2 minuten zit. Een kookwekker helpt enorm.) Thuis zetten we de mini op de onderste traptree (ook als we van boven moeten komen!).

Afkoelen

Kinderen die even moeten zitten om tot rust te komen vertel ik meestal direct: “Je mag er weer bij komen, zodra je weer rustig bent.” Het heeft geen zin om dat na te bespreken. Je geeft ze zo direct al een moment om terug te keren. Eierwekkers zijn niet nodig, want ze hebben geen straf. Je moet niet verbaasd zijn als ze na vijf seconden al opstaan en weer mee komen doen. Dat is OK. Als ze nog niet rustig genoeg zijn, kun je dit gewoon herhalen. Het gaat er niet om kinderen af te zonderen, maar te kalmeren.

Toch straf

Zitten na straf bespreek ik wel altijd na. Het is belangrijk met kleine kinderen dat je ze dan een vraag stelt die ze zelf kunnen beantwoorden. “Waarom zit je hier?”, is voor de meeste kinderen te abstract. “Wat heb je gedaan?”, klinkt alsof alle gedrag van het kind negatief was. Ik vraag zelf meestal: “Wat ging er mis?” Meestal komt er dan wel een antwoord dat tot de kern komt. Ik volg dat vaak op met: “Waarom mag dat niet?” Dat geeft ongeveer zo’n gesprek:

  • ik: Wat ging er mis?
  • mini: Achter gillen binnen. Mama nee zegt. Mini slaan.
  • ik: Ja, je ging gillen, terwijl we binnen waren. En toen ik ‘nee’ zei, ging je mij slaan. Waarom mag je binnen niet gillen?
  • mini: Leise! (Zachtjes)
  • ik: Ja, binnen praten we zachtjes, voor de katten en voor de buren. Buiten kunnen we gillen. Waarom mag je niet slaan?
  • mini: Au mama. Kusje geven?
  • ik: Heel goed. Slaan doet pijn. Zeg even sorry, dan kunnen we kusjes geven.
  • mini: Sorry, mama.
  • ik: Dank je wel, liefje. Kom, we gaan weer verder spelen.

Het mooie van het systeem is dat kinderen het onderling ook zo gaan uitvoeren. Ik heb groepen gehad waarin kinderen tegen elkaar zeiden: “Ga maar even op het kleedje zitten.” En dan gingen ze daarna ook samen nabespreken. Heel goed! En kinderen, ook onze mini, lopen uit zichzelf naar de afkoelplek toe als ze zich geen raad weten met een emotie. Dat is een mooi signaal voor mij en een prima manier om met zo’n heftige emotie om te gaan. Onze mini maakt er helemaal een klein feestje van: hij zegt dat hij boos is, stampt naar de trap en zegt dan dat hij op de trap gaat zitten. Soms haalt hij ergens tussendoor eerst nog een knuffel. De time-out plek helpt hem duidelijk om zijn emoties een plekje te geven.

Ook voor mij

Er is nog een voordeel. De time-out geeft mij ook een beetje tijd (thuis meestal 15 tot 30 seconden) om over mijn boosheid heen te stappen en te reageren zoals het zou moeten. (Hm, als ik het zo bekijk is de time-out dus voornamelijk voor de ouders!)

Gebruik jij time-outs thuis? En werkt dat ook?

Categorieën
authentiek eten Geen categorie gezond eten

Gezond eten (met kinderen)

Gezond eten is belangrijk. Dat weten we, maar lekker eten is wel heel lekker. Het wordt ons en onze kinderen niet gemakkelijk gemaakt om én lekker én gezond te eten. Bij bewust opvoeden hoort bewust omgaan met eten. We wegen alle belangen af en proberen zo gezond als we kunnen te eten.

Koken met kinderen

Een deel van gezond eten is dat we onze mini veel betrekken bij het koken. Onze mini vindt dat leuk, ik vind dat leuk en het is stiekem heel educatief. Bovendien is het erg grappig als hij in een verhaal over taart bakken direct ziet dat het bijzonder is dat er geen boter voor de taart op het plaatje staat. Ik wil mijn kind leren wat er wél lekker is, ondanks dat het gezond is.

Verder zijn er recepten waarin we laten zien wat je mini al zelf kan; helpen in de keuken of in de winkel.

Koken voor kinderen

Ik zei het al eerder: voor mij horen alcohol en zout niet bij kinder-eten. Ik ben er ook van overtuigd dat het voor iedereen gezond is om minder zout te eten en geen alcohol te drinken. De recepten die ik plaats zijn smaakvol met zo min mogelijk zout. Ze zijn, zoals ze er staan, in principe geschikt voor baby’s vanaf 6 maanden (of alle andere baby’s die zelfstandig kunnen zitten en eten naar hun mond brengen). Pas aan waar je wilt, doe of laat wat bij jou past!

Wij hebben zelf volgens de Rapley-methode direct stukjes eten aangeboden. Maar we hebben ook wel wat dingen gepureerd met een lepeltje gegeven, omdat onze mini nog zoveel honger had. De recepten die zich erg goed leenden voor pureren staan op de site als ‘stamppot’, maar je kunt de onderdelen ook los aanbieden.

Ik ben géén diëtist. Ik geef geen advies over hoe je gezond moet eten. Onze recepten passen wel in een gezond, gevarieerd dieet. Maak je je zorgen over hoe jij of je kind eet? Neem dan contact op met een professional!

Bewust

We eten vlees en suiker. Maar we gaan met beiden wel bewust om. We eten ook bewust vaak géén vlees, en we denken altijd na over alternatieven zonder suiker. We geven altijd een tip om het gerecht vegetarisch te maken, ook al eten wij het met vlees of vis. De recepten op Authentiek Ouder zijn afwisselend handig of leuk om met mini’s te eten of samen met je mini te maken.

Goed in je vel

Ik geloof zelf ook dat gezond eten helpt om goed in je vel te zitten, en dat helpt weer om authentiek te leven. Gezond eten is geen vervanging van medicijnen of artsen, maar ik denk wel dat gezond eten je lijf altijd kan ondersteunen om het beste uit jezelf te halen.

Categorieën
ouder worden

Authentiek Ouder worden

We zijn elke dag bezig met ouder worden. Iedereen wordt elke dag precies één dag ouder. Je levensverhaal vertelt hoe je dat doet. Authentiek Ouder vindt dit een razend interessant onderwerp! Daarom is er ruimte voor authentiek ouder worden.

Ouder worden: rolmodel

Juist ook om een betere mama te zijn, vind ik het belangrijk om authentiek ouder te worden. Ik wil blijven leren om met tegenslagen om te gaan, blijven leren wie ik ben. Hoe kan ik hem laten zien dat leren aan jezelf nooit klaar is? Hoe kan ik hem voordoen wat ‘werken aan jezelf’ betekent? Wat voor rolmodel wil ik voor hem zijn?

Levensreis

Authentiek Ouder zal stukjes bevatten over mijn levensreis en hoe mijn perspectieven veranderen of wat ik meeneem van mindfulness, yoga en psychologie.

Verder horen daar voorbeelden bij: mensen die ik ken en die ik mooi en authentiek vind, wat hun leeftijd ook is. (Mijn grootouders zijn al wat posts aan het voorbereiden.)

Ik vind jou mooi, wie je ook bent! Schrijf jij ook mee over jouw levensreis?

Categorieën
ouder zijn

Authentiek Ouder zijn

Ik geloof dat authentiek ouder zijn betekent dat je papa of mama zijn serieus neemt, zonder dat je daarbij jezelf gaat wegcijferen. Voor mij is het de kern van wanneer ik vind dat ik als ouder goed bezig ben: als ik mezelf ben en toch mijn kind de goede kant op kan sturen. Dat betekent nogal wat, want het is niet eenvoudig om je kind te begeleiden en ook nog rekening te houden met jezelf.

Opvoeden leren: kinderopvang

Toen ik jaren geleden in de kinderopvang ging werken merkte ik dat ik teveel mezelf bleef met het opvoeden: mijn begeleiders vonden me afstandelijk en de kinderen kregen geen band met mij. Toen ik hen ging kopiëren vond ik juist weer dat ik teveel ingreep in het groepsproces en dat ik teveel aan het knuffelen was en ‘kind’ was. Dat deed weer afbreuk aan mijn authentieke zelf. Ik hou van een kleine afstand tussen mij en alle andere mensen, dus ook kleine kinderen.

Ik merkte dat ik een manier moest vinden om een aantal dingen te combineren. Ik wilde warmte uitstralen en de kinderen een veilige haven bieden om op terug te vallen. Tegelijkertijd wilde ik ze graag stimuleren om het ook zélf te doen, dus ook om zelf kleine ruzietjes en problemen op te lossen en hun eigen emoties te herkennen en later te reguleren.

Opvoeden leren: mama worden

Toen ik mama werd, ging ik ook op zoek naar dat evenwicht. Alleen is dat veel moeilijker te vinden! Niemand en niets kan je voorbereiden op de continue zorg die je voor je eigen kind hebt. Dat viel me zwaar en ik raakte mezelf kwijt. Ik verloor mezelf in de verzorging en zorgen voor mijn kind.

Authentiek? Wel authentieker

Nu ben ik meer op de goede weg. Ik weet hoe ik voor mezelf moet zorgen door dingen te doen die leuk zijn voor mij, zonder dat ik te weinig tijd besteed aan onze mini. Het zorgen voor hem is nu deel van wie ik ben en wat ik doe. Het is nog steeds niet altijd makkelijk; het blijft een zoektocht. Maar ik ben meer authentiek ouder.

Wat voor ouder ben jij? Jouw visie is van harte welkom in de reacties!