Dromen van een miskraam – mama worden (3/15)

Dit is niet wat ik verwacht had

Ik wilde heus niet negen maanden op een roze wolk drijven. Ik was me bewust van de lichamelijke ongemakken en had me ingesteld op een weekje thuis van de misselijkheid, elke morgen overgeven, rugpijn, hoofdpijn en moeilijk kunnen lopen.

Ik had niet gerekend op: je werk vertellen dat je zwanger bent met zes weken, in het ziekenhuis liggen, zo intens misselijk zijn dat je ogen bewegen al teveel is. Ik had ook niet gerekend op acht maanden thuisblijven omdat elke vorm van bewegen zwaar blijft. En dat was mét de medicijnen tegen de misselijkheid.

Tussen week 14 en 16 was het echt heel erg. Ik kon echt nergens heen; een filmpje kijken op de laptop was ongeveer mijn dagbesteding (en natuurlijk eten, eten en eten). Slapend was het nog het best vol te houden. Bovendien werd ik van de medicijnen tegen het overgeven verschrikkelijk moe. Ik kwam niet buiten en werd somberder.

Eenzaam

Ik voelde me alleen, maar bezoek en zelfs mijn partner of de katten in de buurt was vaak te veel. Ik lag op de toekomstige babykamer. Die hadden we leeggemaakt en daar lag ik op twee matrassen. Verjaagd uit mijn eigen bed door een (hoe durft hij!) zich in zijn slaap omdraaiende partner.

Ik wilde vastgehouden worden, maar de enige omhelzing die ik kon verdragen was die met de wc-pot. (We hadden een innige relatie, die porseleinen kom en ik.) Ik was compleet afhankelijk van mijn partner. Ik kon nauwelijks mijn bed uit, laat staan de keuken in. Ik gaf over bij de gedachte aan de koelkast.

De droom

En toen kwam het erge. Ik droomde dat ik een miskraam kreeg en heel even dacht ik dat het echt was. En ik was zo blij! Maar het was dus maar een droom.

Ik heb nagedacht over wat ik kon doen om het mis te laten gaan. Zou ik gewoon ophouden met eten en drinken? Of de morning after pil halen en die innemen, kijken of het dan nog blijft zitten? Of gewoon echt een abortus plegen? Het was nog vroeg genoeg.

Het leek me fantastisch om niet meer zwanger te zijn. Ik zocht op internet alle mogelijke huismaniertjes op om het mis te laten gaan. Ik stond op het punt om het te doen. Ik speelde met de gedachte van de trap te vallen. Of een mes in mijn buik te steken. Of medicijnen te nemen die een miskraam opwekken.

Dit blog is deel van een serie van 15 blogjes over zwanger worden, hyperemesis en post-partum depressie. Lees de hele serie mama worden.

The following two tabs change content below.
Marianne Cysouw
mama | groepsleidster | wetenschapper | eigenaar Authentiek Ouder | gezin met partner, mini en poes
Marianne Cysouw

Laatste berichten van Marianne Cysouw (toon alles)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *