Boys will be boys – of niet?

Boys will be boys – maar moet je ze niet leren voorzichtig te zijn?

Ik ben een mama van een jongen. Hoe graag ik ook wil dat het niet zo is, en hoe hard ik ook probeer om hem niet anders te behandelen, het is anders dan een meisje. Ik speel ruwer met hem, maar hij vindt dat ook leuker dan veel meisjes. We spelen vechtspellen, we voetballen, we doen ruw.

Moeten we hem afremmen? Hij is een jongen, en ‘boys will be boys’. Toch?

Respect en voorzichtigheid

Nou, nee. Mijn mini is bijna vier, maar hij is best sterk. Als hij me schopt, heb ik een blauwe plek. Als hij me knijpt, doet het echt flink pijn (en weer een blauwe plek). Echt vechten en anderen pijn doen is gewoon nooit OK. Dus we leren hem om voorzichtig te zijn.

Sporten en voetballen

Hij heeft natuurlijk wel mega-veel energie en die wil hij kwijt. Met voetballen, rennen, fietsen en buiten spelen lukt dat aardig. Dit is echt heel belangrijk voor hem. Hij wordt duidelijk onrustiger als hij alleen binnen is. Heel anders dan ikzelf vroeger was, en sommige andere mini’s.

Vechtspeelgoed?

Op school is het heel normaal dat er ‘natuurlijk’ geen vechtspeelgoed is. Ik was ook eerst tegen. Zwaarden zouden alleen uitnodigen tot meer agressie en ruw spelen. Dat was toch juist wat we hem niet wilden leren?

Mijn partner dacht hier gelukkig heel anders over. Hij is de rustigste, meest beheerste man, die ik ooit zag en hij had vroeger ook altijd zwaarden en pistolen…

Bewust vechtspeelgoed

We hebben nu dus bewust vechtspeelgoed in huis. Het is fijn dat we de mini zo kunnen leren dat het OK is om met anderen te vechten, zolang iedereen weet dat het een spel is. Met zwaarden ben je een ridder, een piraat of soms een ridder-ambulance-man-piraat-brandweer. En die zijn er om mensen te helpen. Dát is het spel dat we hem leren.

Hij speelt met ons, we leren hem om wat langzamer te spelen en om alleen het zwaard of schild van de ander te raken. Hij kan zo leren om zich in te houden en dat is ongelooflijk belangrijk. Het zou jammer zijn als we alleen ‘rustig’ speelgoed hadden, want dan zou hij dit nooit van ons kunnen leren. En dan zou zijn papa ook nooit het goede voorbeeld hierin kunnen geven.

Rollenspellen

Ook geweldig is dat ík met mijn kind vechten kan. Ik ben niet zomaar een prinses die gered moet worden, ik sta met twee zwaarden tegen een leger van draken te vechten en heb hulp van een koene ridder nodig. Hoe heerlijk is het om hem dat voorbeeld te kunnen geven? En ja, ik ben dan natuurlijk ook de ambulance-verpleeg-man-brandweer-politie-mama die de gewonde draak troost en een flesje geeft. Hij wilde helemaal niet vechten, hij had gewoon honger…

En jullie? Spelen jullie vechtspelletjes met je jongens-mini? En met je meisjes-mini?

The following two tabs change content below.
Marianne Cysouw
mama | groepsleidster | wetenschapper | eigenaar Authentiek Ouder | gezin met partner, mini en poes
Marianne Cysouw

Laatste berichten van Marianne Cysouw (toon alles)

5 gedachten over “Boys will be boys – of niet?”

  1. Em houdt van wild, mits on her terms (herkenbaar). Dus op de kop jonassen. wild hop paardje hop op papa’s buik terwijl die weerloos op de grond ligt, met ruim 1,5 nu al springkussens opklauteren, ondanks de wilde kinderen van 8 die daar staan te spingen… Wij zijn heel benieuwd waar dit naartoe gaat. Maar van een klap in mijn gezicht of een boek tegen mijn hoofd word ik minder vrolijk. Ik vind het een waanzinnig lastig vraagstuk in opvoeding hoe je daar een middenweg in kunt vinden en vind dat jij dat heel knap doet.

    P.S. Ik had ook altijd zwaarden en pistolen en was dol op geweldadige superhelden en de hele rambam. En nu ben ik more or less pacifist. Het komt allemaal goed, mits je goed begeleidt. 😀

    1. Dank! Ik hou zelf ook van wild, maar heb ook veel ervaring met het begeleiden van groepen kinderen. Dit is precies zo’n vraagstuk waar het fijn is om al met andere kinderen ‘geoefend’ te hebben.

      Het fijne samenspel tussen kijken of iemand het nog leuk vindt en nét een beetje de grenzen opzoeken blijft een uitdaging! Gelukkig leren we met zijn tweeën dan weer net zoveel van het goedmaken.

  2. Volgens mij is ‘vechtspeelgoed’ op school niet normaal, omdat de meerderheid van de docenten vrouwelijk is, en daar waarschijnlijk nooit affiniteit mee gehad heeft. (sterker nog: misschien eerde de ruige jongens als vervelend hebben gezien in hun jeugd).
    Ook ik, en relatief zachtaardige man, speelde als kind met vechtspeelgoed. Onze tekenfilms (Transformers, M.A.S.K., etc) zat vol met vuurwapens. Later, toen de T.M.N.T. (Turtles) kwamen, werd ook ‘ninja’-vechtgereedschap populair. Zwaarden/ridders waren niet zo populair.
    Op de kleuterschool al: van alles wat we konden vind maakten we vuurwapens. Zelfs toen alles afgepakt was, wisten wij tijdens de lunch onze boterham in de vorm van een pistooltje te eten.

    Mijns inziens: als een kind geen rekening houdt met een ander -bijvoorbeeld door het pijn te doen, of te in een spelletje te forceren-, dan klopt het niet. Ik denk ook dat een kind moet leren dat het verantwoordelijk is voor de gevolgen van zijn/haar acties: dus bewustwording dat er bijv. een vaas kapot kan gaan als je met een zwaard gaat zwaaien. Maar als twee kinderen echt met elkaar willen vechten, over daken willen klauteren, doen ze dat maar lekker. Zo krijg je levenservaring i.p.v. ‘cotton-wool kids’.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *