Categorieën
ouder worden psychologie

Meditatie – heb je daar wel tijd voor met kinderen?

Meditatie zou goed zijn voor van alles: je zou je gelukkiger gaan voelen, rustiger, beter tegen tegenslagen kunnen. Lijkt me dus heel handig voor alle ouders. Maar gaat dat wel? Mediteren als je een kind hebt?

Tijd maken

Natuurlijk heb je nergens tijd voor: tijd moet je maken. Voor sport, voor spelen met je kinderen, voor yoga. En dus ook voor mediteren. Maar je kunt niet voor alle belangrijke dingen tijd maken. Meestal gaat voor mij tijd met mijn mini voor alle andere belangrijke dingen. Dus ook voor mediteren.

Maar zou het nou niet handiger zijn als ik wat rustiger was? Zodat ik beter met hem om kan gaan? Heeft hij dan niet meer aan die kwaliteit van tijd die ik met hem doorbreng?

Dus heb ik het geprobeerd. Ik heb een paar geleide meditaties gedaan. Mijn Engels is heel goed, dus ik heb er gewoon een paar van internet geplukt en geprobeerd.

Mediteren moet je leren

Echt mediteren moet je leren. Je hersenen moeten als het ware wennen aan de gedwongen ontspanning. Hoe meer je het doet, hoe meer je aan meditatie hebt. Waarschijnlijk heb ik het niet lang genoeg doorgezet om er echt iets aan te hebben. Ik heb het een paar keer geprobeerd over een periode van twee maanden.

Wanneer kun je het beste mediteren?

Ik vroeg me af waar ik in mijn drukke leven dat mediteren moest inpassen, dus ik heb een paar dingen geprobeerd:

  • ’s morgens vroeg, als de mini nog niet wakker is
  • op mijn werk, met mijn hoofdtelefoon op
  • ’s avonds voordat ik ga slapen

In de ochtend was niet echt een succes, want na 2 keer wakker worden als er nog een 5 als eerste cijfer op de klok staat heb ik het opgegeven. Ik zal nooit een ochtendpersoon worden, en dat vroege opstaan leverde meer stress op dan dat de meditatie aan rust opleverde. Ik was tegen de tijd dat de mini wakker werd zo chagrijnig, dat ik al voor hij zijn bed uit was tegen hem snauwde. (Ik heb het gelijk goedgemaakt, hoor.)

Op mijn werk werkte nog best aardig, maar van de half uur durende meditaties kreeg ik toch maar een minuut of 10 mee. Ik bleef achter mijn computer namelijk wel gewoon doorwerken. Het was best een fijne boost voor de rest van de werkdag, maar ik kreeg niet echt het gevoel dat ik aan het mediteren was.

Vlak voor het slapen gaan mediteren had wel één voordeel: ik val er van in slaap. Ook hier kreeg ik het niet voor elkaar om echt te mediteren, maar ik sliep wel heel lekker.

Heb ik er tijd voor?

Mijn antwoord is: nee. Ik heb geen goede tijd om te mediteren. Ik vind het misschien ook niet belangrijk genoeg. Toch werd ik er al wel iets rustiger van. Op mijn werk vond ik het wel een fijne ontspanning in heel drukke tijden. Ik denk dat ik het daar nog wel een paar keer aan ga zetten, als ik merk dat ik me te druk maak over mijn werk.

En jij? Heb jij wel eens geprobeerd om te mediteren? En denk je dat je het prioriteit zou geven boven tijd met je kind?

Categorieën
lichaam ouder worden ouder zijn

Seks na je baby

Let op: niet geschikt om te lezen op je werk!

Na een bevalling krijg je vaak te horen dat je 6 weken moet wachten voor je weer seks mag hebben. Het lijkt dan alsof je daar moeite voor moet doen en je je al 6 weken aan het inhouden bent? Is dat wel zo? Hier mijn ervaringen.

Wil jij al?

Eerlijk gezegd, had ik helemaal geen zin in seks de eerste paar maanden. Mijn borsten deden pijn als ik niet voedde, en de rest van de tijd hing er een kind of een kolf aan. Mijn onderkantje voelde alsof ik overreden was en enorm uitgerekt. Niet sexy.

Ook mijn partner, de verse papa, was er helemaal nog niet aan toe. Hij was in een zorg-modus voor de nieuwe mini en wilde best knuffelen, maar dat was dan ook genoeg.

Moeten we niet eens?

Na een maand of 3 hadden we eens zo’n gesprek: Moeten we niet weer eens proberen? Dat deden we en het was een drama. Voor mij nog pijnlijk rond mijn hechtingen, voor hem gek, vanwege nog een erg enorme onderkant van mij. Belachelijk omdat hij niet aan mijn borsten mocht zitten. Hilarisch omdat ik het best gezellig had en mijn borsten dat als een toeschietreflex opvatten. (De melk zat overal en we moesten het bed verschonen.)

Maken we hem niet wakker?

Na een half jaar werd het voor ons weer eens tijd om wat serieuzer te worden, fysiek dan. Maar we sliepen nog met de mini samen (link naar aanschuifbedje 2.0). Eerst hadden we daar zo onze bedenkingen bij, maar uiteindelijk sliep hij zo vast, dat we het toch deden. En dat was leuk!

Verwachtingen

Ik zou niet als verwachting hebben dat je na 6 weken weer volop actief bent. Je bloedt dan niet meer, dus het infectierisico is voorbij. Voor de rest moet je ook niet verwachten dat je als verse mama (of papa!) al wilt. Stel je verwachtingen daarover dus zo snel mogelijk bij! Wil je al wel? Dan is dat natuurlijk ook OK!

Hoe ging dat bij jullie? Of hoe denk je dat je het zelf zou willen?

Categorieën
lichaam ouder worden psychologie

Stimuleer je zintuigen – Geur

Het stimuleren van je primaire zintuigen helpt mee om je goed te voelen. Voel je een winterdip aankomen? Heb je meer energie nodig? Of wil je juist ontspannen? Het prikkelen van je ogen, neus, oren, tong of huid kan je op een aangename manier helpen. Deze keer de nadruk op geur.

Herinneringen

Geuren kunnen sterke herinneringen oproepen. Juist daarom kun je geuren goed gebruiken om je emoties te veranderen. Om je geborgen te voelen, kun je bijvoorbeeld de appeltaart volgens oma’s recept gaan bakken. Of misschien doet de geur van lavendel je wel denken aan zonnige zomers in Zuid-Frankrijk.

Wil je je stemming veranderen? Zoek dan naar een herinnering waarin je de gewenste stemming had. Als je de geur daarvan kunt creëren, ben je zo weer in die stemming.

Emoties

Een aantal geuren werken voor veel mensen hetzelfde, omdat we er soortgelijke ervaringen mee hebben. Deze geuren zijn geschikt om een bepaalde emotie op te wekken, zonder een specifieke herinnering. De geur van lavendel, bijvoorbeeld, werkt voor de meeste mensen rustgevend. De geur van citrusfruit werkt juist opwekkend. Hier zijn er een aantal op een rijtje:

  • Lavendel – rustgevend en kan helpen tegen hoofdpijn
  • Citrus – maakt wakker en helpt bij boosheid
  • Jasmijn – geeft vertrouwen en kan helpen bij depressie
  • Rozemarijn – kan helpen bij moeheid
  • Kaneel – helpt je concentreren
  • Honing – verzachtend en troostend
  • Munt – verhoogt alertheid en helpt om nieuwe ideeën te bedenken
  • Roos – verwarmt en laat je wegdromen
  • Appeltaart – wekt vaak een gevoel van nostalgie op
  • Brood – geeft een gevoel van vertrouwen
  • Koffie – kan opwekkend werken
  • Gras – maakt dat je je meer één voelt met de natuur

Mijn favoriet is jasmijn tegen winterdepressie; heerlijk om op mijn polsen en slapen te smeren en zo de hele dag door een klein beetje geur te ruiken.

Stimuleren

Om jezelf (en je kind) te laten kennismaken met de effecten van deze geuren kun je geurbakjes of geurzakjes maken. Veel van deze geuren zijn verkrijgbaar als olie. Je kunt ook zelf deze geur aan water toevoegen en verstuiven met een fijne plantenspuit. Ook stomen boven een bak water met deze geur erin kan fijn zijn. Natuurlijk kun je ook een doucheproduct of een heerlijk parfum uitzoeken met een bepaalde geur.

Wat is jouw favoriete geur? Waar wordt je vrolijk van?

Categorieën
ouder worden psychologie

Mijn boek is uit

Ik heb mijn vakantie met een dag verlengd. Ik was nog niet klaar. Nog niet klaar met het mooie weer, nog niet klaar met het lakken van de salontafel. Niet klaar met het niets doen, ik was gewoon nog niet klaar.

Nog niet klaar

Ik was nog niet klaar met mijn boek De Vergeving van Tim Griggs, een verhaal over de kracht van liefde, die zelfs het grootste verlies kan verzachten. “Een vader, een popidool van midden veertig, die na een ruzie met zijn vrouw, die al op het punt stond hem te verlaten, met zijn twee kinderen in zijn Jaguar vlucht door London en uiteindelijk in de Theems eindigt. De ene dochter overleeft de crash niet, de ander wel. Hijzelf wordt vermist.”

Een boeiend boek met een sterk einde.

Verlies

Tijdens het lezen van dit boek komt het verleden weer naar boven over het verwerken van verlies. Het omgaan met verlies is voor een ieder weer anders en er bestaat geen handleiding hoe hier mee om te gaan. Tijdens onze vakantie zijn er veel drama’s gebeurd in onze omgeving en nog meer daar buiten die we niet weten. Kinderen die hun ouders verliezen in België op weg naar hun vakantie. Een moeder die zelf uit het leven stapt. Een zus die aan kanker overlijdt. De mensen die achter blijven moeten met dit verlies omgaan.

In het begin lijkt het onmogelijk hier mee om te gaan, laat staan er overheen te komen. Vanuit een donkere gevoelloze wereld ga je stapje voor stapje weer voelen. Je gaat stapje voor stapje de warmte van de zon weer voelen en zie je de wolken weer voorbij komen. Op eens smaakt het eten je weer en kun je weer lachen om een grap. Opeens besef je dat je door gaat met je leven omdat er mensen zijn die van je houden en je nodig hebben.

Bewust

Het is goed om hier af en toe bij stil te staan, niet te lang en niet altijd, maar wel om bewust te worden van het feit dat we ons te veel druk maken over futiliteiten, kleine zaken in het leven, vaak materiele zaken. We maken ons druk om de dingen die we niet hebben in plaats van gelukkig te zijn met de zaken die we wel hebben.

De vakantie is voorbij, mijn boek is uit….

Meer blogs kun je vinden op www.gewoonmaarten.nl

Categorieën
opinie ouder worden psychologie

Authentiek Ouder worden – 90 jaar levenservaring

Om deze post te maken heb ik mijn grootmoeder geïnterviewd. Zij heeft in haar eigen woorden, op papier een aantal vragen beantwoordt. Ik heb dit, vraag voor vraag, voor haar uitgewerkt in een serie blogjes. ~ Marianne

Als het woord ‘Authentiek’ op mensen moet slaan, wat is dan volgens jou een authentiek persoon?

Een authentiek persoon. Eerst maar eens opgezocht wat authentiek inhoudt of betekent. In de computer staat een eindeloos verhaal waar we niets zinnigs uit konden halen. Dus (lach niet!); het puzzleboek erbij gehaald. En ja hoor: kort maar krachtig:

  • betrouwbaar
  • echt
  • geloofwaardig

en als je het over mensen hebt:

  • eerlijk
  • solide
  • fideel

Een ouder iemand dus, die eerlijk tegen je is (wat vaak moeilijk is, omdat het soms zo anders is dan jij het zelf ziet).

Fideel, gezellig, trouwhartig, vrolijk (dat is er wel een beetje af, als je zo oud wordt). Maar toch: je het idee geven dat je altijd welkom bent. (Stilletjes ’s zondags opeens in de kamer staan!)

Ouder worden is voor ons dus geen last, maar zoveel mogelijk genieten van ons nageslacht en onze Hemelse Vader danken voor alles wat we uit zijn Hand in deze dingen ontvangen.

Misschien wat aan de korte kant, maar hopelijk duidelijk. (Praatjes vullen geen gaatjes…)

Categorieën
lichaam ouder worden ouder zijn spelen

Mama en baby-yoga

Zoals ik al eerder noemde in de blog over spelen met je baby is mama en baby-yoga een leuk vermaak voor je kind. Maar het is ook heel nuttig voor jezelf! Zo leer je bijvoorbeeld om je kind op een ergonomisch verantwoorde manier te tillen, zolang je lijf nog niet helemaal het oude is. Tegelijk vond ik ook dat het de band met je kind kan versterken.

Herstellen

Je lijf heeft het behoorlijk te verduren tijdens een zwangerschap en tijdens een bevalling. Ook van een keizersnede moet je lichaam zich herstellen. Je buikspieren zijn uitgerekt en staan wat uit elkaar. Je heupen zijn nog verweekt en kwetsbaar. Je bekkenbodemspieren hebben een behoorlijke douw gekregen. Het is moeilijk om je evenwicht weer te vinden na die maanden kromme rug en dikke buik.

Ook emotioneel kunnen zwangerschap en geboorte zwaar zijn. Dat is niet altijd het geval (gelukkig), maar het kán wel. Yoga kan dan helpen om je evenwicht weer wat meer te vinden.

Een goede yoga-docent kan je helpen om je spieren weer op te bouwen na je zwangerschap, om je evenwicht weer te vinden en om het leuk te hebben met je baby. De meeste docenten die dit soort cursussen geven hebben al veel ervaring met verse mama’s.

Verschillen met ‘gewone’ mama-gym

Ik heb zelf de cursus gedaan bij een docent die ik al kende vanuit de zwangerschapsgym. (Dat was Liese van Dam. Namasté, Liese, dank je wel. Neem vooral een kijkje op haar website Shanti Yoga, want ze doet nog veel meer.)

Ik had me ook ingeschreven bij de mama-gym die georganiseerd werd door het consultatiebureau. Ik merkte een paar grote verschillen:

Mét je kindje

bij de yoga-cursus kon ik mijn kind meenemen, bij de mama-gym niet
de yoga-cursus werd overdag aangeboden, de mama-gym ’s avonds
omdat het mama en baby-yoga is, leer je ook spelen met je kind
de yoga-cursus gaat uit van tijd voor voeden en verschonen
de lengte van de yoga-lessen was langer dan die van de mama-gym

Wat mij erg stoorde aan de mama-gym was dat die ervan uitging dat je je vier-weken oude kind ergens bij iemand achterlaat, in de avond. (Wat me ook totaal onhandig lijkt voor alleenstaande mama’s.) Dat was voor mij de grootste reden om niet te gaan, want dat is precies de tijd dat mijn mini graag wilde clusteren met zijn voeding. Niet de handigste tijd om uithuizig te zijn. Bovendien vond ik het erg moeilijk om hem met vier weken al in de steek te laten.

Emotioneel

Maar ook het leren spelen met mijn kind, aandacht voor de emotionele band opbouwen en aandacht voor mijn eigen emotionele stabiliteit waren erg belangrijk. Ik vond het moeilijk om te genieten van mijn kind en de yoga-lessen waren echte lichtpuntjes: het is namelijk een activiteit met mijn kindje, waar ik niet bij hoefde na te denken en waar ik me helemaal goed over kon voelen.

Los daarvan waren de fysieke oefeningen wel hetzelfde. Het is dus waarschijnlijk een kwestie van smaak wat het beste bij jou past.

Wat zijn jouw ervaringen met mama-gym of mama-yoga?

Categorieën
lichaam opvoeden opvoedstijlen ouder worden ouder zijn

Op ziekenbezoek met je kind

Toen onze mini geboren werd had ik nog 3 van mijn 4 opa’s en oma’s. Allicht dat we op ziekenbezoek moesten in het ziekenhuis. Iets later werd mijn oma erg ziek en moesten we zelfs naar een verzorgingshuis voor palliatieve zorg (begeleiding bij het doodgaan). En de mini ging gewoon mee.

Waarom mee?

Doodgaan hoort bij het leven. Daar hoef ik mijn mini niet voor te behoeden. Mijn oma was bijna 100, dus echt heel veel verdriet kreeg ik er ook niet van. Ik zou het mijn mini niet aandoen om een heel verdrietige mama te zien, maar zolang ik niet erg ondersteboven ben, neem ik hem overal mee naartoe.

De tweede reden is de reactie van mijn oma: ze onthield niet veel meer, maar ze leefde enorm op als ik de mini meenam en had het er dan de rest van de week over. Ze keek echt uit naar de zaterdag erop, wanneer ik weer kwam. Dan wilde ze de mini op schoot en begon ze spontaan kinderliedjes te zingen. Voor de mini vaak wat ongemakkelijk, maar voor haar (en mij) onbetaalbaar.

Wat doe je dan?

Maar, een kind van anderhalf wil wel vermaakt worden! Gelukkig hebben de meeste ziekenhuizen en zeker de palliatieve zorghuizen een huiskamer en vaak is er ook speelgoed. Prima!

We speelden dus veel met speelgoed van daar, maar ik nam ook een grote luiertas mee met daarin de volgende dingen:

  • speentjes (want als hij het niet naar zijn zin heeft op schoot, helpt dat)
  • knuffels
  • boekjes
  • iPad (als beloning, voor het op schoot zitten bij oma)
  • regenkleding (om ervoor en erna buiten te kunnen spelen)
  • wisselend speelgoed
  • snacks en drinken

Als het niet (hard) regende, namen we mijn oma ook in de rolstoel mee naar buiten. Voor haar leuk, voor ons prettig, want dan zit je niet zo binnen. Kon dat echt niet, dan gingen we van tevoren, of tussendoor, of erna zelf naar buiten om te spelen.

Luchtiger

Zorgen voor onze oude mensen en ziek zijn en doodgaan hoort voor ons bij het leven. Wij hebben de mini daar niet van weggehouden, maar geprobeerd om hem op een voor hem acceptabele wijze te betrekken. Het bezoek werd ook een stuk minder zwaarmoedig door het meenemen van een klein kind.

Vond de mini het spannend? Ja, maar ik was erbij en we konden elk moment dat het te erg werd weg. Zou ik het weer doen? Ja, absoluut.

Begrafenis

Het werd ook een verwachting dat de mini mee zou gaan naar de begrafenis. Voor mij prima, want het was geen heel moeilijk afscheid. Voor de mini was het een manier om wat familie te zien, en voor hen om de mini te zien. (En geen oppas te regelen.)

Het bracht ook hier wat luchtigheid. Niemand vond het gek, niemand stoorde zich aan zijn gedrag. Ook dit zou ik de volgende keer weer doen. Hij hoort erbij, wat we ook meemaken.

En jij? Zou jij je kind meenemen naar een ziekenhuis of begrafenis? Heb je dit wel eens gedaan? Zou je het weer doen?

Categorieën
opinie ouder worden psychologie

Mandala kleuren – niet zo ontspannend…

Het zou heel ontspannend zijn: kleuren voor volwassenen. Ik vind er niets aan.

Leeg in de kast

Ik heb dus zo’n boekje, maar het ligt vooral leeg te zijn in mijn kast. Ik hou van kleuren en kan heel erg genieten van kleuren met mijn mini, of zelfs tekenen. Maar dat mandala-gedoe… blegh.

Geen duo-activiteit

Ik vind het bijvoorbeeld heel vervelend als de mini erbij komt zitten en mijn tekening verpest. En ik vind het echt superstom om te doen als er geen mini naast me zit. (Daar heb ik ook geen tijd voor; met mijn vrije tijd zonder mini doe ik liever andere dingen.)

mandala hand

Oneindig verhaal

En het komt nooit af! Je bent een paar UUR aan het kleuren voor je een tekening af hebt…

Geen succes dus voor mij.

En jij? Weleens geprobeerd? Wat vond je ervan?

Categorieën
lichaam opvoeden ouder worden ouder zijn

Hands-off parenting – Je kind loslaten

Loslaten kan heel moeilijk zijn, vooral als je eraan gewend geraakt bent om je kind te helpen en beschermen. Gelukkig is het heel makkelijk om je kind los te laten: word een luiere ouder!

Lui

Ik moet eerlijk zeggen dat ik gewoon een heel luie ouder ben: de mini moet naar mij toekomen als hij iets wil of als hij getroost wil worden, hij moet zijn eigen boontjes doppen aan tafel en zijn eigen kleren aandoen en zelf naar de wc gaan.

Daar staat tegenover dat hij veel vrijheid krijgt om zelfstandig te zijn: hij mag zelf beslissen of hij hulp nodig heeft of troost nodig heeft, hij mag helemaal zelfstandig eten en zichzelf aankleden en hij beslist zelf wanneer hij naar de wc gaat.

Oh wacht, dat is exact hetzelfde… En volgens mij is dat precies de sleutel tot het begeleiden naar zelfstandigheid.

Beschadigen

Onze mini beschadigt zichzelf vaak als hij bij mij in de buurt is. Hij stoot zijn hoofd, schraapt zijn knieën, eet zand en leert dat brandnetels nou niet echt fijn zijn om vast te pakken.

Toch denk ik niet dat ik een slechte mama ben. Hij ervaart dingen om zich heen, leert zelf gevaren te zien en mag vanalles helemaal zelf uitproberen. Uiteraard schiet ik hem te hulp, als hij om hulp vraagt. (OK, zelfs dat niet altijd, maar dan alleen niet als ik zeker weet dat hij het zelf kan. En ik coach hem dan wel om het zelf te doen.)

Begeleiden

Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik helemaal niet ingrijp. Als ik giftige bessen zie, waarschuw ik wel degelijk en zorg ik dat hij die niet eet.

Als hij bovenaan de trap een superheld staat te zijn, zorg ik dat hij niet denkt dat hij eraf kan vliegen.

En als hij valt, laat ik hem zelf opstaan om zeker te weten dat ik niet moet gaan bellen met de hulpdiensten. (Echt: altijd je kind zelf op laten staan, nooit oprapen en de nek uit zijn verband rukken. Als het er echt erg uitziet: liggen laten en de ambulance bellen.)

Natuurlijk mag hij geen schoonmaakmiddelen proeven en natuurlijk laat ik hem geen grote honden aaien, zonder dat we dat aan de baas vragen. Er zijn wel degelijk regels. Maar ook veel vrijheid.

Hands-off parenting

Ik omschrijf mijn stijl meestal als hands-off parenting: ik doe zo min mogelijk voor hem wat hij zelf kan doen. Ik laat hem zoveel mogelijk zelf de wereld ontdekken, terwijl ik er voor zorg dat het nog veilig genoeg is. Hij mag beschadigen en een litteken oplopen, maar niet ernstig beschadigen.

En dus mag hij ook zelf een tarweveld inrennen, waar ik hem niet de hele tijd zie. Zolang hij natuurlijk wel blijft reageren op: “Waar ben je?” en laat weten dat hij OK is. (En een hand geeft met oversteken.)

Hoeveel vrijheid laat jij je kind? Wat mag je mini echt niet? Wat juist wel zelf?

Categorieën
ouder worden psychologie

Last van negatieve gedachten? Daag ze uit!

We hebben allemaal wel eens last van negatieve gedachten; van die kleine stemmetjes die zeggen: “Je kunt het niet!” of “Je bent een mislukkeling!” of nog erger: “Je bent een slechte ouder!” Maar wat kun je hier nou aan doen?

Simpel

Het is heel simpel: niet meer zo denken.

OK, niet zo simpel

OK, dat is dus helemaal niet zo simpel. Het is heel moeilijk om dat soort negatieve gedachten nooit meer te denken. Zeker als je van pessimistische aard bent, is het heel lastig om die gedachten voorgoed uit te schakelen.

Cognitieve gedragstherapie

Wat je dan wel kunt doen is een oefening uit de cognitieve gedragstherapie: je negatieve gedachten (op papier) uitdagen. Cognitieve gedragstherapie gaat ervan uit dat hoe we ergens tegenaan kijken belangrijker is dan wat er precies met ons gebeurd is.

Bevallingsverhalen

Zo zijn er mensen die vinden dat ik een vreselijke bevalling had: ik moest onverwacht naar het ziekenhuis, ik heb lang persweeën moeten wegademen en ik was vreselijk moe.

Ikzelf vind het helemaal geen vreselijke bevalling. Ik vond het een prachtige geboorte en een bevrijding van mijn zwangerschap. Ook in de moeilijke stukken ervoer ik rust.

Voor mij klopt het dus dat het belangrijker is hoe ik er tegenaan kijk, dan wat er nou precies is gebeurd.

Oefening

Als het nou niet vanzelf lukt om tegen een emotionele gebeurtenis positief te zijn, of (en dat is natuurlijk nog veel erger) als het niet lukt om positief naar jezelf te kijken, kun je dat positieve met jezelf oefenen. De gedachten die je hebt zijn dan zo sterk ingesleten dat ze bijna automatisch zijn.

Geboorte geven vond ik namelijk fantastisch, maar mijn kind dragen verschrikkelijk. En daar kun je de volgende oefening voor doen.

  • Situatie: Wat was de situatie waarin je jezelf bevond? Wat was de aanleiding?
  • Negatieve gedachte: Welke (automatische) negatieve gedachte had je daarbij?
  • Alternatief: Bekijk je situatie vanuit een ander gezichtspunt. Wat is een positieve manier om daar naar te kijken? Wat kan een alternatieve gedachte zijn?

Voorbeelden

Dit zijn twee voorbeelden zoals ik ze had uitgewerkt:

  • Situatie: Ik ga naar mijn werk en voel me schuldig dat ik mijn mini thuis achterlaat.
  • Negatieve gedachte: Ik ben een slechte moeder.
  • Alternatief: Ik geef een goed voorbeeld: om te leven moet je werken.
  • Situatie: Ik bekijk onze spaarrekeningen.
  • Negatieve gedachte: We hebben te weinig geld om onze mini alles te geven wat hij wil.
  • Alternatief: We kunnen onze mini goed de waarde van geld leren, omdat we niet altijd alles kunnen kopen.

Oefenen

Het uitdagen van je negatieve gedachten is niet moeilijk, maar wel confronterend. En je moet het wel consequent blijven doen, om er echt veel aan te hebben. Na een poosje wordt het wel makkelijker! (En met een poosje bedoelen ik dan een half jaar of een jaar.)

In welke situaties heb jij negatieve gedachten? Wat kun je daar voor alternatieven voor verzinnen? Schrijf ze lekker hieronder op! Anoniem mag natuurlijk!

Als je echt moeite hebt met lief zijn voor jezelf en jezelf accepteren, of als je het idee hebt dat het ouderschap niet alleen vermoeiend en vervelend is, maar echt onhoudbaar zwaar: vraag dan om hulp. Vraag in je omgeving om praktische hulp en ga huilend bij de huisarts zitten. Hou niet op met vragen tot iemand je helpt.