Hands-off parenting – Je kind loslaten

Loslaten kan heel moeilijk zijn, vooral als je eraan gewend geraakt bent om je kind te helpen en beschermen. Gelukkig is het heel makkelijk om je kind los te laten: word een luiere ouder!

Lui

Ik moet eerlijk zeggen dat ik gewoon een heel luie ouder ben: de mini moet naar mij toekomen als hij iets wil of als hij getroost wil worden, hij moet zijn eigen boontjes doppen aan tafel en zijn eigen kleren aandoen en zelf naar de wc gaan.

Daar staat tegenover dat hij veel vrijheid krijgt om zelfstandig te zijn: hij mag zelf beslissen of hij hulp nodig heeft of troost nodig heeft, hij mag helemaal zelfstandig eten en zichzelf aankleden en hij beslist zelf wanneer hij naar de wc gaat.

Oh wacht, dat is exact hetzelfde… En volgens mij is dat precies de sleutel tot het begeleiden naar zelfstandigheid.

Beschadigen

Onze mini beschadigt zichzelf vaak als hij bij mij in de buurt is. Hij stoot zijn hoofd, schraapt zijn knieën, eet zand en leert dat brandnetels nou niet echt fijn zijn om vast te pakken.

Toch denk ik niet dat ik een slechte mama ben. Hij ervaart dingen om zich heen, leert zelf gevaren te zien en mag vanalles helemaal zelf uitproberen. Uiteraard schiet ik hem te hulp, als hij om hulp vraagt. (OK, zelfs dat niet altijd, maar dan alleen niet als ik zeker weet dat hij het zelf kan. En ik coach hem dan wel om het zelf te doen.)

Begeleiden

Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik helemaal niet ingrijp. Als ik giftige bessen zie, waarschuw ik wel degelijk en zorg ik dat hij die niet eet.

Als hij bovenaan de trap een superheld staat te zijn, zorg ik dat hij niet denkt dat hij eraf kan vliegen.

En als hij valt, laat ik hem zelf opstaan om zeker te weten dat ik niet moet gaan bellen met de hulpdiensten. (Echt: altijd je kind zelf op laten staan, nooit oprapen en de nek uit zijn verband rukken. Als het er echt erg uitziet: liggen laten en de ambulance bellen.)

Natuurlijk mag hij geen schoonmaakmiddelen proeven en natuurlijk laat ik hem geen grote honden aaien, zonder dat we dat aan de baas vragen. Er zijn wel degelijk regels. Maar ook veel vrijheid.

Hands-off parenting

Ik omschrijf mijn stijl meestal als hands-off parenting: ik doe zo min mogelijk voor hem wat hij zelf kan doen. Ik laat hem zoveel mogelijk zelf de wereld ontdekken, terwijl ik er voor zorg dat het nog veilig genoeg is. Hij mag beschadigen en een litteken oplopen, maar niet ernstig beschadigen.

En dus mag hij ook zelf een tarweveld inrennen, waar ik hem niet de hele tijd zie. Zolang hij natuurlijk wel blijft reageren op: “Waar ben je?” en laat weten dat hij OK is. (En een hand geeft met oversteken.)

Hoeveel vrijheid laat jij je kind? Wat mag je mini echt niet? Wat juist wel zelf?

The following two tabs change content below.
Marianne Cysouw
mama | groepsleidster | wetenschapper | eigenaar Authentiek Ouder | gezin met partner, mini en poes
Marianne Cysouw

Laatste berichten van Marianne Cysouw (toon alles)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *