Categorieën
lichaam ouder worden

Sporten – blegh

Ik heb veel sporten geprobeerd in mijn leven en ben tot de conclusie gekomen dat sporten gewoon niet bij mij past. Ik doe het omdat het gezond is, maar dan houdt het ook helemaal op.

Eigenlijk wilde ik dat dit stukje alleen over yoga zou gaan, maar dat lukte me niet. Ik hou gewoon niet van sporten en dus ook niet van schrijven over sporten. Dus heb ik opgeschreven wat ik allemaal heb geprobeerd en waarom dat niet lukt. En een klein stukje over yoga en hardlopen.

Geprobeerd – niet gelukt

  • fietsen – omdat ik toch ’s morgens ergens heen moet, en ’s middags weer terug, heb ik een tijdje geprobeerd om dan net zo hard te fietsen dat het echt wel sport werd. Maar na een maand vind ik dan dat ik te moe en bezweet op mijn werk kom. Dus dat doe ik niet meer.
  • zwemmen – op de middelbare school heb ik een tijdje elke week gezwommen. Ik vond dat wel leuk, maar ik kreeg het niet voor elkaar om dan ook echt elke week hard te werken en zélf te gaan zwemmen als ik geen les had. Dus dat doe ik niet meer.
  • paardrijden – ik heb een blauwe maandag (lees: 1 keer) bovenop een oud, halfblind paard gezeten. Maar omdat ik dan 20 kilometer naar de manege zou moeten fietsen, vond ik het niet leuk genoeg om door te zetten. Dus dat doe ik niet meer.
  • fitness – ik heb een jaar lang een abonnement gehad op de sportschool: zo’n dure, met begeleiding en een sauna. Maar toen werd ik zwanger en deden ze vervelend tegen mij en vond ik het te duur met een kind in huis. Dus dat doe ik niet meer.
  • balsporten – mijn kind van 3 raakt de bal beter dan ik. Dus dat doe ik niet meer.
  • turnen – in mijn studententijd ging ik samen met een vriendin elke week turnen. Maar zij is verhuisd en in mijn eentje vind ik het stom. Dus dat doe ik niet meer.
  • majorette – ja, echt dat is wel een sport. Maar ik ben zo ongecoördineerd dat ik nooit mee mag lopen in shows. Dus dat doe ik niet meer.
  • dansles – ook daar kwam ik niet vooruit en werd ik groter, terwijl er steeds meer mini’s om mij heen op mijn niveau kwamen. Dus dat doe ik niet meer.

Hardlopen

Wat doe ik dan wel? Nou, eigenlijk vrij weinig. In de zomer, als het nog licht is ’s avonds probeer ik 3 dagen in de week hard te lopen. Het lukt niet altijd, maar het is een poging om iets gezonds voor mezelf te doen. (En de omgeving is prachtig, zoals je op de foto kunt zien.)

In de winter doe ik het niet. Ik ben bang voor loslopende honden en in het donker het bos in trekt me gewoon echt niet. In plaats daarvan zit ik op de bank te handwerken voor de mini.

Yoga

En dan is er nog yoga. Een tijdlang deed ik dit braaf elke week, samen met een vriendin. Maar zoals je misschien begrijpt: ik kreeg een kind, zij kreeg een kind, we gingen niet meer elke week en: Dat doe ik dus niet meer.

Maar elke keer dat ik gestresst raak en mijn rug vastzit en er geëmmer is over mijn contract of andere onzekerheden zijn in mijn leven, ren ik als een haas naar de yoga-school voor een lesje en ik kom altijd beter terug. En met spierpijn. Ik geloof dat dat is wat sport moet doen: ontspanning bieden en spieren bouwen. Dus wat mij betreft is het sport!

Wat voor sport doe jij het liefst?

Categorieën
ouder worden ouder zijn

Mindfulness als je weer aan het werk moet na je verlof

Eén van de moeilijkste dingen die ik ooit gedaan heb, is mijn kindje achter laten en zelf weer gaan werken. Ik voelde me onrustig en kon me slecht op mijn werk concentreren. Ik genoot ook niet van mijn activiteiten. Wat ik toen deed om daar mee om te gaan, lijkt veel op mindfulness activiteiten. Hoewel ik dat pas veel later ontdekte.

Anxious Mind

Laatst heb ik het boek “Daily Meditations for Calming Your Anxious Mind” (Jeffrey Brantley en Wendy Millstine) gelezen. Zij beschrijven daarin een aantal houdingen ten opzichte van onrust in je hoofd (of ‘anxiety’, zoals dat in het Engels heet).

  • Niet oordelen: geen verandering verwachten, ook al probeer je nieuwe dingen te doen
  • Geduld: en dan bedoelen ze vooral geduld met jezelf.
  • Denken als een kind: in het moment leven alsof je dat voor het eerst doet.
  • Vertrouwen: er vanuit gaan dat je de kracht hebt om in het nu te leven
  • Acceptatie: accepteren wat er nu is, ook als dat niet zo leuk is
  • Loslaten: niet vechten tegen jezelf

Mediteren

Het boek gaat vooral over mediteren en daar neem ik zelf nooit de tijd voor. Ik vind het niet leuk om te doen en ik word er nooit rustiger van. Kan best zijn dat dat wel komt als je maar genoeg oefent, maar daar heb ik het geduld niet voor.

Accepteren

Wat ik wel deed was mezelf toestaan om me een paar weken slecht te voelen dat ik weer was gaan werken. En op mijn werk stond ik mezelf kleine ‘pauzes’ toe waarin ik niet geconcentreerd was; meer dan waar ik mezelf voorheen mee liet wegkomen. Dit komt natuurlijk over een met het ‘niet oordelen’ en de ‘acceptatie’, en in mindere mate met ‘geduld’.

Vertrouwen

Ik gaf mezelf ook toestemming om het omgaan met mijn collega’s en de reis naar mijn werk (een ruim uur, die ik altijd vulde met lezen; mijn favoriete activiteit) weer leuk te vinden. Dat was het ‘vertrouwen’.

Denken als een kind en geduld

Aan ‘denken als een kind’ en ‘geduld’ ben ik nog niet toegekomen… Gelukkig helpt mijn peuterpuberende mini daar wel bij! (En dan bedoel ik, dat hij geduldig is met mij en ik het zo kan leren…)

Wat is jouw tactiek om op het werk ook aan het werk te blijven?

Categorieën
lichaam ouder worden

5-stappen plan om faalmomenten los te laten

Ik ben een mens, jij bent een mens en soms gebeurt het leven. We maken een fout of hebben het idee dat we een fout gemaakt hebben. Hoe kun je daar nou (beter) mee omgaan?

Tijdens mijn burnout liep ik ook keihard tegen die muur aan: ik heb gefaald. Als moeder, als partner, als vriendin, als werknemer… noem maar op. Even zeggen: “laat maar gaan”, was er voor mij  niet bij. Hoe kom je dan toch verder?

Stap 1: bekijk je falen realistischer

Natuurlijk maak je soms beslissingen, waardoor iets niet lukt. Dat betekent alleen niet altijd dat je gefaald hebt. Bekijk echt realistisch welke omstandigheden geheel buiten je macht lagen en welke je kon beïnvloeden.

Wil je een beter idee krijgen van hoe vaak willekeur een loopje met je neemt? Lees dan eens Dronkemanswandeling, waarin wordt uitgelegd hoeveel willekeur de wereld bevat.

Stap 2: en wat dan nog?

Daag je gedachten over het falen eens uit! Ok, iets is niet gelukt. Wat zou je nu tegen je beste vriendin zeggen, als het haar niet gelukt was? Wat zou je tegen je kind willen zeggen? Zeg dat dan ook tegen jezelf! (En als dat niet lukt, schrijf het dan helemaal uit in een lange brief naar jezelf, of hang plakbriefjes op je wc-muur.)

Stap 3: vraag je beste vrienden

Vraag aan je partner en je beste vrienden hoe zij nu tegen je aankijken, nadat  je gefaald hebt. (Doe dit alleen met iets groots, en alleen zo af en toe.) Je zult aangenaam verrast zijn dat het ze helemaal niets uitmaakt.

Durf je dit niet omdat je je schaamt? Doe het dan in een dagdroom en maak de uitkomst bewust positief.

Stap 4: tijdslimiet

Gun jezelf een baaldag als iets groots niet is gelukt, of als je scherpe kritiek op je werk of jezelf hebt gehad. Maar hou er daarna mee op! Spreek van tevoren met jezelf af wat je een goede termijn vind om te sippen. (Extra tip: met een kookwekker kun je je kind ook tot een uur de tijd geven om te sippen over iets. Daarna is het over!)

Voor echt grote teleurstellingen geef ik mezelf een baaldag: ik mag de hele dag boos kijken, ik mag de hele dag kort zijn tegen anderen, ik mag me de hele dag rot voelen en 1 nacht slecht slapen. Daarna moet het klaar zijn.

Stap 5: leer ervan

Probeer in te zien dat elke keer dat iets niet lukt een moment is waar je van kan leren. Kinderen doen dit van nature: elke keer als ze vallen, weten ze dat ze iets deden wat niet werkte. Daarna staan ze weer op en proberen ze iets anders. Dus leer ervan!

Tenslotte, zoals Einstein zei: “Insanity is doing the same thing, over and over, and expecting different outcomes.”

Mijn grootste faalproject is het niet op tijd afmaken van mijn promotie. Maar: daar leren we  geduld hebben van. Wat is jouw grootste faalmoment?

Categorieën
ouder worden psychologie

5 redenen om een burnout te krijgen

Een burnout krijgen is niet leuk en moet je vooral voorkomen. Mocht je er toch tegenaan lopen, dan zijn dit 5 dingen die je van je burn-out kunt leren.

Juist jongeren, en dus ook jonge ouders krijgen tegenwoordig sneller een burnout. En ze maken zich ook meer zorgen dat ze er een krijgen. Ook ik heb ervaring met een burnout en depressie: ik had een rotzwangerschap gehad, een kleine baby thuis, als kostwinnaar verloor ik mijn baan en mijn oma werd ziek. Hét recept voor burnout.

Heb jij je wel eens een periode heel slecht gevoeld? En ben je daar weer uitgekomen? Was je daar achteraf blij mee? Ik ben om 5 redenen blij dat ik die burnout gehad heb.

Reden 1: Je leert je echte vrienden kennen

Weet jij al wie je echte vrienden zijn? Heb je dat al eens moeten beproeven?

Als je midden in een burnout zit, dan ben je geen prettig mens. Je echte vrienden blijven bij je, blijven je steunen en komen steeds weer langs, zelfs als je de vorige keer onaangenaam was. (Bij deze aan al mijn vrienden: bedankt, het was niet makkelijk voor jullie!)

Reden 2: Je leert jezelf (nog) beter kennen

Hoe goed ken jij jezelf? Ik dacht dat ik mezelf vrij goed kende, maar met het online coachingstraject voor burnout en depressie (van Interapy, erg aan te raden) leerde ik nog veel beter om mijn emoties te herkennen én er wat aan te doen. (Als je het leest, bedankt Helle!)

Zo weet ik nu van mezelf dat sterke emoties voelen niet slecht is voor mij, zoals het dat wel is voor andere mensen. Juist als ik voel dat mijn emoties beginnen af te vlakken, en ik het idee heb dat ik elke dag hetzelfde humeur heb, dan moet ik oppassen.

Reden 3: Je leert ‘nee’ te zeggen

Midden in een burnout kun je niets. Dus moet je overal ‘nee’ tegen zeggen, en je moet jezelf laten helpen. Twee heel leerzame dingen! Nu moet ik alleen nog weer leren om ook ‘ja’ te zeggen tegen sommige dingen.

Hoe vaak zeg jij nog ‘ja’ tegen dingen waar je eigenlijk ‘nee’ op wil zeggen?

Reden 4: Je hebt iets om met anderen over te praten

Er zijn heel veel mensen die een burnout hebben gehad. Daar hoef je je echt niet voor te schamen. Het mooiste is dat, als je er zelf heel open over bent, andere mensen ook met hun verhaal komen. En juist zo leer je anderen heel goed kennen: waarom kregen zij een burnout? Wat valt hen zwaar in het leven? Hoe kwamen zij er weer uit? Waar halen ze hun veerkracht vandaan? Welke overeenkomsten heeft dat met je eigen leven?

Reden 5: Je leert wat je leuk vindt

De dingen waar je in een burnout nog wel energie voor kunt en wilt opbrengen zijn de dingen die je leuk vindt en de dingen die je heel belangrijk vindt. Dat kan heel bepalend zijn voor hoe je je leven na je burnout inricht. Zo maak ik bewust meer tijd om leuke dingen te doen naast mijn drukke baan en promotie: spelen met onze mini, schrijven voor mijn blog en schoonmaken. (Echt, van dweilen en poetsen word ik erg zen.)

Wat vind jij het leukste om te doen?

Een kans

Al tijdens mijn burnout voelde het als een kans om aan mezelf te werken en meer over mezelf te leren. (Een vergoede therapie erbij maakte het een stuk makkelijker, dat wel.) Ook voor onze mini ben ik blij dat mijn ‘toolkit’ voor emotieregulatie een stukje uitgebreid is.

Heb jij ook een burnout gehad? Ben je daar achteraf blij mee? Laat het weten in de comments!

Categorieën
opinie ouder worden

Even genoeg van het uitleggen

Ik ben een vrouw en enig kostwinnaar. Mijn man is thuis met ons kind. Dat is wat wij doen. En ik heb er een beetje genoeg van om uit te leggen dat ik een man heb die voor ‘mijn’ kind zorgt. Ik heb er ook een beetje genoeg van om uit te leggen dat ik mijn ‘vrije dag’ niet besteed aan mijn kind opvoeden, maar aan hard werken aan mijn carrière. Ik snap de vraag niet eens.

