Oneens zijn met je eigen ouders – dit levert het je op

Mijn relatie met mijn ouders is, zoals ik denk dat voor veel mensen geldt, gecompliceerd. Ik begrijp wel dat Facebook een status heeft die zo heet. We hebben een goede band, mijn ouders en ik, en we kunnen over veel dingen praten. Toch zijn er ook een aantal dingen waarvan ik wilde dat ze het anders gedaan hadden. Ik ga niet in detail wat dat dan is (dat is hun verhaal om te vertellen, niet het mijne), maar ik wil wel laten zien dat het de moeite waard kan zijn om het ook over moeilijke dingen te hebben met je ouders.

Een goed begin als grootouder

Voordat ik zelf een mama werd, had ik het ook wel met mijn ouders over mijn eigen opvoeding. Sommige dingen hebben ze echt heel goed gedaan: ik kreeg veel vrijheid om mijn eigen fouten te maken, om te leren zelf te kiezen en om mezelf te zijn. Dat is fijn en dat zou ik elk kind gunnen.

Toch waren er ook een aantal dingen waar ik vond dat ze een heel verkeerde keuze hadden gemaakt, of waar het leven echt oneerlijk was geweest voor mij.

Over die dingen heb ik het veel met ze gehad. Dat maakte dat ik het echt kwijt was, en er niet meer mee zat, toen ik eenmaal wel een baby ging krijgen. Ik durfde ze rustig mijn kind mee te geven en hen grootouder te laten zijn; iets wat ik vóór de gesprekken niet had gewild.

Een goede basis voor je eigen keuzes

Een aantal andere keuzes, die mijn ouders gemaakt hebben voor de opvoeding van mij en mijn broertje, maak ik nu bewust niet met onze eigen mini. We hebben het daar over gehad en kunnen het nu eens zijn dat we het oneens zijn.

Zo was mijn moeder nogal van het voeden op de klok. Niet haar schuld (dat werd je toen zo geleerd door de kraamhulp), maar borstvoeding is makkelijker als je dat geheel op verzoek doet en samen slaapt.

Ook het samen slapen (wij hebben nog steeds een aanschuifbedje 2.0) zoals wij dat doen was heel vreemd voor mijn ouders. Zij vonden oprecht dat het allerbeste wat je voor een kind kunt doen, is om hem te leren altijd in zijn eigen bed te slapen. Ik herinner me juist van vroeger, rond een jaar of 6, dat ik het verschrikkelijk vond om het ’s nachts altijd helemaal zelf uit te moeten zoeken. Ik mocht niet bij mijn ouders slapen. Voor mijn eigen baby wilde ik dat anders.

Nuance

Het allermooiste is nog wel dat ik veel nuance heb gevonden voor de keuzes die mijn ouders maakten en die ik nu maak. De tijden zijn veranderd, dus het is logisch dat ik niet hetzelfde doe. Onze omstandigheden zijn anders, dus ik kan andere keuzes maken.

Er wordt wel eens gezegd dat je opeens begrip en respect krijgt voor je ouders, als je eenmaal zelf kinderen hebt. Dat is wat mij betreft niet waar. Ik heb nog steeds voor sommige keuzes geen begrip. Ik ben echt niet met meer respect naar mijn ouders gaan kijken.

Maar door onze gesprekken heb ik wel wat meer nuance kunnen vinden in mijn blik op hun opvoedmethodes, en daardoor wat meer tolerantie. Iedereen doet het beste voor zijn kinderen. Wat ze dan ook denken dat dat is.

En jij? Heb jij van sommige gesprekken met je ouders meer inzicht gekregen?

The following two tabs change content below.
Marianne Cysouw
mama | groepsleidster | wetenschapper | eigenaar Authentiek Ouder | gezin met partner, mini en poes
Marianne Cysouw

Laatste berichten van Marianne Cysouw (toon alles)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *