Zwanger – mama worden (1/15)

Dit is de start van een vervolgverhaal. Het is het verhaal van mijn zwangerschap, de geboorte en van daarna. Ik publiceer elke maand een nieuw stuk van het verhaal. 

Er klaar voor

Eind 2011 heb ik een baan waar ik me prettig bij voel. Mijn partner is een nieuwe studie gestart om docent biologie te worden en dat gaat heel goed. Het lijkt erop dat hij zonder vertraging kan afstuderen en dan een gewild docent is (baangarantie!). Mijn inkomen alleen is ruim voldoende om ons beiden te onderhouden. We hebben al twee jaar twee schatten van katten, en ook die kunnen we ruimschoots onderhouden. Financieel is de tijd ook rijp. Zodra ik me dat besef en alles goed doorgerekend heb, wordt de roep van mijn eierstokken onhoudbaar luid. Het is bijna fysiek voelbaar. Ik voel een urgentie om een kind te gaan maken. Weg met de voorbehoedsmiddelen!

En dan is er zo’n avond dat alles gunstig is. Ik weet dat ik me in een vruchtbare periode bevindt en verleid mijn partner schaamteloos. Geen voorbehoedsmiddelen meer, hadden we afgesproken. Mijn partner is niet dronken en is er met zijn volle verstand bij. Toch voel ik een beetje twijfel. Heb ik hem niet teveel onder druk gezet? Is hij er wel echt klaar voor? Ik besluit na die avond toch nog maar even af te wachten en er niet meer zoveel druk achter te zetten. Echter. Het wonder is al geschiedt. Alea iacta est en het eitje is al bevrucht.

De test

Na een week moet ik ongesteld worden. In plaats daarvan voel ik een milde buikpijn en een soort wee gevoel. Ik wacht nog een week, omdat dat de gunstigste periode is om een zwangerschapstest te doen. Al op maandag zeg ik dat ik overtijd ben en dring ik aan op het halen van een zwangerschapstest.

Ik koop een dure digitale test, want die goedkope stickjes vind ik voor pregnancy scares, niet voor het echte werk. Dinsdag halen we de test. Vrijdagochtend kan ik niet meer wachten. Ik wilde tot zondag wachten, de echte twee weken, maar dat ga ik niet halen. Ik wil het nu weten. Met hartkloppingen en een nacht slecht slapen onder de gordel lees ik overdreven aandachtig de bijsluiter. (Net alsof ik niet weet hoe dit moet. Die dingen zijn bijna volledig idiot-proof totdat je ze moet aflezen en aflezen is met een digitale nogal duidelijk.) Ik doe de test.

Na een minuut verschijnt nogal overduidelijk: Zwanger – 1-2 weken. Dat klopt met de termijn die ik in mijn hoofd had. Als ik voor de test dacht dat ik hartkloppingen had, nu klopt mijn hart bijna dwars door mijn ribbenkast heen. Als een film trekt mijn toekomstige leven zich aan me voorbij: misselijk, dikke buik, baby in de armen, huilen, luiers, kind naar de kleuterschool, leren fietsen… Ik lees de test wel zes keer. Of misschien nog wel meer.

Dit blog is het eerste deel van een serie van 15 blogjes over zwanger worden, hyperemesis en post-partum depressie. Lees de hele serie mama worden.

The following two tabs change content below.
Marianne Cysouw
mama | groepsleidster | wetenschapper | eigenaar Authentiek Ouder | gezin met partner, mini en poes
Marianne Cysouw

Laatste berichten van Marianne Cysouw (toon alles)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *