Categorieën
lichaam ouder worden psychologie

Stimuleer je zintuigen – Geur

Het stimuleren van je primaire zintuigen helpt mee om je goed te voelen. Voel je een winterdip aankomen? Heb je meer energie nodig? Of wil je juist ontspannen? Het prikkelen van je ogen, neus, oren, tong of huid kan je op een aangename manier helpen. Deze keer de nadruk op geur.

Herinneringen

Geuren kunnen sterke herinneringen oproepen. Juist daarom kun je geuren goed gebruiken om je emoties te veranderen. Om je geborgen te voelen, kun je bijvoorbeeld de appeltaart volgens oma’s recept gaan bakken. Of misschien doet de geur van lavendel je wel denken aan zonnige zomers in Zuid-Frankrijk.

Wil je je stemming veranderen? Zoek dan naar een herinnering waarin je de gewenste stemming had. Als je de geur daarvan kunt creëren, ben je zo weer in die stemming.

Emoties

Een aantal geuren werken voor veel mensen hetzelfde, omdat we er soortgelijke ervaringen mee hebben. Deze geuren zijn geschikt om een bepaalde emotie op te wekken, zonder een specifieke herinnering. De geur van lavendel, bijvoorbeeld, werkt voor de meeste mensen rustgevend. De geur van citrusfruit werkt juist opwekkend. Hier zijn er een aantal op een rijtje:

  • Lavendel – rustgevend en kan helpen tegen hoofdpijn
  • Citrus – maakt wakker en helpt bij boosheid
  • Jasmijn – geeft vertrouwen en kan helpen bij depressie
  • Rozemarijn – kan helpen bij moeheid
  • Kaneel – helpt je concentreren
  • Honing – verzachtend en troostend
  • Munt – verhoogt alertheid en helpt om nieuwe ideeën te bedenken
  • Roos – verwarmt en laat je wegdromen
  • Appeltaart – wekt vaak een gevoel van nostalgie op
  • Brood – geeft een gevoel van vertrouwen
  • Koffie – kan opwekkend werken
  • Gras – maakt dat je je meer één voelt met de natuur

Mijn favoriet is jasmijn tegen winterdepressie; heerlijk om op mijn polsen en slapen te smeren en zo de hele dag door een klein beetje geur te ruiken.

Stimuleren

Om jezelf (en je kind) te laten kennismaken met de effecten van deze geuren kun je geurbakjes of geurzakjes maken. Veel van deze geuren zijn verkrijgbaar als olie. Je kunt ook zelf deze geur aan water toevoegen en verstuiven met een fijne plantenspuit. Ook stomen boven een bak water met deze geur erin kan fijn zijn. Natuurlijk kun je ook een doucheproduct of een heerlijk parfum uitzoeken met een bepaalde geur.

Wat is jouw favoriete geur? Waar wordt je vrolijk van?

Categorieën
lichaam ouder worden ouder zijn spelen

Mama en baby-yoga

Zoals ik al eerder noemde in de blog over spelen met je baby is mama en baby-yoga een leuk vermaak voor je kind. Maar het is ook heel nuttig voor jezelf! Zo leer je bijvoorbeeld om je kind op een ergonomisch verantwoorde manier te tillen, zolang je lijf nog niet helemaal het oude is. Tegelijk vond ik ook dat het de band met je kind kan versterken.

Herstellen

Je lijf heeft het behoorlijk te verduren tijdens een zwangerschap en tijdens een bevalling. Ook van een keizersnede moet je lichaam zich herstellen. Je buikspieren zijn uitgerekt en staan wat uit elkaar. Je heupen zijn nog verweekt en kwetsbaar. Je bekkenbodemspieren hebben een behoorlijke douw gekregen. Het is moeilijk om je evenwicht weer te vinden na die maanden kromme rug en dikke buik.

Ook emotioneel kunnen zwangerschap en geboorte zwaar zijn. Dat is niet altijd het geval (gelukkig), maar het kán wel. Yoga kan dan helpen om je evenwicht weer wat meer te vinden.

Een goede yoga-docent kan je helpen om je spieren weer op te bouwen na je zwangerschap, om je evenwicht weer te vinden en om het leuk te hebben met je baby. De meeste docenten die dit soort cursussen geven hebben al veel ervaring met verse mama’s.

Verschillen met ‘gewone’ mama-gym

Ik heb zelf de cursus gedaan bij een docent die ik al kende vanuit de zwangerschapsgym. (Dat was Liese van Dam. Namasté, Liese, dank je wel. Neem vooral een kijkje op haar website Shanti Yoga, want ze doet nog veel meer.)

Ik had me ook ingeschreven bij de mama-gym die georganiseerd werd door het consultatiebureau. Ik merkte een paar grote verschillen:

Mét je kindje

bij de yoga-cursus kon ik mijn kind meenemen, bij de mama-gym niet
de yoga-cursus werd overdag aangeboden, de mama-gym ’s avonds
omdat het mama en baby-yoga is, leer je ook spelen met je kind
de yoga-cursus gaat uit van tijd voor voeden en verschonen
de lengte van de yoga-lessen was langer dan die van de mama-gym

Wat mij erg stoorde aan de mama-gym was dat die ervan uitging dat je je vier-weken oude kind ergens bij iemand achterlaat, in de avond. (Wat me ook totaal onhandig lijkt voor alleenstaande mama’s.) Dat was voor mij de grootste reden om niet te gaan, want dat is precies de tijd dat mijn mini graag wilde clusteren met zijn voeding. Niet de handigste tijd om uithuizig te zijn. Bovendien vond ik het erg moeilijk om hem met vier weken al in de steek te laten.

Emotioneel

Maar ook het leren spelen met mijn kind, aandacht voor de emotionele band opbouwen en aandacht voor mijn eigen emotionele stabiliteit waren erg belangrijk. Ik vond het moeilijk om te genieten van mijn kind en de yoga-lessen waren echte lichtpuntjes: het is namelijk een activiteit met mijn kindje, waar ik niet bij hoefde na te denken en waar ik me helemaal goed over kon voelen.

Los daarvan waren de fysieke oefeningen wel hetzelfde. Het is dus waarschijnlijk een kwestie van smaak wat het beste bij jou past.

Wat zijn jouw ervaringen met mama-gym of mama-yoga?

Categorieën
lichaam opvoeden opvoedstijlen ouder worden ouder zijn

Op ziekenbezoek met je kind

Toen onze mini geboren werd had ik nog 3 van mijn 4 opa’s en oma’s. Allicht dat we op ziekenbezoek moesten in het ziekenhuis. Iets later werd mijn oma erg ziek en moesten we zelfs naar een verzorgingshuis voor palliatieve zorg (begeleiding bij het doodgaan). En de mini ging gewoon mee.

Waarom mee?

Doodgaan hoort bij het leven. Daar hoef ik mijn mini niet voor te behoeden. Mijn oma was bijna 100, dus echt heel veel verdriet kreeg ik er ook niet van. Ik zou het mijn mini niet aandoen om een heel verdrietige mama te zien, maar zolang ik niet erg ondersteboven ben, neem ik hem overal mee naartoe.

De tweede reden is de reactie van mijn oma: ze onthield niet veel meer, maar ze leefde enorm op als ik de mini meenam en had het er dan de rest van de week over. Ze keek echt uit naar de zaterdag erop, wanneer ik weer kwam. Dan wilde ze de mini op schoot en begon ze spontaan kinderliedjes te zingen. Voor de mini vaak wat ongemakkelijk, maar voor haar (en mij) onbetaalbaar.

Wat doe je dan?

Maar, een kind van anderhalf wil wel vermaakt worden! Gelukkig hebben de meeste ziekenhuizen en zeker de palliatieve zorghuizen een huiskamer en vaak is er ook speelgoed. Prima!

We speelden dus veel met speelgoed van daar, maar ik nam ook een grote luiertas mee met daarin de volgende dingen:

  • speentjes (want als hij het niet naar zijn zin heeft op schoot, helpt dat)
  • knuffels
  • boekjes
  • iPad (als beloning, voor het op schoot zitten bij oma)
  • regenkleding (om ervoor en erna buiten te kunnen spelen)
  • wisselend speelgoed
  • snacks en drinken

Als het niet (hard) regende, namen we mijn oma ook in de rolstoel mee naar buiten. Voor haar leuk, voor ons prettig, want dan zit je niet zo binnen. Kon dat echt niet, dan gingen we van tevoren, of tussendoor, of erna zelf naar buiten om te spelen.

Luchtiger

Zorgen voor onze oude mensen en ziek zijn en doodgaan hoort voor ons bij het leven. Wij hebben de mini daar niet van weggehouden, maar geprobeerd om hem op een voor hem acceptabele wijze te betrekken. Het bezoek werd ook een stuk minder zwaarmoedig door het meenemen van een klein kind.

Vond de mini het spannend? Ja, maar ik was erbij en we konden elk moment dat het te erg werd weg. Zou ik het weer doen? Ja, absoluut.

Begrafenis

Het werd ook een verwachting dat de mini mee zou gaan naar de begrafenis. Voor mij prima, want het was geen heel moeilijk afscheid. Voor de mini was het een manier om wat familie te zien, en voor hen om de mini te zien. (En geen oppas te regelen.)

Het bracht ook hier wat luchtigheid. Niemand vond het gek, niemand stoorde zich aan zijn gedrag. Ook dit zou ik de volgende keer weer doen. Hij hoort erbij, wat we ook meemaken.

En jij? Zou jij je kind meenemen naar een ziekenhuis of begrafenis? Heb je dit wel eens gedaan? Zou je het weer doen?

Categorieën
lichaam opvoeden ouder worden ouder zijn

Hands-off parenting – Je kind loslaten

Loslaten kan heel moeilijk zijn, vooral als je eraan gewend geraakt bent om je kind te helpen en beschermen. Gelukkig is het heel makkelijk om je kind los te laten: word een luiere ouder!

Lui

Ik moet eerlijk zeggen dat ik gewoon een heel luie ouder ben: de mini moet naar mij toekomen als hij iets wil of als hij getroost wil worden, hij moet zijn eigen boontjes doppen aan tafel en zijn eigen kleren aandoen en zelf naar de wc gaan.

Daar staat tegenover dat hij veel vrijheid krijgt om zelfstandig te zijn: hij mag zelf beslissen of hij hulp nodig heeft of troost nodig heeft, hij mag helemaal zelfstandig eten en zichzelf aankleden en hij beslist zelf wanneer hij naar de wc gaat.

Oh wacht, dat is exact hetzelfde… En volgens mij is dat precies de sleutel tot het begeleiden naar zelfstandigheid.

Beschadigen

Onze mini beschadigt zichzelf vaak als hij bij mij in de buurt is. Hij stoot zijn hoofd, schraapt zijn knieën, eet zand en leert dat brandnetels nou niet echt fijn zijn om vast te pakken.

Toch denk ik niet dat ik een slechte mama ben. Hij ervaart dingen om zich heen, leert zelf gevaren te zien en mag vanalles helemaal zelf uitproberen. Uiteraard schiet ik hem te hulp, als hij om hulp vraagt. (OK, zelfs dat niet altijd, maar dan alleen niet als ik zeker weet dat hij het zelf kan. En ik coach hem dan wel om het zelf te doen.)

Begeleiden

Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik helemaal niet ingrijp. Als ik giftige bessen zie, waarschuw ik wel degelijk en zorg ik dat hij die niet eet.

Als hij bovenaan de trap een superheld staat te zijn, zorg ik dat hij niet denkt dat hij eraf kan vliegen.

En als hij valt, laat ik hem zelf opstaan om zeker te weten dat ik niet moet gaan bellen met de hulpdiensten. (Echt: altijd je kind zelf op laten staan, nooit oprapen en de nek uit zijn verband rukken. Als het er echt erg uitziet: liggen laten en de ambulance bellen.)

Natuurlijk mag hij geen schoonmaakmiddelen proeven en natuurlijk laat ik hem geen grote honden aaien, zonder dat we dat aan de baas vragen. Er zijn wel degelijk regels. Maar ook veel vrijheid.

Hands-off parenting

Ik omschrijf mijn stijl meestal als hands-off parenting: ik doe zo min mogelijk voor hem wat hij zelf kan doen. Ik laat hem zoveel mogelijk zelf de wereld ontdekken, terwijl ik er voor zorg dat het nog veilig genoeg is. Hij mag beschadigen en een litteken oplopen, maar niet ernstig beschadigen.

En dus mag hij ook zelf een tarweveld inrennen, waar ik hem niet de hele tijd zie. Zolang hij natuurlijk wel blijft reageren op: “Waar ben je?” en laat weten dat hij OK is. (En een hand geeft met oversteken.)

Hoeveel vrijheid laat jij je kind? Wat mag je mini echt niet? Wat juist wel zelf?

Categorieën
lichaam ouder worden

Sporten – blegh

Ik heb veel sporten geprobeerd in mijn leven en ben tot de conclusie gekomen dat sporten gewoon niet bij mij past. Ik doe het omdat het gezond is, maar dan houdt het ook helemaal op.

Eigenlijk wilde ik dat dit stukje alleen over yoga zou gaan, maar dat lukte me niet. Ik hou gewoon niet van sporten en dus ook niet van schrijven over sporten. Dus heb ik opgeschreven wat ik allemaal heb geprobeerd en waarom dat niet lukt. En een klein stukje over yoga en hardlopen.

Geprobeerd – niet gelukt

  • fietsen – omdat ik toch ’s morgens ergens heen moet, en ’s middags weer terug, heb ik een tijdje geprobeerd om dan net zo hard te fietsen dat het echt wel sport werd. Maar na een maand vind ik dan dat ik te moe en bezweet op mijn werk kom. Dus dat doe ik niet meer.
  • zwemmen – op de middelbare school heb ik een tijdje elke week gezwommen. Ik vond dat wel leuk, maar ik kreeg het niet voor elkaar om dan ook echt elke week hard te werken en zélf te gaan zwemmen als ik geen les had. Dus dat doe ik niet meer.
  • paardrijden – ik heb een blauwe maandag (lees: 1 keer) bovenop een oud, halfblind paard gezeten. Maar omdat ik dan 20 kilometer naar de manege zou moeten fietsen, vond ik het niet leuk genoeg om door te zetten. Dus dat doe ik niet meer.
  • fitness – ik heb een jaar lang een abonnement gehad op de sportschool: zo’n dure, met begeleiding en een sauna. Maar toen werd ik zwanger en deden ze vervelend tegen mij en vond ik het te duur met een kind in huis. Dus dat doe ik niet meer.
  • balsporten – mijn kind van 3 raakt de bal beter dan ik. Dus dat doe ik niet meer.
  • turnen – in mijn studententijd ging ik samen met een vriendin elke week turnen. Maar zij is verhuisd en in mijn eentje vind ik het stom. Dus dat doe ik niet meer.
  • majorette – ja, echt dat is wel een sport. Maar ik ben zo ongecoördineerd dat ik nooit mee mag lopen in shows. Dus dat doe ik niet meer.
  • dansles – ook daar kwam ik niet vooruit en werd ik groter, terwijl er steeds meer mini’s om mij heen op mijn niveau kwamen. Dus dat doe ik niet meer.

Hardlopen

Wat doe ik dan wel? Nou, eigenlijk vrij weinig. In de zomer, als het nog licht is ’s avonds probeer ik 3 dagen in de week hard te lopen. Het lukt niet altijd, maar het is een poging om iets gezonds voor mezelf te doen. (En de omgeving is prachtig, zoals je op de foto kunt zien.)

In de winter doe ik het niet. Ik ben bang voor loslopende honden en in het donker het bos in trekt me gewoon echt niet. In plaats daarvan zit ik op de bank te handwerken voor de mini.

Yoga

En dan is er nog yoga. Een tijdlang deed ik dit braaf elke week, samen met een vriendin. Maar zoals je misschien begrijpt: ik kreeg een kind, zij kreeg een kind, we gingen niet meer elke week en: Dat doe ik dus niet meer.

Maar elke keer dat ik gestresst raak en mijn rug vastzit en er geëmmer is over mijn contract of andere onzekerheden zijn in mijn leven, ren ik als een haas naar de yoga-school voor een lesje en ik kom altijd beter terug. En met spierpijn. Ik geloof dat dat is wat sport moet doen: ontspanning bieden en spieren bouwen. Dus wat mij betreft is het sport!

Wat voor sport doe jij het liefst?

Categorieën
lichaam ouder worden

5-stappen plan om faalmomenten los te laten

Ik ben een mens, jij bent een mens en soms gebeurt het leven. We maken een fout of hebben het idee dat we een fout gemaakt hebben. Hoe kun je daar nou (beter) mee omgaan?

Tijdens mijn burnout liep ik ook keihard tegen die muur aan: ik heb gefaald. Als moeder, als partner, als vriendin, als werknemer… noem maar op. Even zeggen: “laat maar gaan”, was er voor mij  niet bij. Hoe kom je dan toch verder?

Stap 1: bekijk je falen realistischer

Natuurlijk maak je soms beslissingen, waardoor iets niet lukt. Dat betekent alleen niet altijd dat je gefaald hebt. Bekijk echt realistisch welke omstandigheden geheel buiten je macht lagen en welke je kon beïnvloeden.

Wil je een beter idee krijgen van hoe vaak willekeur een loopje met je neemt? Lees dan eens Dronkemanswandeling, waarin wordt uitgelegd hoeveel willekeur de wereld bevat.

Stap 2: en wat dan nog?

Daag je gedachten over het falen eens uit! Ok, iets is niet gelukt. Wat zou je nu tegen je beste vriendin zeggen, als het haar niet gelukt was? Wat zou je tegen je kind willen zeggen? Zeg dat dan ook tegen jezelf! (En als dat niet lukt, schrijf het dan helemaal uit in een lange brief naar jezelf, of hang plakbriefjes op je wc-muur.)

Stap 3: vraag je beste vrienden

Vraag aan je partner en je beste vrienden hoe zij nu tegen je aankijken, nadat  je gefaald hebt. (Doe dit alleen met iets groots, en alleen zo af en toe.) Je zult aangenaam verrast zijn dat het ze helemaal niets uitmaakt.

Durf je dit niet omdat je je schaamt? Doe het dan in een dagdroom en maak de uitkomst bewust positief.

Stap 4: tijdslimiet

Gun jezelf een baaldag als iets groots niet is gelukt, of als je scherpe kritiek op je werk of jezelf hebt gehad. Maar hou er daarna mee op! Spreek van tevoren met jezelf af wat je een goede termijn vind om te sippen. (Extra tip: met een kookwekker kun je je kind ook tot een uur de tijd geven om te sippen over iets. Daarna is het over!)

Voor echt grote teleurstellingen geef ik mezelf een baaldag: ik mag de hele dag boos kijken, ik mag de hele dag kort zijn tegen anderen, ik mag me de hele dag rot voelen en 1 nacht slecht slapen. Daarna moet het klaar zijn.

Stap 5: leer ervan

Probeer in te zien dat elke keer dat iets niet lukt een moment is waar je van kan leren. Kinderen doen dit van nature: elke keer als ze vallen, weten ze dat ze iets deden wat niet werkte. Daarna staan ze weer op en proberen ze iets anders. Dus leer ervan!

Tenslotte, zoals Einstein zei: “Insanity is doing the same thing, over and over, and expecting different outcomes.”

Mijn grootste faalproject is het niet op tijd afmaken van mijn promotie. Maar: daar leren we  geduld hebben van. Wat is jouw grootste faalmoment?