Categorieën
opvoeden ouder zijn praktisch

Kinderwagens in de bus

Je gaat mij een enorme zeur vinden, maar ik vind toch dat je het moet weten. Er zijn regels voor kinderwagens in de bus. Het is veiliger om je kind uit de wagen te halen en op schoot te nemen. Heb je een kleine baby? Neem dan ook een drager mee, zodat je de baby veilig op schoot kunt nemen. Neem nou gewoon de moeite om die even te lezen.

Instappen

De meeste bussen vereisen dat je achterin instapt. Je hoeft niet meer naar voren om in te checken, maar veel chauffeurs stellen het op prijs. Als ik samen ben met mijn partner, dan stapt één van ons voor in met twee portemonnee’s om te laten zien dat we allebei inchecken. En dan kun je gelijk vragen of het ok is om achterin in te stappen met de kinderwagen. Als ik alleen ben communiceer ik non-verbaal met de chauffeur dat ik graag achterin in wil stappen. Steekt hij zijn duim op, dan check ik daar in. Anders loop ik langs de voordeur om mijn kaart voor de paal te houden.

Parkeren

Alle kinderwagens hebben een rem. Gebruik die dan ook. Als hij kapot gegaan is, repareer dat dan! Het helpt anderen en de algemene veiligheid enorm als je de kinderwagen of buggy uitgeklapt, tegen de rijrichting in parkeert en op de rem zet. Ik zie veel ouders struikelen bij het optrekken, omdat ze staande proberen de kinderwagen tegen te houden.

Gebruik de riem voor rolstoelen.

Is je rem niet zo goed, je kind wat zwaar of zet je een losse kinderwagen neer? Gebruik de riem voor de rolstoelen dan! Hij is lang genoeg en het helpt om de kinderwagen op zijn plek te houden terwijl jij lekker zit met je baby of kind op schoot.

Buggy’s

Kinderwagens zijn ingeklapt net zo log als uitgeklapt, dus dat heeft weinig zin. Maar buggy’s zijn snel en makkelijk in te klappen. Echt, ouders: klap dat verrekte ding nou in. Kind op schoot, buggy onder de bank, aankopen in je rugzak: klaar. Ja, dat doe ik ook altijd.

Geen zin in?

Heb je hier allemaal geen zin in? Ik ook soms niet. Dan neem ik de ergo-drager mee. Heerlijk: kan ik al die knutselende mama’s en papa’s met kinderwagens en buggy’s uitlachen.

Regels

Kijk ook even bij je eigen vervoerder, maar dit is wat de grote vervoerders erover zeggen:
Arriva
QBuzz
Connexxion
RET

Hou er dus altijd rekening mee dat je geweigerd kan worden en een bus later moet kunnen nemen!

Waar erger jij je aan in de bus?

Categorieën
opvoeden ouder zijn

Mama, waarom? Waarom, mama? Waarom? Mama?

Laatst zei mijn partner iets tegen mij dat is blijven hangen: Onze mini
werkt heel erg goed mee, zolang we hem maar een goede reden geven waarom we bepaald gedrag van hem vragen.

Ik ben erg blij dat onze mini geen slappe baby meer is, die geen enkele interactie vertoont. Ik hou erg van de gesprekken die we nu kunnen voeren en ik geniet van al zijn vragen over de wereld. Maar het vraagt wel dat je iets meer antwoorden klaar hebt.

Opvoeden

Er zijn van die momenten dat ik echt even alleen bezig ben met opvoeden. Het is dan niet per se gezellig, we zijn even geen beste vriendjes, maar er moet gewoon iets gebeuren; of de mini dat nou wil of niet.

’s Avonds, bijvoorbeeld, als de mini naar bed moet. We houden een vrij strakke slaaptijd aan: 19:00 uur naar boven, geplast en getandenpoetst.

Zeker in de zomer vind hij dat hij langer mag opblijven. Dus elke avond als wij zeggen: “Bedtijd, liefje.”, vraagt hij: “Waarom?”

En ja, waarom moet hij eigenlijk naar bed? Hoe leg je een kind uit dat het belangrijk is om naar bed te gaan omdat ze moe zijn, terwijl hij zelf vind dat dat niet zo is?

Voorbeeld

Bij ons gaat het meestal zo:

  • ik: Bedtijd, liefje!
  • mini: Waarom?
  • ik: Omdat je van slapen gaat groeien, dan wordt je groot.
  • mini: Waarom?
  • ik: Omdat je lichaam dan niet tegen de zwaartekracht in hoeft te gaan. Kom, bedtijd.
  • mini: Waarom?
  • ik: Omdat je beter kunt nadenken als je goed hebt geslapen.
  • mini: Waarom?
  • ik: Omdat je hersenen uitrusten van slapen en dan voel je je weer beter. Bedtijd.
  • mini: Oh, ok.

Vermoeiend

Maar oh, wat zijn die vragen soms vermoeiend! En het gaat dus ook wel eens
zo:

  • ik: Doorlopen, graag, liefje; ik moet naar mijn werk.
  • mini: Waarom?
  • ik: Dat zei ik erbij: ik moet naar mijn werk.
  • mini: Waarom?
  • ik: Dit is geen discussie, we gaan nu gewoon doorlopen.
  • mini: *huilt en gaat op de grond liggen…

Dus ja: uitleggen werkt veel beter, maar…

Sorry, ik ben even te moe om die zin goed af te maken.

Waar vraagt jouw peuter allemaal uitleg over? En hebben jullie dan ook van die grappige dialogen met ze?

Categorieën
opvoeden ouder zijn praktisch

Cadeaus van Sinterklaas

Geniaal: nog voor je kind kan lezen, kan hij de cadeautjes uitdelen met Sinterklaas. Wat is er nu leuker dan als peuter in de zak kruipen en dingen weggeven? Bijkomend voordeel: onze mini is na bijna een jaar nog steeds geobsedeerd met cadeautjes weggeven. (En dus niet met krijgen!)

Niet van mij

Deze tip heb ik ergens in 2013 gelezen, maar ik weet niet meer waar. (Laat het me weten als het idee van jou was, dan kan ik je bedanken en hier noemen!)

Sinterklaas 2014

Vorig jaar vonden wij onze mini groot genoeg om in kleine kring echt Sinterklaas te vieren. Hij mocht een bakje pepernoten (wel 4!) en “chocolademelk” (nét genoeg cacaopoeder in de melk om het beige te maken). De cadeautjes mocht hij zelf uit de zak halen. Onze mini was heel trots op zichzelf dat hij de cadeaus aan de goede mensen kon geven. De 3 cadeaus voor hemzelf vielen ook goed in de smaak.

Eén van zijn leukste rollenspellen in de maanden daarna was ‘Sinterklaas’ spelen. Hij deed dat graag en om het echter te maken wilde hij continu cadeaus uitdelen. Omdat wij dit eigenlijk wel erg leuk vonden om te stimuleren hebben we goedkope uitdeelcadeaus voor hem gekocht (bij de Hema, bijvoorbeeld) en een stapel bellenblazen (voor minder dan 4 euro kun je er 10 kopen). Samen inpakken en vervolgens uitdelen (op straat, als we op visite gaan, overal) is nog steeds één van zijn lievelingsspelletjes.

Simpel

Het is heel simpel en je ziet direct wat de bedoeling is: print foto’s uit in plaats van naam-etiketten. Plak al deze foto’s op de cadeautjes. Het is nu direct duidelijk voor wie het cadeau is.

Begin al met foto’s op de schoencadeautjes (pak rustig een appel of een doosje rozijntjes in), dan kun je het concept al even van tevoren uitleggen. Sinterklaasavond is daar te spannend voor.

sint_kado

Tips

  • Bewerk de foto’s voor zodat ze allemaal zwart-wit uitgeprint kunnen worden. Dat ziet er uniformer uit.
  • Maak ook een paar cadeau’s met combinaties van mensen op de foto. Bijvoorbeeld een cadeau voor papa en mama samen, of speciaal voor je mini en papa.
  • Vergeet niet om de huisdieren een cadeautje te geven. Een zakje nieuwe snoepjes bijvoorbeeld. Dat vinden de meeste mini’s geweldig. Voor hen horen huisdieren echt ook bij alle grote gelegenheden.
  • Je kunt zelfs een cadeautje voor opa en oma erin stoppen, zodat je die later kunt gaan brengen. Je kind kan dan uitleggen dat deze cadeaus van Sinterklaas waren.
  • Begint je kind met lezen? Voeg dan een sticker met de naam toe.
Categorieën
lichaam opvoeden opvoedstijlen ouder worden ouder zijn

Op ziekenbezoek met je kind

Toen onze mini geboren werd had ik nog 3 van mijn 4 opa’s en oma’s. Allicht dat we op ziekenbezoek moesten in het ziekenhuis. Iets later werd mijn oma erg ziek en moesten we zelfs naar een verzorgingshuis voor palliatieve zorg (begeleiding bij het doodgaan). En de mini ging gewoon mee.

Waarom mee?

Doodgaan hoort bij het leven. Daar hoef ik mijn mini niet voor te behoeden. Mijn oma was bijna 100, dus echt heel veel verdriet kreeg ik er ook niet van. Ik zou het mijn mini niet aandoen om een heel verdrietige mama te zien, maar zolang ik niet erg ondersteboven ben, neem ik hem overal mee naartoe.

De tweede reden is de reactie van mijn oma: ze onthield niet veel meer, maar ze leefde enorm op als ik de mini meenam en had het er dan de rest van de week over. Ze keek echt uit naar de zaterdag erop, wanneer ik weer kwam. Dan wilde ze de mini op schoot en begon ze spontaan kinderliedjes te zingen. Voor de mini vaak wat ongemakkelijk, maar voor haar (en mij) onbetaalbaar.

Wat doe je dan?

Maar, een kind van anderhalf wil wel vermaakt worden! Gelukkig hebben de meeste ziekenhuizen en zeker de palliatieve zorghuizen een huiskamer en vaak is er ook speelgoed. Prima!

We speelden dus veel met speelgoed van daar, maar ik nam ook een grote luiertas mee met daarin de volgende dingen:

  • speentjes (want als hij het niet naar zijn zin heeft op schoot, helpt dat)
  • knuffels
  • boekjes
  • iPad (als beloning, voor het op schoot zitten bij oma)
  • regenkleding (om ervoor en erna buiten te kunnen spelen)
  • wisselend speelgoed
  • snacks en drinken

Als het niet (hard) regende, namen we mijn oma ook in de rolstoel mee naar buiten. Voor haar leuk, voor ons prettig, want dan zit je niet zo binnen. Kon dat echt niet, dan gingen we van tevoren, of tussendoor, of erna zelf naar buiten om te spelen.

Luchtiger

Zorgen voor onze oude mensen en ziek zijn en doodgaan hoort voor ons bij het leven. Wij hebben de mini daar niet van weggehouden, maar geprobeerd om hem op een voor hem acceptabele wijze te betrekken. Het bezoek werd ook een stuk minder zwaarmoedig door het meenemen van een klein kind.

Vond de mini het spannend? Ja, maar ik was erbij en we konden elk moment dat het te erg werd weg. Zou ik het weer doen? Ja, absoluut.

Begrafenis

Het werd ook een verwachting dat de mini mee zou gaan naar de begrafenis. Voor mij prima, want het was geen heel moeilijk afscheid. Voor de mini was het een manier om wat familie te zien, en voor hen om de mini te zien. (En geen oppas te regelen.)

Het bracht ook hier wat luchtigheid. Niemand vond het gek, niemand stoorde zich aan zijn gedrag. Ook dit zou ik de volgende keer weer doen. Hij hoort erbij, wat we ook meemaken.

En jij? Zou jij je kind meenemen naar een ziekenhuis of begrafenis? Heb je dit wel eens gedaan? Zou je het weer doen?

Categorieën
opvoeden opvoedstijlen ouder zijn

De 3 beste tips voor het kiezen van een kinderdagverblijf

Een kinderdagverblijf kies je niet zomaar. Je brengt je liefste bezit daarheen. Ik ben een voorstander van kinderdagverblijven, maar ik weet ook dat er betere en minder goede zijn. Hier geef ik 3 tips om een kinderdagverblijf te vinden dat bij jou past!

Tip 1

Maak een afspraak en kom dan een kwartier te vroeg.

Om te weten hoe het er echt aan toe gaat op een kinderdagverblijf, wil je onaangekondigd komen. Maak dus een afspraak, zodat ze weten wanneer je komt. Kom vervolgens te vroeg.

Hoe de leidsters daarmee omgaan en wat je aantreft op de groep is vaak heel tekenend voor het kinderdagverblijf. Zijn ze geërgerd dat je te vroeg komt? (Moet je wachten?) Is het onrustig op de groep? Is het rommelig?

Dat is hoe de leidsters dus echt zijn. En hoe flexibel ze zijn als je een keertje onverwacht laat moet komen brengen of halen. Je ziet ook gelijk hoe druk het echt is op de groep, want dan is nog niet iedereen aan tafel gezet, omdat er een nieuwe ouder komt.

Tip 2

Let op het rumoer

Hoe drukker het lijkt op een kinderdagverblijf, hoe minder de leidsters het groepsproces begeleiden. Op een groep met kinderen hoort rust te heersen, geen onrust. Als het rumoerig is, met schreeuwende en huilende kinderen, dan voelt dit voor een nieuwe baby straks niet veilig. Luister niet alleen naar de leidsters op de groep waar je bent uitgenodigd, maar vraag een rondleiding door het hele pand. Kijk ook wat er gedaan is aan het stiller maken van de omgeving (kleedjes en gordijnen bijvoorbeeld).

Tip 3

Vraag naar het verloop van personeel

Meestal zijn mensen hier eerlijk over, want je komt er anders binnenkort toch snel achter. Verloop van personeel (veel leidsters in korte tijd) betekent dat er iets niet goed zit in de organisatie. Is er een goede reden? Laat die dan uitleggen, maar vraag ook hoe men denkt hier een oplossing voor te verzinnen.

Vraag ook naar het beleid als er mensen ziek zijn: is er altijd een bekende leidster op de groep? Ik heb zelf liever groepen die samengevoegd worden bij ziekte dan 2 invallers op de eigen groep. Zo weet je kind dat er altijd iemand is die ze kennen!

Heb jij nog andere tips om het ideale kinderdagverblijf te kiezen? Vergeet dan niet om ze hieronder op te schrijven!

Categorieën
lichaam opvoeden ouder worden ouder zijn

Hands-off parenting – Je kind loslaten

Loslaten kan heel moeilijk zijn, vooral als je eraan gewend geraakt bent om je kind te helpen en beschermen. Gelukkig is het heel makkelijk om je kind los te laten: word een luiere ouder!

Lui

Ik moet eerlijk zeggen dat ik gewoon een heel luie ouder ben: de mini moet naar mij toekomen als hij iets wil of als hij getroost wil worden, hij moet zijn eigen boontjes doppen aan tafel en zijn eigen kleren aandoen en zelf naar de wc gaan.

Daar staat tegenover dat hij veel vrijheid krijgt om zelfstandig te zijn: hij mag zelf beslissen of hij hulp nodig heeft of troost nodig heeft, hij mag helemaal zelfstandig eten en zichzelf aankleden en hij beslist zelf wanneer hij naar de wc gaat.

Oh wacht, dat is exact hetzelfde… En volgens mij is dat precies de sleutel tot het begeleiden naar zelfstandigheid.

Beschadigen

Onze mini beschadigt zichzelf vaak als hij bij mij in de buurt is. Hij stoot zijn hoofd, schraapt zijn knieën, eet zand en leert dat brandnetels nou niet echt fijn zijn om vast te pakken.

Toch denk ik niet dat ik een slechte mama ben. Hij ervaart dingen om zich heen, leert zelf gevaren te zien en mag vanalles helemaal zelf uitproberen. Uiteraard schiet ik hem te hulp, als hij om hulp vraagt. (OK, zelfs dat niet altijd, maar dan alleen niet als ik zeker weet dat hij het zelf kan. En ik coach hem dan wel om het zelf te doen.)

Begeleiden

Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik helemaal niet ingrijp. Als ik giftige bessen zie, waarschuw ik wel degelijk en zorg ik dat hij die niet eet.

Als hij bovenaan de trap een superheld staat te zijn, zorg ik dat hij niet denkt dat hij eraf kan vliegen.

En als hij valt, laat ik hem zelf opstaan om zeker te weten dat ik niet moet gaan bellen met de hulpdiensten. (Echt: altijd je kind zelf op laten staan, nooit oprapen en de nek uit zijn verband rukken. Als het er echt erg uitziet: liggen laten en de ambulance bellen.)

Natuurlijk mag hij geen schoonmaakmiddelen proeven en natuurlijk laat ik hem geen grote honden aaien, zonder dat we dat aan de baas vragen. Er zijn wel degelijk regels. Maar ook veel vrijheid.

Hands-off parenting

Ik omschrijf mijn stijl meestal als hands-off parenting: ik doe zo min mogelijk voor hem wat hij zelf kan doen. Ik laat hem zoveel mogelijk zelf de wereld ontdekken, terwijl ik er voor zorg dat het nog veilig genoeg is. Hij mag beschadigen en een litteken oplopen, maar niet ernstig beschadigen.

En dus mag hij ook zelf een tarweveld inrennen, waar ik hem niet de hele tijd zie. Zolang hij natuurlijk wel blijft reageren op: “Waar ben je?” en laat weten dat hij OK is. (En een hand geeft met oversteken.)

Hoeveel vrijheid laat jij je kind? Wat mag je mini echt niet? Wat juist wel zelf?

Categorieën
opvoeden opvoedstijlen ouder zijn

Naar bed, naar bed! – Uitsteltactieken

De mini heeft natuurlijk precies door hoe hij ervoor kan zorgen dat hij nog niet hoeft te gaan slapen: nog een keer plassen, dorst, honger, nog een verhaaltje… Maar over één uitsteltactiek hou ik gemengde gevoelens: hij wil met mij praten.

Intiem

Bij veel beslissingen die ik on the spot moet nemen, denk ik: welke boodschap geef ik mijn kind als ik A doe of Z zeg? Dat maakt het moeilijk om met het praten-vraagstuk een antwoord te formuleren. Ik weet dat het een uitsteltactiek is, maar ik merk ook dat de mini wel erg geniet van onze gesprekjes.

Hij heeft het vaak over heel intieme en filosofische dingen (voor een drie-jarige dan): over dromen, naar school gaan, weg zijn van mama, emoties, jarig zijn en de betekenis van rituelen, nieuwe woorden, spannende gebeurtenissen…

Niet ontmoedigen

Dat gedrag wil ik eigenlijk niet ontmoedigen! Ik vertel hem vaak dat hij met mij altijd over alles mag en kan (en moet) praten. Het is heerlijk dat hij dat blijkbaar ook doet! Het moment is een beetje ongelukkig, maar de intimiteit van samen in het duister in een bed zitten maakt het ook wel makkelijk.

Of toch wel?

Toch denk ik wel eens dat ik het niet zou moeten toestaan, omdat de reden niet helemaal gewenst is. Ik denk alleen echt dat het voor hem een te grote drempel wordt als ik zijn gesprekken met mij aan banden leg. Dat is toch ook de tegengestelde boodschap van wat ik hem vertel?

Ik wil niet dat er een beperking (zoals niet na zeven uur ’s avonds) hangt aan onze diepgaande gesprekken. Ik wil dat hij mij uit bed belt met een probleem, als hij straks zestien is. Dan kan ik nu toch niet tegen hem zeggen: “Bedtijd, jongen, we gaan niet meer praten. ”

Heb jij dit probleem al? En wat zou je er zelf mee doen? Wat gaat er voor: vroeg slapen of een intieme discussie?

Categorieën
opvoeden ouder zijn

Opvoeden zoals bij jou past

Authentiek ouder zijn betekent voor ons dat we vooral onze eigen keuzes willen maken. Soms komen we grenzen van geld of maatschappelijke regels tegen, maar meestal moeten we gewoon zelf iets kiezen. Het is heel makkelijk om gewoon maar te doen wat je ouders ook deden in een situatie, maar dat is misschien niet altijd wat je bewust wilt kiezen.

Afwegingen

Tijden veranderen en sociale normen ook. Wij proberen onze opvoeding daarop af te stemmen. Heel bewust proberen wij steeds af te wegen welke dingen belangrijk zijn voor onze mini om te leren.

Eén van die dingen is dat we hem proberen te leren om kalm te blijven, in wat voor situatie we ook zijn. Dit is een bewuste keuze.

Ook kiezen we heel bewust voor een authoritatieve opvoeding, waarbij we ook aan onze mini proberen uit te leggen waarom bepaald gedrag onwenselijk is.

In het begin kozen we ook bewust voor heel lang borstvoeding. We slapen ook nog regelmatig met ons kind. En ik draag mijn drie-jarige, vijftien-kilo ‘mini’ ook nog steeds voor lange afstanden.

Verder werk ik vijf dagen in de week, omdat dat voor ons het beste uit komt. Onze mini heeft een thuisvader.

Zoals het hoort

We merkten (OK, vooral ik merkte) veel druk van buitenaf om die keuzes te veranderen naar ‘wat iedereen doet’ of naar ‘wat zo hoort’.

Met de borstvoeding was het in het begin: vooral geven, hoor, want je kind komt iets tekort als je dat niet doet! Maar met een maand of drie moet het dan wel weer afgelopen zijn en hoorde ik dingen als: Wil je je lichaam niet weer voor jezelf?

Veel later ‘verwenden’ we ons kind natuurlijk enorm met al die borstvoeding en dat samen slapen.

Uiteraard wordt hij heel lui en raakt hij motorisch achter van bij mama op de rug of buik gedragen worden, wat bovendien ook enorm slecht is voor mijn eigen lijf.

En geven we niet het slechte voorbeeld door papa thuis te laten? Een kind kan emotioneel niet gezond opgroeien zonder mama, toch?

Eigen pad

En daarom besluiten wij om echt ons eigen pad te kiezen.

Wij beslissen zelf wat er met ons kind gebeurt en hoe wij hem opvoeden. Wij kijken naar wat wij belangrijk vinden. We verantwoorden onze keuzes, onderbouwen die met wetenschappelijk onderzoek als dat nodig is en leggen het uit aan wie er naar luisteren wil.

Niemand anders hoeft het te doen zoals wij. Je hoeft niet eens bewust te kiezen, als je dat niet wilt. Dat mag je helemaal zelf beslissen.

Wij zijn Authentiek Ouder.

Categorieën
opvoeden ouder zijn

Belonen is beter dan straffen – maar hoe?

Ik weet het ook heus, dat belonen beter is dan straffen. Maar toch… Het sluipt er zo snel in om maar gewoon de dingen te verbieden die je niet leuk vindt en overtredingen te bestraffen. En vervolgens zie je jezelf aan tafel zitten en je mini van tafel rukken en op de trap zetten, omdat hij een flesje met melk wil…

Drinken

Het zit zo: op het kinderdagverblijf drinkt de mini alleen maar uit een gewone beker. Het is onzin dat hij dat thuis weigert. Wij lopen overal naartoe met van die achterlijke baby-achtige flesjes te slepen. Je kan alle anderen je bijna horen veroordelen in de speeltuin. Bovendien vergeten we nogal eens een flesje (want hij is al zo groot) en dat levert dan enorm veel geluid op. Dus wij hebben als ouderpaar besloten dat het maar eens klaar moet zijn met de flesjes overdag.

Hij heeft niet besloten dat drinken uit een flesje opeens niet meer mag. Het is natuurlijk ook compleet oneerlijk om iets wat hij altijd mocht opeens, zonder uitleg te verbieden. Maar hij wordt wel echt te oud voor dat eeuwige flesje. Hij moet toch ook gewoon uit een beker leren drinken? Toch?

Op dat soort momenten twijfel ik enorm aan mezelf. Meestal. Deze keer zag ik mezelf zitten. Ik heb hem niet van tafel gerukt, niemand is boos geworden, maar twee weken later drinkt hij minimaal drie keer op een dag uit een beker. Doel bereikt!

Omdat ik het zag gebeuren, wist ik meteen dat het niet eerlijk voelde. Ik wist ook gelijk dat ik zo’n ouder gewoon niet wil zijn. Dat gebeurt natuurlijk niet altijd, en soms moeten we na flinke tijd constateren dat het niet gelukt is met het positief belonen en voeren we de zoveelste sessie op de trap in de hoop op verbetering…

Stickers

Gelukkig is onze mini nogal gevoelig voor leuke stickers. Een kleine beloning, die niet slecht is voor zijn eetgewoonten en die hem geen verkeerd gedrag bijbrengt. Elke keer als hij een beker leegdrinkt (we schenken ongeveer 100 ml tegelijk in), krijgt hij een sticker.

Omdat hij natuurlijk alles zelf wil doen, heb ik van die dikke stickers gehaald, bij de Zeeman. Die stickers krijgt hij zelf van het vel en kan hij helemaal zelf opplakken. De mini vindt het geweldig! Hij mag ze op de kalender plakken, bij vandaag. Zo houden wij gelijk overzicht over hoeveel hij dan uit een beker drinkt. En ik voel me gelijk een betere ouder.

(Voor het slapengaan krijgt hij nog wel gewoon een flesje warme melk. Want zeg nou zelf, dat is toch veel fijner in slaap vallen?)

Welke gezonde, verantwoorde beloningen hebben jullie thuis?

Categorieën
opvoeden ouder zijn

Time-out! – Geen straf, maar leermoment

Ik heb een behoorlijk grote ervaring met een behoorlijk diverse groep kinderen. Ik heb een flink aantal jaar gewerkt op een kinderdagverblijf, een voorschool en ook her en der op de BSO. En nu heb ik al twee en een half jaar een klein kind thuis. Ervaring genoeg dus. Ook met time-outs.

Geen fan

Ik ben geen enorm fan van een time-out, maar soms weet ik ook niet meer hoe de zaak anders op een voor alle partijen schappelijke manier is op te lossen. Het is niet alleen belangrijk dat het gezellig blijft, maar ook dat een kind leert welke uitingen wel en niet geaccepteerd worden door de maatschappij. Na één keer waarschuwen moet je ingrijpen en soms is er geen andere consequentie dan apart zetten. En heel soms heeft een kind gewoon echt even tijd voor zichzelf nodig.

Op het werk had ik meestal een kleedje dat dienst deed als time-out plek. Dat lag gewoon midden in de zaal, maar iedereen wist dat het kindje dat daar zat echt met rust gelaten moest worden. De kindjes wisten zelf ook dat ze daar moesten blijven totdat ze weer gehaald werden of totdat de timer ging. (Op een grote, drukke groep is het soms niet te doen om in de gaten te houden dat een kind echt maar 2 minuten zit. Een kookwekker helpt enorm.) Thuis zetten we de mini op de onderste traptree (ook als we van boven moeten komen!).

Afkoelen

Kinderen die even moeten zitten om tot rust te komen vertel ik meestal direct: “Je mag er weer bij komen, zodra je weer rustig bent.” Het heeft geen zin om dat na te bespreken. Je geeft ze zo direct al een moment om terug te keren. Eierwekkers zijn niet nodig, want ze hebben geen straf. Je moet niet verbaasd zijn als ze na vijf seconden al opstaan en weer mee komen doen. Dat is OK. Als ze nog niet rustig genoeg zijn, kun je dit gewoon herhalen. Het gaat er niet om kinderen af te zonderen, maar te kalmeren.

Toch straf

Zitten na straf bespreek ik wel altijd na. Het is belangrijk met kleine kinderen dat je ze dan een vraag stelt die ze zelf kunnen beantwoorden. “Waarom zit je hier?”, is voor de meeste kinderen te abstract. “Wat heb je gedaan?”, klinkt alsof alle gedrag van het kind negatief was. Ik vraag zelf meestal: “Wat ging er mis?” Meestal komt er dan wel een antwoord dat tot de kern komt. Ik volg dat vaak op met: “Waarom mag dat niet?” Dat geeft ongeveer zo’n gesprek:

  • ik: Wat ging er mis?
  • mini: Achter gillen binnen. Mama nee zegt. Mini slaan.
  • ik: Ja, je ging gillen, terwijl we binnen waren. En toen ik ‘nee’ zei, ging je mij slaan. Waarom mag je binnen niet gillen?
  • mini: Leise! (Zachtjes)
  • ik: Ja, binnen praten we zachtjes, voor de katten en voor de buren. Buiten kunnen we gillen. Waarom mag je niet slaan?
  • mini: Au mama. Kusje geven?
  • ik: Heel goed. Slaan doet pijn. Zeg even sorry, dan kunnen we kusjes geven.
  • mini: Sorry, mama.
  • ik: Dank je wel, liefje. Kom, we gaan weer verder spelen.

Het mooie van het systeem is dat kinderen het onderling ook zo gaan uitvoeren. Ik heb groepen gehad waarin kinderen tegen elkaar zeiden: “Ga maar even op het kleedje zitten.” En dan gingen ze daarna ook samen nabespreken. Heel goed! En kinderen, ook onze mini, lopen uit zichzelf naar de afkoelplek toe als ze zich geen raad weten met een emotie. Dat is een mooi signaal voor mij en een prima manier om met zo’n heftige emotie om te gaan. Onze mini maakt er helemaal een klein feestje van: hij zegt dat hij boos is, stampt naar de trap en zegt dan dat hij op de trap gaat zitten. Soms haalt hij ergens tussendoor eerst nog een knuffel. De time-out plek helpt hem duidelijk om zijn emoties een plekje te geven.

Ook voor mij

Er is nog een voordeel. De time-out geeft mij ook een beetje tijd (thuis meestal 15 tot 30 seconden) om over mijn boosheid heen te stappen en te reageren zoals het zou moeten. (Hm, als ik het zo bekijk is de time-out dus voornamelijk voor de ouders!)

Gebruik jij time-outs thuis? En werkt dat ook?