Namen omgedraaid

Stel dat ik nou Mark had geheten en mijn man Tina. Dan lees je dit:

Mark

Mark zorgt goed voor zijn gezin. Van zijn salaris kunnen ze goed rondkomen. Hij hoeft maar 32 uur per week te werken om in het levensonderhoud van het gezin te voorzien en besteedt de 8 uur die van een werkweek overblijven aan het werken aan een promotie-onderzoek, zodat zijn kansen op de arbeidsmarkt verbeteren. Het lukt niet elke dag om een half uur met zijn kind Max van 3 te spelen. (Maar alle tijd die overblijft is voor Max, zijn mini.)

Tina

Mark’s inkomen is voldoende voor het gezin, dus kan Tina thuis blijven met de kleine Max. Tina studeert ook nog, in de ene dag dat Max naar het kinderdagverblijf gaat. Dat is goed voor Tina: zij blijft midden in de maatschappij blijft staan. Dat is ook fijn voor Max, die veel vriendjes heeft op de opvang en daar graag heen gaat. Bovendien is de overgang naar school straks minder moeilijk. Mark betaalt de studie van Tina zelf, omdat zij geen recht meer heeft op een vergoeding van de overheid.

Huishouden

Omdat Mark weet dat Tina het al druk genoeg heeft, zorgt hij in het weekend voor één keer avondeten en een opgevouwen was.  Tina doet de boodschappen. Doordeweeks helpt Mark mee waar dat nodig is: 4 dagen in de week brengt hij Max naar bed en hij neemt de meeste nachtelijke zorg voor Max op zich, zodat Tina goed kan slapen en ontspannen.

Mark brengt en haalt Max van het kinderdagverblijf, tenzij hij dat samen met Tina doet. Voor de gezelligheid. Hij zorgt ook dat het hele gezin in de kleren blijft en houdt goed in de gaten of de kleren van Max niet te klein worden.

Ook is hij mede-verantwoordelijk voor de financiën van het gezin, alle cadeautjes die er voor het gezin en anderen moeten komen, nieuwe kleren en vervanging van apparaten. Meestal houdt hij ook de sociale agenda in de gaten, zodat met alle ouders, grootouders, familieleden en vrienden een warme band blijft bestaan.

De afwas verdelen Mark en Tina, maar gelukkig is er een vaatwasser.

Rollenverdeling

Klinkt als een fantastische papa, toch?

Waarom is het dan zo lastig om die man-vrouw rol om te draaien? Waarom blijft iedereen zeuren dat ik mijn Tina aan het werk moet schoppen? Waarom ben ik een minder goede mama, als ik ‘maar’ twee volle dagen in de week tijd heb om met mijn kind te spelen? Ik hou een dak boven ons hoofd, probeer te zorgen dat wij zoveel mogelijk zelfstandig kunnen wonen als we oud en lastig worden door carrière te maken en oh ja, we kunnen nog steeds elk jaar op vakantie, omdat ik de financiën doe.

Ouders doen hun best

Alle ouders doen wat zij het beste voor hun kind achten. Man, vrouw, (kies je eigen geslacht), weet-het-nog-niet: allemaal.

Hoe doen jullie het thuis? En ben je het ook zo zat om dat te verantwoorden?

Categorieën
ouder worden

Authentiek Ouder worden

We zijn elke dag bezig met ouder worden. Iedereen wordt elke dag precies één dag ouder. Je levensverhaal vertelt hoe je dat doet. Authentiek Ouder vindt dit een razend interessant onderwerp! Daarom is er ruimte voor authentiek ouder worden.

Ouder worden: rolmodel

Juist ook om een betere mama te zijn, vind ik het belangrijk om authentiek ouder te worden. Ik wil blijven leren om met tegenslagen om te gaan, blijven leren wie ik ben. Hoe kan ik hem laten zien dat leren aan jezelf nooit klaar is? Hoe kan ik hem voordoen wat ‘werken aan jezelf’ betekent? Wat voor rolmodel wil ik voor hem zijn?

Levensreis

Authentiek Ouder zal stukjes bevatten over mijn levensreis en hoe mijn perspectieven veranderen of wat ik meeneem van mindfulness, yoga en psychologie.

Verder horen daar voorbeelden bij: mensen die ik ken en die ik mooi en authentiek vind, wat hun leeftijd ook is. (Mijn grootouders zijn al wat posts aan het voorbereiden.)

Ik vind jou mooi, wie je ook bent! Schrijf jij ook mee over jouw levensreis?