Categorieën
opvoeden ouder zijn

Opvoeden zoals bij jou past

Authentiek ouder zijn betekent voor ons dat we vooral onze eigen keuzes willen maken. Soms komen we grenzen van geld of maatschappelijke regels tegen, maar meestal moeten we gewoon zelf iets kiezen. Het is heel makkelijk om gewoon maar te doen wat je ouders ook deden in een situatie, maar dat is misschien niet altijd wat je bewust wilt kiezen.

Afwegingen

Tijden veranderen en sociale normen ook. Wij proberen onze opvoeding daarop af te stemmen. Heel bewust proberen wij steeds af te wegen welke dingen belangrijk zijn voor onze mini om te leren.

Eén van die dingen is dat we hem proberen te leren om kalm te blijven, in wat voor situatie we ook zijn. Dit is een bewuste keuze.

Ook kiezen we heel bewust voor een authoritatieve opvoeding, waarbij we ook aan onze mini proberen uit te leggen waarom bepaald gedrag onwenselijk is.

In het begin kozen we ook bewust voor heel lang borstvoeding. We slapen ook nog regelmatig met ons kind. En ik draag mijn drie-jarige, vijftien-kilo ‘mini’ ook nog steeds voor lange afstanden.

Verder werk ik vijf dagen in de week, omdat dat voor ons het beste uit komt. Onze mini heeft een thuisvader.

Zoals het hoort

We merkten (OK, vooral ik merkte) veel druk van buitenaf om die keuzes te veranderen naar ‘wat iedereen doet’ of naar ‘wat zo hoort’.

Met de borstvoeding was het in het begin: vooral geven, hoor, want je kind komt iets tekort als je dat niet doet! Maar met een maand of drie moet het dan wel weer afgelopen zijn en hoorde ik dingen als: Wil je je lichaam niet weer voor jezelf?

Veel later ‘verwenden’ we ons kind natuurlijk enorm met al die borstvoeding en dat samen slapen.

Uiteraard wordt hij heel lui en raakt hij motorisch achter van bij mama op de rug of buik gedragen worden, wat bovendien ook enorm slecht is voor mijn eigen lijf.

En geven we niet het slechte voorbeeld door papa thuis te laten? Een kind kan emotioneel niet gezond opgroeien zonder mama, toch?

Eigen pad

En daarom besluiten wij om echt ons eigen pad te kiezen.

Wij beslissen zelf wat er met ons kind gebeurt en hoe wij hem opvoeden. Wij kijken naar wat wij belangrijk vinden. We verantwoorden onze keuzes, onderbouwen die met wetenschappelijk onderzoek als dat nodig is en leggen het uit aan wie er naar luisteren wil.

Niemand anders hoeft het te doen zoals wij. Je hoeft niet eens bewust te kiezen, als je dat niet wilt. Dat mag je helemaal zelf beslissen.

Wij zijn Authentiek Ouder.

Categorieën
ouder worden ouder zijn

Mindfulness als je weer aan het werk moet na je verlof

Eén van de moeilijkste dingen die ik ooit gedaan heb, is mijn kindje achter laten en zelf weer gaan werken. Ik voelde me onrustig en kon me slecht op mijn werk concentreren. Ik genoot ook niet van mijn activiteiten. Wat ik toen deed om daar mee om te gaan, lijkt veel op mindfulness activiteiten. Hoewel ik dat pas veel later ontdekte.

Anxious Mind

Laatst heb ik het boek “Daily Meditations for Calming Your Anxious Mind” (Jeffrey Brantley en Wendy Millstine) gelezen. Zij beschrijven daarin een aantal houdingen ten opzichte van onrust in je hoofd (of ‘anxiety’, zoals dat in het Engels heet).

  • Niet oordelen: geen verandering verwachten, ook al probeer je nieuwe dingen te doen
  • Geduld: en dan bedoelen ze vooral geduld met jezelf.
  • Denken als een kind: in het moment leven alsof je dat voor het eerst doet.
  • Vertrouwen: er vanuit gaan dat je de kracht hebt om in het nu te leven
  • Acceptatie: accepteren wat er nu is, ook als dat niet zo leuk is
  • Loslaten: niet vechten tegen jezelf

Mediteren

Het boek gaat vooral over mediteren en daar neem ik zelf nooit de tijd voor. Ik vind het niet leuk om te doen en ik word er nooit rustiger van. Kan best zijn dat dat wel komt als je maar genoeg oefent, maar daar heb ik het geduld niet voor.

Accepteren

Wat ik wel deed was mezelf toestaan om me een paar weken slecht te voelen dat ik weer was gaan werken. En op mijn werk stond ik mezelf kleine ‘pauzes’ toe waarin ik niet geconcentreerd was; meer dan waar ik mezelf voorheen mee liet wegkomen. Dit komt natuurlijk over een met het ‘niet oordelen’ en de ‘acceptatie’, en in mindere mate met ‘geduld’.

Vertrouwen

Ik gaf mezelf ook toestemming om het omgaan met mijn collega’s en de reis naar mijn werk (een ruim uur, die ik altijd vulde met lezen; mijn favoriete activiteit) weer leuk te vinden. Dat was het ‘vertrouwen’.

Denken als een kind en geduld

Aan ‘denken als een kind’ en ‘geduld’ ben ik nog niet toegekomen… Gelukkig helpt mijn peuterpuberende mini daar wel bij! (En dan bedoel ik, dat hij geduldig is met mij en ik het zo kan leren…)

Wat is jouw tactiek om op het werk ook aan het werk te blijven?

Categorieën
opvoeden ouder zijn

Belonen is beter dan straffen – maar hoe?

Ik weet het ook heus, dat belonen beter is dan straffen. Maar toch… Het sluipt er zo snel in om maar gewoon de dingen te verbieden die je niet leuk vindt en overtredingen te bestraffen. En vervolgens zie je jezelf aan tafel zitten en je mini van tafel rukken en op de trap zetten, omdat hij een flesje met melk wil…

Drinken

Het zit zo: op het kinderdagverblijf drinkt de mini alleen maar uit een gewone beker. Het is onzin dat hij dat thuis weigert. Wij lopen overal naartoe met van die achterlijke baby-achtige flesjes te slepen. Je kan alle anderen je bijna horen veroordelen in de speeltuin. Bovendien vergeten we nogal eens een flesje (want hij is al zo groot) en dat levert dan enorm veel geluid op. Dus wij hebben als ouderpaar besloten dat het maar eens klaar moet zijn met de flesjes overdag.

Hij heeft niet besloten dat drinken uit een flesje opeens niet meer mag. Het is natuurlijk ook compleet oneerlijk om iets wat hij altijd mocht opeens, zonder uitleg te verbieden. Maar hij wordt wel echt te oud voor dat eeuwige flesje. Hij moet toch ook gewoon uit een beker leren drinken? Toch?

Op dat soort momenten twijfel ik enorm aan mezelf. Meestal. Deze keer zag ik mezelf zitten. Ik heb hem niet van tafel gerukt, niemand is boos geworden, maar twee weken later drinkt hij minimaal drie keer op een dag uit een beker. Doel bereikt!

Omdat ik het zag gebeuren, wist ik meteen dat het niet eerlijk voelde. Ik wist ook gelijk dat ik zo’n ouder gewoon niet wil zijn. Dat gebeurt natuurlijk niet altijd, en soms moeten we na flinke tijd constateren dat het niet gelukt is met het positief belonen en voeren we de zoveelste sessie op de trap in de hoop op verbetering…

Stickers

Gelukkig is onze mini nogal gevoelig voor leuke stickers. Een kleine beloning, die niet slecht is voor zijn eetgewoonten en die hem geen verkeerd gedrag bijbrengt. Elke keer als hij een beker leegdrinkt (we schenken ongeveer 100 ml tegelijk in), krijgt hij een sticker.

Omdat hij natuurlijk alles zelf wil doen, heb ik van die dikke stickers gehaald, bij de Zeeman. Die stickers krijgt hij zelf van het vel en kan hij helemaal zelf opplakken. De mini vindt het geweldig! Hij mag ze op de kalender plakken, bij vandaag. Zo houden wij gelijk overzicht over hoeveel hij dan uit een beker drinkt. En ik voel me gelijk een betere ouder.

(Voor het slapengaan krijgt hij nog wel gewoon een flesje warme melk. Want zeg nou zelf, dat is toch veel fijner in slaap vallen?)

Welke gezonde, verantwoorde beloningen hebben jullie thuis?

Categorieën
ouder zijn spelen

Lees je baby (wat anders) voor!

Lees jij je baby voor? Vind je het ook saai? Lees dan iets anders voor! Hier lees je een idee om voorlezen voor jezelf leuker te maken.

Voorlezen is belangrijk voor jou en je kind. Het is fijn dat je iets rustigs te doen hebt met je mini, dat niet zoveel energie kost. Bovendien leert je baby er allerlei goeds van: zich concentreren, fantaseren en taal. (Kijk ook op de Boekstart pagina.)

Samen een boekje doorbladeren kan heel erg leuk zijn, maar dat is je baby snel beu. En ik was dat ook. Toch vond ik het fijn om veel en vaak aan mijn baby voor te lezen.

Voorlezen en voorlezen

Wat mij betreft zijn er namelijk 2 soorten voorlezen:

  1. Actief voorlezen: samen een boek doorbladeren, aanwijzen en woorden benoemen.
  2. Naar bed gaan voorlezen: voorlezen om rustig te maken en luisterend naar mama’s stem in slaap te vallen.

Actief voorlezen

Echt kleine baby’s (0-3 maanden) zitten nog niet zo te wachten op Actief Voorlezen. Het is misschien 2 minuten leuk om te doen, maar dan zijn ze echt al te moe. Zelf spelen met een knisperboekje is het beste wat onze mini haalde.

Voor de wat oudere kinderen (zo ongeveer vanaf 6 maanden) is Actief voorlezen wel leuk. En zeker vanaf een jaar is het een belangrijke activiteit voor de spraakontwikkeling: je ziet tegen die tijd ook echt interactie tussen je kind, jou en het boekje.

Nou is er wat voor te zeggen om Actief Voorlezen uit te voeren met baby-boekjes.  Ze helpen je enorm om te kiezen waar je het over gaat hebben.

Naar bed gaan voorlezen

Ik verveel me snel. Ik geef het toe: dat ligt helemaal aan mij. Nou leek het me voor onze mini heel fijn om gewoon in slaap gelezen te worden. Hij vindt dat ook. Maar ik vind het dus echt te saai voor woorden om babyboeken voor te lezen. Kikker en Pad (van Arnold Lobel) was echt leuk om voor te lezen, maar daar was ik in 2 avonden mee klaar. En wat dan?

Dus ben ik mijn eigen boeken gaan voorlezen! Onze mini viel steeds heerlijk in slaap, het bedritueel was gered, en ik las de dingen die ik echt leuk vond. Natuurlijk las ik geen bloederige of sexueel getinte verhalen voor, maar de meeste boeken die ik leuk vind (bijvoorbeeld de Duncton Chronicles van William Horwood of de Bob Evers-serie) lenen zich goed om voor te lezen.

Nu de mini wat groter is en de verhalen echt begrijpt, lezen we wat voor hem nog nét te moeilijk is, maar met een beetje uitleg (jay! interactie tijdens het voorlezen) wel te volgen: Wipneus en Pim,  Waterschapsheuvel, Wind in de wilgen…

Natuurlijk mag de mini ook een kort boekje zelf kiezen voor het slapen gaan, en lezen we beneden ‘Actief’ voor. Maar het grote kwartier of half-uur lezen gaat een stuk beter als we lezen wat ik ook leuk vind!

Wat lezen jullie het liefst thuis voor?

Categorieën
authentiek eten borst en fles opvoedstijlen

Borstvoeden – Maak het je gemakkelijk!

Borstvoeding maken voor je baby kost behoorlijk veel energie. Ook de soms langdurige voedingen en de gebroken nachten kunnen het heel lastig maken. Daarom hier 7 tips om borstvoeden gemakkelijker te maken!

Tip 1: Laat je helpen!

Dit is de allerbelangrijkste tip. Overschat jezelf niet, vooral in het begin. Geboorte geven kun je vergelijken met een marathon rennen, zonder vooraf te weten wanneer je moet beginnen en (afhankelijk van je ervaring) laat je in een staat achter waarin je moet herstellen van een klein auto-ongeluk. Echt: hoe goed je je ook voelt, doe het nog rustiger aan dan je denkt dat nodig is.

Als je een partner thuis hebt, laat die dan zoveel mogelijk helpen. Bijvoorbeeld door emmers thee en ander drinken voor je te halen, lekker eten voor je te koken en de stofzuiger te gebruiken. Wees niet te trots: je partner doet deze dingen voor jou; jij bent een melkfabriek.

Tip 2: Slaap bij je kind

Borstvoeding is eigenlijk heel natuurlijk. Niet natuurlijk is dat je kind ver van mama weg slaapt. Er is niet per se iets mee mis, maar als je erg wakker wordt van midden in de winter je bed uit moeten, dan is het een aanrader om dicht bij je mini te slapen.

Veiligheid is natuurlijk wel belangrijk, maar een aanschuifbedje (waarbij je mini zijn eigen bedje heeft, maar zonder belemmering naar je toe geschoven kan worden) is zeker een oplossing. Lees meer over veilig samen slapen bij La Leche League.

Tip 3: Natuurlijke borstvoedingshouding

Je kind de hele tijd met je armen naar je borst tillen, of voorover leunen om je tepel in die mond te krijgen is erg zwaar. Zoek op internet naar mooie plaatjes van liggend voeden: op de zij, of baby op je buik, zoals in het artikel van mothering.com.

Tip 4: Draag je baby

Je melkproductie wordt verhoogd door veel huidcontact. Je kan natuurlijk dagenlang in bed knuffelen, maar soms word je daar ook een beetje moe van. Om op een gemakkelijke, ergonomisch verantwoorde manier toch veel huidcontact te hebben is een draagdoek of een ergonomische drager erg fijn. Sommige mama’s krijgen het zelfs voor elkaar om in de drager te voeden (hoewel dat mijn mini en mij nooit is gelukt).

Tip 5: Behas en accessoires

Eigenlijk zijn dit een aantal tips in één. Wil je geen beha aan, omdat je dat vervelend vind zitten? (Vooral in het begin met stuwing… au.) Doe dat dan niet! Het is niet verplicht!

Zoek je een fijne voedings-beha? Kijk dan eens naar die van Mamae. Die gaan naar de zijkant open, zodat je nooit bloot zit. Verder kun je je kolfschildjes erin gehangen worden en liften ze grotere borsten een beetje, zodat je mini makkelijk bij de tepel kan.

Er zijn lintjes te koop om aan je beha-bandje te doen, zodat je onthoudt waar je het laatst gevoed had. Dat kan natuurlijk ook met een haarspeldje of een andere accessoire. Of met een armbandje, ring… noem maar op.

Tip 6: Maak een tasje met spullen

Verzamel alle spullen die je nodig hebt voor het borstvoeden in een leuk tasje. (Een tasje, niet een mandje: dan kun je het ook direct meegrijpen als je naar buiten gaat!) Ga je voeden en heb je iets nodig? Dan kan je partner (of andere hulp, kind, bezoek…) snel alle spullen die je wilt hebben naar je toe brengen.

In het tasje stop je bijvoorbeeld:

  • schone spuugdoekjes
  • natte baby-doekjes
  • tepelverzorging (zalf, medicijnen)
  • baby-zalf
  • schone zoogcompressen (er zijn ook goede wasbare!)
  • borstvoedingsketting of speelgoedje

Tip 7: Blijf niet tobben

Er zijn heel veel goede lactatiekundigen in Nederland. Deze zorg wordt ook grotendeels vergoed. (Het deel dat je zelf moet betalen is klein, als je dat vergelijkt met de 80 euro die je elke maand aan poedermelk kwijt bent.) Gebruik die kennis! Blijf niet tobben, maar laat je voorlichten en helpen. Wellicht kan de lactatiekundige net een andere houding aanleren, net een goed hulpmiddel of zalfje aanraden, zodat het zo makkelijk is als mogelijk.

Extra tip: Negeer de wereld

Als laatste tip, zou ik zeggen: negeer de wereld. Jij weet wat jij kan en wat jij wilt. Voel je niet bezwaard om in het openbaar te voeden, blote borst of niet! Doe bijvoorbeeld inspiratie op bij het Public Breastfeeding Awareness Project.

Heb jij nog andere tips? Schrijf ze hieronder in de comments!

Categorieën
opvoedstijlen ouder zijn

Baby’s horen niet te huilen

Volg dit blog ook op Bloglovin

Huilt jouw kind wel eens? Wist je dat het consultatiebureau vindt dat een kind wel een uur per dag mag huilen? Ik vind van niet! Als een kind huilt, dan is er iets. Als je kunt, moet je daar iets aan doen. Als het niet kan, dan kun je op zijn minst dichtbij zijn en troost bieden.

Dat ik niet de enige ben die daar zo over denkt, werd mij laatst op Facebook weer bevestigt. Daar kwam ik het bericht ‘Waarom Afrikaanse kinderen niet huilen’  (Engels) tegen.

Gedachtegang

In het artikel staat dat in Afrika de gedachtegang anders is dan hier. De norm in westerse landen is dat baby’s huilen, terwijl in Afrika de gedachtegang dat baby’s NIET huilen heerst. Dat zorgt ervoor dat we hier in Nederland aan het kind twijfelen als er gehuild wordt: het is een huilbaby. In Afrika zoeken ouders het direct bij zichzelf: aan welke behoefte heb ik niet voldaan? En zo denk ik daar ook over.

Ook hoe vaak en hoe veel een kind (borst)voeding nodig heeft wordt hier vaak onderschat:

  • Ja, als het warm is komt je kindje elk half uur voor een kleine voeding.
  • Nee, dat is niet raar.
  • Ja, dat is helemaal normaal.
  • Ja, ze doen het ook wel eens als het niet warm is.
  • Ja, ook midden in de winkel.
  • Nee, dat is niet chique.
  • Ja, dan loop je in het openbaar te voeden.
  • Ja, ze doen het ook wel eens elk half uur ’s nachts.
  • Ja, dat is allemaal loeizwaar om vol te houden.

Maar: ja, dat hoort bij ouder worden. En ja: daarom is samen slapen zo heerlijk, dan hoef je niet elk half uur je bed uit…

Laten huilen: OK, maar nooit alleen

Sommige dingen kun je niet oplossen door te voeden, verschonen of in slaap wiegen. Als je kindje pijn heeft bijvoorbeeld, dan kun je daar soms niets aan doen. Onze mini huilde ook wel eens, maar nooit in zijn eentje en nooit lang. Er was altijd één van ons die de mini vasthield en troostte met huidcontact zolang hij huilde. We hopen dat hij daardoor de boodschap kreeg: we kunnen je niet helpen, maar we zijn wel bij je.

Natuurlijk huilen ze wel eens

En soms, kan het gewoon niet anders dan even je kindje te laten huilen. Bijvoorbeeld als een broertje of zusje ook aandacht nodig heeft. Of als je in de auto zit en er gewoon echt even niets anders mee kan doen dan laten huilen tot je veilig thuis bent.

Maar het gaat om de gedachtegang. Dit moet de uitzondering zijn, niet de regel. Het is OK, dat je baby huilt, maar niet ‘normaal’, niet iets om te negeren.

Echte huilbaby

Ik ontken ook niet dat er echt huilbaby’s zijn. Soms is het niet te achterhalen waarom een baby nou precies huilt. Soms kom je daar na een paar jaar, of heel veel jaar alsnog achter, maar soms ook nooit. Toch denk ik niet dat dit ‘normaal’ is. Er is echt een reden dat de baby huilt: wat het ook is, hoe frustrerend het ook is dat je de reden niet kunt vinden.

Ik weet ook dat het omgaan met een baby die huilt heel moeilijk is en ik heb alle respect voor ouders die hier doorheen moeten gaan. Als het voor jezelf echt nodig is om de deur achter je huilende baby dicht te trekken: doen. Maar misschien kun je in plaats daarvan ook oppas regelen die het volhoudt om je baby toch huidcontact te geven ondanks het huilen? Of helpen gehoorbeschermers (en speentjes)?

Hoeveel huilt jouw kind? Vind jij dat normaal? Hoe lossen jullie dat op? Discussie welkom!

Categorieën
opvoeden ouder zijn

Time-out! – Geen straf, maar leermoment

Ik heb een behoorlijk grote ervaring met een behoorlijk diverse groep kinderen. Ik heb een flink aantal jaar gewerkt op een kinderdagverblijf, een voorschool en ook her en der op de BSO. En nu heb ik al twee en een half jaar een klein kind thuis. Ervaring genoeg dus. Ook met time-outs.

Geen fan

Ik ben geen enorm fan van een time-out, maar soms weet ik ook niet meer hoe de zaak anders op een voor alle partijen schappelijke manier is op te lossen. Het is niet alleen belangrijk dat het gezellig blijft, maar ook dat een kind leert welke uitingen wel en niet geaccepteerd worden door de maatschappij. Na één keer waarschuwen moet je ingrijpen en soms is er geen andere consequentie dan apart zetten. En heel soms heeft een kind gewoon echt even tijd voor zichzelf nodig.

Op het werk had ik meestal een kleedje dat dienst deed als time-out plek. Dat lag gewoon midden in de zaal, maar iedereen wist dat het kindje dat daar zat echt met rust gelaten moest worden. De kindjes wisten zelf ook dat ze daar moesten blijven totdat ze weer gehaald werden of totdat de timer ging. (Op een grote, drukke groep is het soms niet te doen om in de gaten te houden dat een kind echt maar 2 minuten zit. Een kookwekker helpt enorm.) Thuis zetten we de mini op de onderste traptree (ook als we van boven moeten komen!).

Afkoelen

Kinderen die even moeten zitten om tot rust te komen vertel ik meestal direct: “Je mag er weer bij komen, zodra je weer rustig bent.” Het heeft geen zin om dat na te bespreken. Je geeft ze zo direct al een moment om terug te keren. Eierwekkers zijn niet nodig, want ze hebben geen straf. Je moet niet verbaasd zijn als ze na vijf seconden al opstaan en weer mee komen doen. Dat is OK. Als ze nog niet rustig genoeg zijn, kun je dit gewoon herhalen. Het gaat er niet om kinderen af te zonderen, maar te kalmeren.

Toch straf

Zitten na straf bespreek ik wel altijd na. Het is belangrijk met kleine kinderen dat je ze dan een vraag stelt die ze zelf kunnen beantwoorden. “Waarom zit je hier?”, is voor de meeste kinderen te abstract. “Wat heb je gedaan?”, klinkt alsof alle gedrag van het kind negatief was. Ik vraag zelf meestal: “Wat ging er mis?” Meestal komt er dan wel een antwoord dat tot de kern komt. Ik volg dat vaak op met: “Waarom mag dat niet?” Dat geeft ongeveer zo’n gesprek:

  • ik: Wat ging er mis?
  • mini: Achter gillen binnen. Mama nee zegt. Mini slaan.
  • ik: Ja, je ging gillen, terwijl we binnen waren. En toen ik ‘nee’ zei, ging je mij slaan. Waarom mag je binnen niet gillen?
  • mini: Leise! (Zachtjes)
  • ik: Ja, binnen praten we zachtjes, voor de katten en voor de buren. Buiten kunnen we gillen. Waarom mag je niet slaan?
  • mini: Au mama. Kusje geven?
  • ik: Heel goed. Slaan doet pijn. Zeg even sorry, dan kunnen we kusjes geven.
  • mini: Sorry, mama.
  • ik: Dank je wel, liefje. Kom, we gaan weer verder spelen.

Het mooie van het systeem is dat kinderen het onderling ook zo gaan uitvoeren. Ik heb groepen gehad waarin kinderen tegen elkaar zeiden: “Ga maar even op het kleedje zitten.” En dan gingen ze daarna ook samen nabespreken. Heel goed! En kinderen, ook onze mini, lopen uit zichzelf naar de afkoelplek toe als ze zich geen raad weten met een emotie. Dat is een mooi signaal voor mij en een prima manier om met zo’n heftige emotie om te gaan. Onze mini maakt er helemaal een klein feestje van: hij zegt dat hij boos is, stampt naar de trap en zegt dan dat hij op de trap gaat zitten. Soms haalt hij ergens tussendoor eerst nog een knuffel. De time-out plek helpt hem duidelijk om zijn emoties een plekje te geven.

Ook voor mij

Er is nog een voordeel. De time-out geeft mij ook een beetje tijd (thuis meestal 15 tot 30 seconden) om over mijn boosheid heen te stappen en te reageren zoals het zou moeten. (Hm, als ik het zo bekijk is de time-out dus voornamelijk voor de ouders!)

Gebruik jij time-outs thuis? En werkt dat ook?

Categorieën
ouder zijn

Authentiek Ouder zijn

Ik geloof dat authentiek ouder zijn betekent dat je papa of mama zijn serieus neemt, zonder dat je daarbij jezelf gaat wegcijferen. Voor mij is het de kern van wanneer ik vind dat ik als ouder goed bezig ben: als ik mezelf ben en toch mijn kind de goede kant op kan sturen. Dat betekent nogal wat, want het is niet eenvoudig om je kind te begeleiden en ook nog rekening te houden met jezelf.

Opvoeden leren: kinderopvang

Toen ik jaren geleden in de kinderopvang ging werken merkte ik dat ik teveel mezelf bleef met het opvoeden: mijn begeleiders vonden me afstandelijk en de kinderen kregen geen band met mij. Toen ik hen ging kopiëren vond ik juist weer dat ik teveel ingreep in het groepsproces en dat ik teveel aan het knuffelen was en ‘kind’ was. Dat deed weer afbreuk aan mijn authentieke zelf. Ik hou van een kleine afstand tussen mij en alle andere mensen, dus ook kleine kinderen.

Ik merkte dat ik een manier moest vinden om een aantal dingen te combineren. Ik wilde warmte uitstralen en de kinderen een veilige haven bieden om op terug te vallen. Tegelijkertijd wilde ik ze graag stimuleren om het ook zélf te doen, dus ook om zelf kleine ruzietjes en problemen op te lossen en hun eigen emoties te herkennen en later te reguleren.

Opvoeden leren: mama worden

Toen ik mama werd, ging ik ook op zoek naar dat evenwicht. Alleen is dat veel moeilijker te vinden! Niemand en niets kan je voorbereiden op de continue zorg die je voor je eigen kind hebt. Dat viel me zwaar en ik raakte mezelf kwijt. Ik verloor mezelf in de verzorging en zorgen voor mijn kind.

Authentiek? Wel authentieker

Nu ben ik meer op de goede weg. Ik weet hoe ik voor mezelf moet zorgen door dingen te doen die leuk zijn voor mij, zonder dat ik te weinig tijd besteed aan onze mini. Het zorgen voor hem is nu deel van wie ik ben en wat ik doe. Het is nog steeds niet altijd makkelijk; het blijft een zoektocht. Maar ik ben meer authentiek ouder.

Wat voor ouder ben jij? Jouw visie is van harte welkom in de reacties!

Categorieën
ouder zijn spelen

Doen: Kiind Festival in Amersfoort

Zoek je een leuk dagje uit met het hele gezin? Ga dan op 19 september 2015 naar het Kiind Festival in Amersfoort! Het thema dit jaar is Droomwereld. Droom je mee?

Wat kun je doen?

Je kunt allerlei workshops en voorstellingen bezoeken: van draagworkshops voor de baby’s en een kleutertheater tot huttenbouwen voor de grote kinderen. Wat ik zelf ook heel spannend vind: het dierenhotel maken! Die zou ik nog wel op mijn balkon willen hebben!

Ook voor de ouders valt er veel te doen en te leren! Er zijn veel opvoed- en voedingsprofessionals, die de hele dag beschikbaar zijn voor vragen en discusies.

Waarom gaan?

Kiind staat net als Authentiek Ouder voor bewust opvoeden en bewuste keuzes maken. Dialogen met andere ouders en opvoeders helpen hierbij! Bovendien zijn de activiteiten echt leuk!

Ga jij ook?