Geboorteverhaal – Marianne

Nou is het niet leuk meer!

Het begin

Maar toch. Toen het begon om half acht schrok ik best wel van de hoeveelheid vruchtwater. Alle cursussen zeiden: verwacht niet zoals in de film een hele plas water, dat hoeft niet, maar dat was het dus wel. Het was super dat ik even op bed kon plassen en dat toen gelijk het hoofdje indaalde. Dat gaf mij een beter gevoel over de bevalling.

De verloskundige liet ons een poosje alleen, omdat het zo goed ging. Ik vond dat heel geruststellend: er was immers gezegd dat dat gedaan werd als iedereen het idee had dat de weeën goed opgevangen werden en we het zelf konden..

Middendeel

De verloskundige kwam na een aantal uur terug. Alle controles vond ik erg prettig gaan. De timing was steeds goed. Het allerprettigst vond ik hoe rustig onze verloskundige was. Ik heb daar erg op geleund, het maakte mij ook een stuk rustiger en daardoor was het makkelijker om mijn zwangerschapsyoga ook in te zetten en niet in paniek te raken.

Toen de verloskundige eenmaal bleef, had ik echt het idee dat ik nergens meer aan hoefde te denken, behalve mezelf. Het opvangen van de ontsluitingsweeën ging naar mijn mening echt helemaal super. Tussendoor had ik wat afleiding in de vorm van één van mijn beste vriendinnen en toen dat te veel werd, had iedereen dat supergoed in de gaten. De rust, de stilte en de aanmoediging dat alles zo goed ging was allemaal heel belangrijk voor mij om het hoofd koel te houden.

Het einde?

Bij de persweeën werd het voor mij vervelender, want toen begon de pijn die ik vreesde. Fijn dat ik nog even zelf mocht plassen; een katheter leek me heel onprettig. Het werd  beter toen ik mee mocht persen. De begeleiding daar was ook erg fijn. Het mee-ademen gaf mij een goed focuspunt en een mooi voorbeeld. (Heel knap van de verloskundige, want we hebben vast een heel andere longinhoud.) Ik moest zelf erg over de schaamte van poepen waar anderen bij zijn heen. Dat ze me bleef aanmoedigen was erg fijn.

De complicatie

Het volgende dat ik me herinner is de aankomst van de kraamzorg. De verloskundige zag direct dat zij me erg afleidde en heeft haar heel diplomatiek ergens anders heen gestuurd.  (Ik kon er niets aan doen, ze stonk naar hond en roofdier; ik hoop dat ik niet te vervelend tegen haar was.)

Daarna kon ik weer een beetje terug komen bij de bevalling. Erg tof ook dat we de baarkruk een kans gegeven hebben. Het werkte uiteindelijk voor mij niet zo erg goed. Ik was blij dat we het in een andere houding ook nog een kans hebben gegeven.

Toch vond ik het ook heel fijn dat de verloskundige, bij weinig vordering van de geboorte, snel en kordaat de beslissing maakte naar het ziekenhuis te gaan. Hoe ze dat bracht vond ik knap, want ik werd er helemaal niet nerveuzer van dan ik was. Ze stelde me ook erg gerust door onmiddellijk te zeggen: “Ik neem jou en je partner mee in de auto.”

Naar het ziekenhuis

Van het ziekenhuis binnengaan weet ik verder niet heel veel meer, maar de rit was heftig: elke bobbel een nieuwe enorme perswee, die natuurlijk niet mocht. Dat de verloskundige de hele tijd aanwijzingen bleef geven, gaf een heel rustig en continu gevoel.

Ook het mee blijven ademen in het ziekenhuis maakte het voor mij makkelijker. Alle aanwijzingen voor het persen hadden we in alle rust doorgenomen. Dat maakte het makkelijk voor me om de verloskundige van het ziekenhuis te vertrouwen en met haar mee te werken.

Het was heerlijk dat mijn verloskundige die van het ziekenhuis vertelde dat mijn geschreeuw en gedrag wel heel veel erger was geworden na het oxytocine infuus en dat ze me de rest van de tijd heel beheerst had gevonden en dat dit wel erg ver ging.

Achteraf gezien heb ik natuurlijk ook geluk gehad dat we in het ziekenhuis iemand troffen die mij nog pijnstilling mocht geven. Dat werkte echt super om het randje van de extra oxytocine eraf te halen, nadat ik zei: “Nu is het echt niet leuk meer, is er dan niets tegen de pijn?” Ik bedoelde eigenlijk paracetamol, maar de remifentanyl was ook heel fijn.

Pijn

Het voor mij ergste stuk was het wegzuchten van die persweeën in het ziekenhuis. Het was heel belangrijk dat ik me aan alle adem van mijn bevalpartners kon vastklampen. Mijn vriendin deed dappere pogingen om mee te ademen. Mijn partner gaf het sneller op, maar deed enorm zijn best met washandjes.

Ik heb vast een hoop herrie gemaakt, maar dat was de enige manier om zo min mogelijk mee te gaan met de persdrang. Heel fijn dat iedereen snel meewerkte aan het ‘niet aanraken beleid’ en niets zeggen over hoofdjes, kindjes, baby’s… Ik kreeg daar allerlei angst visioenen van, omdat ik de verantwoordelijkheid voor zo’n ukkepukje helemaal niet aandurfde op dat moment. En dat hielp niet.

De geboorte

Gelukkig waren alle andere mensen vooral druk met focussen op wat er goed ging en de ‘wat een kracht’ enzovoorts opmerkingen gaven me veel vertrouwen in mijn lijf. Hoewel ik het zelf op dat moment niet zo verwonderlijk vond. Grappig dat perineum-massage uiteindelijk zo fijn was. Dat had ik van tevoren niet verwacht.

Het laatste restje kracht voor het echte persen, die laatste paar grote, kwamen vooral van de angst voor een keizersnede die ik bijna van je gezicht kon lezen. Toen kwam voor mij het punt: ok, of verschrikkelijke pijn nu voor een kwartier, of tien weken gezeur na een keizersnede. En toen was ik eindelijk alle schaamte en pijn voorbij en ging het dus ook supersnel.

Fijn dat mijn mini gelijk op de buik kon. Dat gaf even een stootje lekkere hormonen voor mij en maakte de nageboorte (wat snel! en wat een opluchting toen die weg was) en de hechtingen draaglijker. Ook daar was het gejammer vooral bedoeld om iets anders te doen te hebben dan mijn spieren aanspannen.

Al met al gun ik iedereen zo’n ervaring, want het was overheersend positief. Heel pijnlijk en ellendig, maar niet op een negatieve manier. Trots voel ik me niet echt, maar wel heel tevreden met de bevalling.

3 jaar later werd mij gevraagd om mijn geboorteverhaal voor het project Mooie Bevallingen.  Ik heb dat toen herschreven onder de titel ‘Voldaan na mijn oerbevalling‘. 

Wil jij ook je geboorteverhaal delen? Neem dan contact op met redactie@authentiekouder.nl of met verhalen@mooiebevallingen.nl

The following two tabs change content below.
Marianne Cysouw
mama | groepsleidster | wetenschapper | eigenaar Authentiek Ouder | gezin met partner, mini en poes
Marianne Cysouw

Laatste berichten van Marianne Cysouw (toon alles)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *