Categorieën
opvoeden ouder zijn

Belonen is beter dan straffen – maar hoe?

Ik weet het ook heus, dat belonen beter is dan straffen. Maar toch… Het sluipt er zo snel in om maar gewoon de dingen te verbieden die je niet leuk vindt en overtredingen te bestraffen. En vervolgens zie je jezelf aan tafel zitten en je mini van tafel rukken en op de trap zetten, omdat hij een flesje met melk wil…

Drinken

Het zit zo: op het kinderdagverblijf drinkt de mini alleen maar uit een gewone beker. Het is onzin dat hij dat thuis weigert. Wij lopen overal naartoe met van die achterlijke baby-achtige flesjes te slepen. Je kan alle anderen je bijna horen veroordelen in de speeltuin. Bovendien vergeten we nogal eens een flesje (want hij is al zo groot) en dat levert dan enorm veel geluid op. Dus wij hebben als ouderpaar besloten dat het maar eens klaar moet zijn met de flesjes overdag.

Hij heeft niet besloten dat drinken uit een flesje opeens niet meer mag. Het is natuurlijk ook compleet oneerlijk om iets wat hij altijd mocht opeens, zonder uitleg te verbieden. Maar hij wordt wel echt te oud voor dat eeuwige flesje. Hij moet toch ook gewoon uit een beker leren drinken? Toch?

Op dat soort momenten twijfel ik enorm aan mezelf. Meestal. Deze keer zag ik mezelf zitten. Ik heb hem niet van tafel gerukt, niemand is boos geworden, maar twee weken later drinkt hij minimaal drie keer op een dag uit een beker. Doel bereikt!

Omdat ik het zag gebeuren, wist ik meteen dat het niet eerlijk voelde. Ik wist ook gelijk dat ik zo’n ouder gewoon niet wil zijn. Dat gebeurt natuurlijk niet altijd, en soms moeten we na flinke tijd constateren dat het niet gelukt is met het positief belonen en voeren we de zoveelste sessie op de trap in de hoop op verbetering…

Stickers

Gelukkig is onze mini nogal gevoelig voor leuke stickers. Een kleine beloning, die niet slecht is voor zijn eetgewoonten en die hem geen verkeerd gedrag bijbrengt. Elke keer als hij een beker leegdrinkt (we schenken ongeveer 100 ml tegelijk in), krijgt hij een sticker.

Omdat hij natuurlijk alles zelf wil doen, heb ik van die dikke stickers gehaald, bij de Zeeman. Die stickers krijgt hij zelf van het vel en kan hij helemaal zelf opplakken. De mini vindt het geweldig! Hij mag ze op de kalender plakken, bij vandaag. Zo houden wij gelijk overzicht over hoeveel hij dan uit een beker drinkt. En ik voel me gelijk een betere ouder.

(Voor het slapengaan krijgt hij nog wel gewoon een flesje warme melk. Want zeg nou zelf, dat is toch veel fijner in slaap vallen?)

Welke gezonde, verantwoorde beloningen hebben jullie thuis?

Categorieën
authentiek eten recepten

Giraffenbrood

Wat is er nu leuker dan een versierd ontbijt? Bij voorkeur ook nog gezond? Nou niets! (Bijkomend voordeel: je eet vast groente voor je ontbijt!)

We versieren ons brood en eten vandaag: giraffenbrood.

Je hebt nodig

  • een boterham (volkoren kan prima)
  • een plak ham
  • een plak kaas (voorgesneden in de winkel)
  • komkommer
  • wortel
  • paprika
  • ketchup

Zo maak je het

  1. Smeer de boterham met boter of halvarine, zoals altijd.
  2. Beleg met een plak ham voor een mooie achtergrond.
  3. Snij flinterdunne plakjes komkommer (een aardappelschilmesje kan je helpen) en leg ze op de ham.
  4. Snij dunne reepjes paprika en een schijfje wortel. Leg deze ook op de boterham.
  5. Snij een giraffe uit de plak kaas met de punt van een scherp mes. Ons kromme schilmesje was heel geschikt. (Je kunt het! Ik heb de giraffe op de foto uit de losse pols gesneden.)
  6. Stip wat ketchup op de kaas met de achterkant van een theelepeltje.

Veganize me

Kaas heeft een fijne structuur om te snijden, maar waarschijnlijk werkt elk wit of geel vegetarisch broodbeleg in plakjes. De vegetarische boterhamworst leek me een goede. Als achtergrond zou je ook een vegetarische spread kunnen nemen, of gewoon alleen halvarine.

Voor volwassenen

Dit werkt eigenlijk helemaal prima voor volwassenen!

Tips

  • Dit werkt het beste als het direct opgegeten kan worden, dus probeer het niet in een broodtrommel te doen.
  • Geef je kind alvast een andere boterham, terwijl je dit maakt: het kost wel een paar minuten.

Alle recepten op Authentiek Ouder zijn per toeval zo ontstaan in onze keuken. Meestal door dingen te combineren uit de reclame. De successen staan hier, de mislukkingen vergeten we gewoon weer snel. Als een recept is aangepast uit een boek, dan staat de bron erbij.

De recepten van Authentiek Ouder zijn niet geschreven door een diëtist en het is niet de bedoeling om je voor te schrijven hoe je moet eten. Maak je je zorgen over hoe gezond jij en je kind eten? Neem dan contact op met een professional of je huisarts.

Categorieën
lichaam ouder worden

5-stappen plan om faalmomenten los te laten

Ik ben een mens, jij bent een mens en soms gebeurt het leven. We maken een fout of hebben het idee dat we een fout gemaakt hebben. Hoe kun je daar nou (beter) mee omgaan?

Tijdens mijn burnout liep ik ook keihard tegen die muur aan: ik heb gefaald. Als moeder, als partner, als vriendin, als werknemer… noem maar op. Even zeggen: “laat maar gaan”, was er voor mij  niet bij. Hoe kom je dan toch verder?

Stap 1: bekijk je falen realistischer

Natuurlijk maak je soms beslissingen, waardoor iets niet lukt. Dat betekent alleen niet altijd dat je gefaald hebt. Bekijk echt realistisch welke omstandigheden geheel buiten je macht lagen en welke je kon beïnvloeden.

Wil je een beter idee krijgen van hoe vaak willekeur een loopje met je neemt? Lees dan eens Dronkemanswandeling, waarin wordt uitgelegd hoeveel willekeur de wereld bevat.

Stap 2: en wat dan nog?

Daag je gedachten over het falen eens uit! Ok, iets is niet gelukt. Wat zou je nu tegen je beste vriendin zeggen, als het haar niet gelukt was? Wat zou je tegen je kind willen zeggen? Zeg dat dan ook tegen jezelf! (En als dat niet lukt, schrijf het dan helemaal uit in een lange brief naar jezelf, of hang plakbriefjes op je wc-muur.)

Stap 3: vraag je beste vrienden

Vraag aan je partner en je beste vrienden hoe zij nu tegen je aankijken, nadat  je gefaald hebt. (Doe dit alleen met iets groots, en alleen zo af en toe.) Je zult aangenaam verrast zijn dat het ze helemaal niets uitmaakt.

Durf je dit niet omdat je je schaamt? Doe het dan in een dagdroom en maak de uitkomst bewust positief.

Stap 4: tijdslimiet

Gun jezelf een baaldag als iets groots niet is gelukt, of als je scherpe kritiek op je werk of jezelf hebt gehad. Maar hou er daarna mee op! Spreek van tevoren met jezelf af wat je een goede termijn vind om te sippen. (Extra tip: met een kookwekker kun je je kind ook tot een uur de tijd geven om te sippen over iets. Daarna is het over!)

Voor echt grote teleurstellingen geef ik mezelf een baaldag: ik mag de hele dag boos kijken, ik mag de hele dag kort zijn tegen anderen, ik mag me de hele dag rot voelen en 1 nacht slecht slapen. Daarna moet het klaar zijn.

Stap 5: leer ervan

Probeer in te zien dat elke keer dat iets niet lukt een moment is waar je van kan leren. Kinderen doen dit van nature: elke keer als ze vallen, weten ze dat ze iets deden wat niet werkte. Daarna staan ze weer op en proberen ze iets anders. Dus leer ervan!

Tenslotte, zoals Einstein zei: “Insanity is doing the same thing, over and over, and expecting different outcomes.”

Mijn grootste faalproject is het niet op tijd afmaken van mijn promotie. Maar: daar leren we  geduld hebben van. Wat is jouw grootste faalmoment?

Categorieën
ouder zijn spelen

Lees je baby (wat anders) voor!

Lees jij je baby voor? Vind je het ook saai? Lees dan iets anders voor! Hier lees je een idee om voorlezen voor jezelf leuker te maken.

Voorlezen is belangrijk voor jou en je kind. Het is fijn dat je iets rustigs te doen hebt met je mini, dat niet zoveel energie kost. Bovendien leert je baby er allerlei goeds van: zich concentreren, fantaseren en taal. (Kijk ook op de Boekstart pagina.)

Samen een boekje doorbladeren kan heel erg leuk zijn, maar dat is je baby snel beu. En ik was dat ook. Toch vond ik het fijn om veel en vaak aan mijn baby voor te lezen.

Voorlezen en voorlezen

Wat mij betreft zijn er namelijk 2 soorten voorlezen:

  1. Actief voorlezen: samen een boek doorbladeren, aanwijzen en woorden benoemen.
  2. Naar bed gaan voorlezen: voorlezen om rustig te maken en luisterend naar mama’s stem in slaap te vallen.

Actief voorlezen

Echt kleine baby’s (0-3 maanden) zitten nog niet zo te wachten op Actief Voorlezen. Het is misschien 2 minuten leuk om te doen, maar dan zijn ze echt al te moe. Zelf spelen met een knisperboekje is het beste wat onze mini haalde.

Voor de wat oudere kinderen (zo ongeveer vanaf 6 maanden) is Actief voorlezen wel leuk. En zeker vanaf een jaar is het een belangrijke activiteit voor de spraakontwikkeling: je ziet tegen die tijd ook echt interactie tussen je kind, jou en het boekje.

Nou is er wat voor te zeggen om Actief Voorlezen uit te voeren met baby-boekjes.  Ze helpen je enorm om te kiezen waar je het over gaat hebben.

Naar bed gaan voorlezen

Ik verveel me snel. Ik geef het toe: dat ligt helemaal aan mij. Nou leek het me voor onze mini heel fijn om gewoon in slaap gelezen te worden. Hij vindt dat ook. Maar ik vind het dus echt te saai voor woorden om babyboeken voor te lezen. Kikker en Pad (van Arnold Lobel) was echt leuk om voor te lezen, maar daar was ik in 2 avonden mee klaar. En wat dan?

Dus ben ik mijn eigen boeken gaan voorlezen! Onze mini viel steeds heerlijk in slaap, het bedritueel was gered, en ik las de dingen die ik echt leuk vond. Natuurlijk las ik geen bloederige of sexueel getinte verhalen voor, maar de meeste boeken die ik leuk vind (bijvoorbeeld de Duncton Chronicles van William Horwood of de Bob Evers-serie) lenen zich goed om voor te lezen.

Nu de mini wat groter is en de verhalen echt begrijpt, lezen we wat voor hem nog nét te moeilijk is, maar met een beetje uitleg (jay! interactie tijdens het voorlezen) wel te volgen: Wipneus en Pim,  Waterschapsheuvel, Wind in de wilgen…

Natuurlijk mag de mini ook een kort boekje zelf kiezen voor het slapen gaan, en lezen we beneden ‘Actief’ voor. Maar het grote kwartier of half-uur lezen gaat een stuk beter als we lezen wat ik ook leuk vind!

Wat lezen jullie het liefst thuis voor?

Categorieën
authentiek eten borst en fles opvoedstijlen

Borstvoeden – Maak het je gemakkelijk!

Borstvoeding maken voor je baby kost behoorlijk veel energie. Ook de soms langdurige voedingen en de gebroken nachten kunnen het heel lastig maken. Daarom hier 7 tips om borstvoeden gemakkelijker te maken!

Tip 1: Laat je helpen!

Dit is de allerbelangrijkste tip. Overschat jezelf niet, vooral in het begin. Geboorte geven kun je vergelijken met een marathon rennen, zonder vooraf te weten wanneer je moet beginnen en (afhankelijk van je ervaring) laat je in een staat achter waarin je moet herstellen van een klein auto-ongeluk. Echt: hoe goed je je ook voelt, doe het nog rustiger aan dan je denkt dat nodig is.

Als je een partner thuis hebt, laat die dan zoveel mogelijk helpen. Bijvoorbeeld door emmers thee en ander drinken voor je te halen, lekker eten voor je te koken en de stofzuiger te gebruiken. Wees niet te trots: je partner doet deze dingen voor jou; jij bent een melkfabriek.

Tip 2: Slaap bij je kind

Borstvoeding is eigenlijk heel natuurlijk. Niet natuurlijk is dat je kind ver van mama weg slaapt. Er is niet per se iets mee mis, maar als je erg wakker wordt van midden in de winter je bed uit moeten, dan is het een aanrader om dicht bij je mini te slapen.

Veiligheid is natuurlijk wel belangrijk, maar een aanschuifbedje (waarbij je mini zijn eigen bedje heeft, maar zonder belemmering naar je toe geschoven kan worden) is zeker een oplossing. Lees meer over veilig samen slapen bij La Leche League.

Tip 3: Natuurlijke borstvoedingshouding

Je kind de hele tijd met je armen naar je borst tillen, of voorover leunen om je tepel in die mond te krijgen is erg zwaar. Zoek op internet naar mooie plaatjes van liggend voeden: op de zij, of baby op je buik, zoals in het artikel van mothering.com.

Tip 4: Draag je baby

Je melkproductie wordt verhoogd door veel huidcontact. Je kan natuurlijk dagenlang in bed knuffelen, maar soms word je daar ook een beetje moe van. Om op een gemakkelijke, ergonomisch verantwoorde manier toch veel huidcontact te hebben is een draagdoek of een ergonomische drager erg fijn. Sommige mama’s krijgen het zelfs voor elkaar om in de drager te voeden (hoewel dat mijn mini en mij nooit is gelukt).

Tip 5: Behas en accessoires

Eigenlijk zijn dit een aantal tips in één. Wil je geen beha aan, omdat je dat vervelend vind zitten? (Vooral in het begin met stuwing… au.) Doe dat dan niet! Het is niet verplicht!

Zoek je een fijne voedings-beha? Kijk dan eens naar die van Mamae. Die gaan naar de zijkant open, zodat je nooit bloot zit. Verder kun je je kolfschildjes erin gehangen worden en liften ze grotere borsten een beetje, zodat je mini makkelijk bij de tepel kan.

Er zijn lintjes te koop om aan je beha-bandje te doen, zodat je onthoudt waar je het laatst gevoed had. Dat kan natuurlijk ook met een haarspeldje of een andere accessoire. Of met een armbandje, ring… noem maar op.

Tip 6: Maak een tasje met spullen

Verzamel alle spullen die je nodig hebt voor het borstvoeden in een leuk tasje. (Een tasje, niet een mandje: dan kun je het ook direct meegrijpen als je naar buiten gaat!) Ga je voeden en heb je iets nodig? Dan kan je partner (of andere hulp, kind, bezoek…) snel alle spullen die je wilt hebben naar je toe brengen.

In het tasje stop je bijvoorbeeld:

  • schone spuugdoekjes
  • natte baby-doekjes
  • tepelverzorging (zalf, medicijnen)
  • baby-zalf
  • schone zoogcompressen (er zijn ook goede wasbare!)
  • borstvoedingsketting of speelgoedje

Tip 7: Blijf niet tobben

Er zijn heel veel goede lactatiekundigen in Nederland. Deze zorg wordt ook grotendeels vergoed. (Het deel dat je zelf moet betalen is klein, als je dat vergelijkt met de 80 euro die je elke maand aan poedermelk kwijt bent.) Gebruik die kennis! Blijf niet tobben, maar laat je voorlichten en helpen. Wellicht kan de lactatiekundige net een andere houding aanleren, net een goed hulpmiddel of zalfje aanraden, zodat het zo makkelijk is als mogelijk.

Extra tip: Negeer de wereld

Als laatste tip, zou ik zeggen: negeer de wereld. Jij weet wat jij kan en wat jij wilt. Voel je niet bezwaard om in het openbaar te voeden, blote borst of niet! Doe bijvoorbeeld inspiratie op bij het Public Breastfeeding Awareness Project.

Heb jij nog andere tips? Schrijf ze hieronder in de comments!

Categorieën
ouder worden psychologie

5 redenen om een burnout te krijgen

Een burnout krijgen is niet leuk en moet je vooral voorkomen. Mocht je er toch tegenaan lopen, dan zijn dit 5 dingen die je van je burn-out kunt leren.

Juist jongeren, en dus ook jonge ouders krijgen tegenwoordig sneller een burnout. En ze maken zich ook meer zorgen dat ze er een krijgen. Ook ik heb ervaring met een burnout en depressie: ik had een rotzwangerschap gehad, een kleine baby thuis, als kostwinnaar verloor ik mijn baan en mijn oma werd ziek. Hét recept voor burnout.

Heb jij je wel eens een periode heel slecht gevoeld? En ben je daar weer uitgekomen? Was je daar achteraf blij mee? Ik ben om 5 redenen blij dat ik die burnout gehad heb.

Reden 1: Je leert je echte vrienden kennen

Weet jij al wie je echte vrienden zijn? Heb je dat al eens moeten beproeven?

Als je midden in een burnout zit, dan ben je geen prettig mens. Je echte vrienden blijven bij je, blijven je steunen en komen steeds weer langs, zelfs als je de vorige keer onaangenaam was. (Bij deze aan al mijn vrienden: bedankt, het was niet makkelijk voor jullie!)

Reden 2: Je leert jezelf (nog) beter kennen

Hoe goed ken jij jezelf? Ik dacht dat ik mezelf vrij goed kende, maar met het online coachingstraject voor burnout en depressie (van Interapy, erg aan te raden) leerde ik nog veel beter om mijn emoties te herkennen én er wat aan te doen. (Als je het leest, bedankt Helle!)

Zo weet ik nu van mezelf dat sterke emoties voelen niet slecht is voor mij, zoals het dat wel is voor andere mensen. Juist als ik voel dat mijn emoties beginnen af te vlakken, en ik het idee heb dat ik elke dag hetzelfde humeur heb, dan moet ik oppassen.

Reden 3: Je leert ‘nee’ te zeggen

Midden in een burnout kun je niets. Dus moet je overal ‘nee’ tegen zeggen, en je moet jezelf laten helpen. Twee heel leerzame dingen! Nu moet ik alleen nog weer leren om ook ‘ja’ te zeggen tegen sommige dingen.

Hoe vaak zeg jij nog ‘ja’ tegen dingen waar je eigenlijk ‘nee’ op wil zeggen?

Reden 4: Je hebt iets om met anderen over te praten

Er zijn heel veel mensen die een burnout hebben gehad. Daar hoef je je echt niet voor te schamen. Het mooiste is dat, als je er zelf heel open over bent, andere mensen ook met hun verhaal komen. En juist zo leer je anderen heel goed kennen: waarom kregen zij een burnout? Wat valt hen zwaar in het leven? Hoe kwamen zij er weer uit? Waar halen ze hun veerkracht vandaan? Welke overeenkomsten heeft dat met je eigen leven?

Reden 5: Je leert wat je leuk vindt

De dingen waar je in een burnout nog wel energie voor kunt en wilt opbrengen zijn de dingen die je leuk vindt en de dingen die je heel belangrijk vindt. Dat kan heel bepalend zijn voor hoe je je leven na je burnout inricht. Zo maak ik bewust meer tijd om leuke dingen te doen naast mijn drukke baan en promotie: spelen met onze mini, schrijven voor mijn blog en schoonmaken. (Echt, van dweilen en poetsen word ik erg zen.)

Wat vind jij het leukste om te doen?

Een kans

Al tijdens mijn burnout voelde het als een kans om aan mezelf te werken en meer over mezelf te leren. (Een vergoede therapie erbij maakte het een stuk makkelijker, dat wel.) Ook voor onze mini ben ik blij dat mijn ‘toolkit’ voor emotieregulatie een stukje uitgebreid is.

Heb jij ook een burnout gehad? Ben je daar achteraf blij mee? Laat het weten in de comments!

Categorieën
opvoedstijlen ouder zijn

Baby’s horen niet te huilen

Volg dit blog ook op Bloglovin

Huilt jouw kind wel eens? Wist je dat het consultatiebureau vindt dat een kind wel een uur per dag mag huilen? Ik vind van niet! Als een kind huilt, dan is er iets. Als je kunt, moet je daar iets aan doen. Als het niet kan, dan kun je op zijn minst dichtbij zijn en troost bieden.

Dat ik niet de enige ben die daar zo over denkt, werd mij laatst op Facebook weer bevestigt. Daar kwam ik het bericht ‘Waarom Afrikaanse kinderen niet huilen’  (Engels) tegen.

Gedachtegang

In het artikel staat dat in Afrika de gedachtegang anders is dan hier. De norm in westerse landen is dat baby’s huilen, terwijl in Afrika de gedachtegang dat baby’s NIET huilen heerst. Dat zorgt ervoor dat we hier in Nederland aan het kind twijfelen als er gehuild wordt: het is een huilbaby. In Afrika zoeken ouders het direct bij zichzelf: aan welke behoefte heb ik niet voldaan? En zo denk ik daar ook over.

Ook hoe vaak en hoe veel een kind (borst)voeding nodig heeft wordt hier vaak onderschat:

  • Ja, als het warm is komt je kindje elk half uur voor een kleine voeding.
  • Nee, dat is niet raar.
  • Ja, dat is helemaal normaal.
  • Ja, ze doen het ook wel eens als het niet warm is.
  • Ja, ook midden in de winkel.
  • Nee, dat is niet chique.
  • Ja, dan loop je in het openbaar te voeden.
  • Ja, ze doen het ook wel eens elk half uur ’s nachts.
  • Ja, dat is allemaal loeizwaar om vol te houden.

Maar: ja, dat hoort bij ouder worden. En ja: daarom is samen slapen zo heerlijk, dan hoef je niet elk half uur je bed uit…

Laten huilen: OK, maar nooit alleen

Sommige dingen kun je niet oplossen door te voeden, verschonen of in slaap wiegen. Als je kindje pijn heeft bijvoorbeeld, dan kun je daar soms niets aan doen. Onze mini huilde ook wel eens, maar nooit in zijn eentje en nooit lang. Er was altijd één van ons die de mini vasthield en troostte met huidcontact zolang hij huilde. We hopen dat hij daardoor de boodschap kreeg: we kunnen je niet helpen, maar we zijn wel bij je.

Natuurlijk huilen ze wel eens

En soms, kan het gewoon niet anders dan even je kindje te laten huilen. Bijvoorbeeld als een broertje of zusje ook aandacht nodig heeft. Of als je in de auto zit en er gewoon echt even niets anders mee kan doen dan laten huilen tot je veilig thuis bent.

Maar het gaat om de gedachtegang. Dit moet de uitzondering zijn, niet de regel. Het is OK, dat je baby huilt, maar niet ‘normaal’, niet iets om te negeren.

Echte huilbaby

Ik ontken ook niet dat er echt huilbaby’s zijn. Soms is het niet te achterhalen waarom een baby nou precies huilt. Soms kom je daar na een paar jaar, of heel veel jaar alsnog achter, maar soms ook nooit. Toch denk ik niet dat dit ‘normaal’ is. Er is echt een reden dat de baby huilt: wat het ook is, hoe frustrerend het ook is dat je de reden niet kunt vinden.

Ik weet ook dat het omgaan met een baby die huilt heel moeilijk is en ik heb alle respect voor ouders die hier doorheen moeten gaan. Als het voor jezelf echt nodig is om de deur achter je huilende baby dicht te trekken: doen. Maar misschien kun je in plaats daarvan ook oppas regelen die het volhoudt om je baby toch huidcontact te geven ondanks het huilen? Of helpen gehoorbeschermers (en speentjes)?

Hoeveel huilt jouw kind? Vind jij dat normaal? Hoe lossen jullie dat op? Discussie welkom!

Categorieën
authentiek eten recepten

Pompoen-pangasius stamp

Dit is een enorme aanrader! Door de pangasius in de koekenpan licht te bruinen geef je zonder zout enorm veel smaak! In ongeveer 30 minuten op tafel.

Je hebt nodig

Dit heb je nodig!

  • aardappels (twee grote per volwassene, een kleine per kind)
  • pompoenblokjes van verse pompoen of uit de diepvries (75g per kind, ongeveer 200g per volwassene)
  • pangasiusfilet
  • neutraal smakende olie (lichte olijfolie, zonnebloemolie of roomboter)
  • eventueel verse bieslook

Zo maak je het

  1. Was de aardappels goed. Schil ze daarna als je dat wilt. Kook ze zonder zout.
  2. Kook ook de pompoenblokjes zonder zout of stoom ze gaar.
  3. Bak de pangasiusfilet in een goede pan in weinig olie gaar. Zorg dat de randjes echt een beetje bruin beginnen te worden: daar zit veel smaak aan! (Maar maak de vis niet te droog.)
  4. Knip bieslook over het gerecht als je dat wilt.
  5. Stamp tot een stamppot, of eet alles lekker los.

Zo ziet het er los uit!

Veganize me

Dit recept kan veganistisch gemaakt worden door de pangasius te vervangen door tempeh of cashewnoten. Hak voor kleine kinderen de cashewnoten erg fijn, zodat ze zich niet daarin verslikken! (Zelfs Rapley kinderen kunnen dit niet goed voor ze twee zijn.)

Voor volwassenen

Omdat alles zonder zout is, kan deze stamppot wat laf worden. Voeg naar smaak zout op je bord toe, of strooi er een lekker pittige kaas over.

Tips

  • Je kan deze stamppot goed van tevoren maken en hij is koud ook lekker. Blijft in de koelkast zeker twee dagen goed.
  • Handig om mee te nemen als vervanging van een ‘potje’ babyeten! Neem eten mee in een melkflesje met de bewaardop in plaats van de speen.
  • Pompoen kun je goed zelf invriezen of in deelblokjes uit de diepvries kopen. Deze keer gebruikte ik een zelf-ingevroren pompoen.
  • Ook vis uit de diepvries is prima! Die is vaak verser dan de ‘verse’ vis in de supermarkt. Dit is dus een prima ‘we-hebben-nog-wel-wat-in-de-diepvries’ gerecht!

Alle recepten op Authentiek Ouder zijn per toeval zo ontstaan in onze keuken. Meestal door dingen te combineren uit de reclame. De successen staan hier, de mislukkingen vergeten we gewoon weer snel. Als een recept is aangepast uit een boek, dan staat de bron erbij.

De recepten van Authentiek Ouder zijn niet geschreven door een diëtist en het is niet de bedoeling om je voor te schrijven hoe je moet eten. Maak je je zorgen over hoe gezond jij en je kind eten? Neem dan contact op met een professional of je huisarts.

Categorieën
opinie ouder worden

Even genoeg van het uitleggen

Ik ben een vrouw en enig kostwinnaar. Mijn man is thuis met ons kind. Dat is wat wij doen. En ik heb er een beetje genoeg van om uit te leggen dat ik een man heb die voor ‘mijn’ kind zorgt. Ik heb er ook een beetje genoeg van om uit te leggen dat ik mijn ‘vrije dag’ niet besteed aan mijn kind opvoeden, maar aan hard werken aan mijn carrière. Ik snap de vraag niet eens.

Namen omgedraaid

Stel dat ik nou Mark had geheten en mijn man Tina. Dan lees je dit:

Mark

Mark zorgt goed voor zijn gezin. Van zijn salaris kunnen ze goed rondkomen. Hij hoeft maar 32 uur per week te werken om in het levensonderhoud van het gezin te voorzien en besteedt de 8 uur die van een werkweek overblijven aan het werken aan een promotie-onderzoek, zodat zijn kansen op de arbeidsmarkt verbeteren. Het lukt niet elke dag om een half uur met zijn kind Max van 3 te spelen. (Maar alle tijd die overblijft is voor Max, zijn mini.)

Tina

Mark’s inkomen is voldoende voor het gezin, dus kan Tina thuis blijven met de kleine Max. Tina studeert ook nog, in de ene dag dat Max naar het kinderdagverblijf gaat. Dat is goed voor Tina: zij blijft midden in de maatschappij blijft staan. Dat is ook fijn voor Max, die veel vriendjes heeft op de opvang en daar graag heen gaat. Bovendien is de overgang naar school straks minder moeilijk. Mark betaalt de studie van Tina zelf, omdat zij geen recht meer heeft op een vergoeding van de overheid.

Huishouden

Omdat Mark weet dat Tina het al druk genoeg heeft, zorgt hij in het weekend voor één keer avondeten en een opgevouwen was.  Tina doet de boodschappen. Doordeweeks helpt Mark mee waar dat nodig is: 4 dagen in de week brengt hij Max naar bed en hij neemt de meeste nachtelijke zorg voor Max op zich, zodat Tina goed kan slapen en ontspannen.

Mark brengt en haalt Max van het kinderdagverblijf, tenzij hij dat samen met Tina doet. Voor de gezelligheid. Hij zorgt ook dat het hele gezin in de kleren blijft en houdt goed in de gaten of de kleren van Max niet te klein worden.

Ook is hij mede-verantwoordelijk voor de financiën van het gezin, alle cadeautjes die er voor het gezin en anderen moeten komen, nieuwe kleren en vervanging van apparaten. Meestal houdt hij ook de sociale agenda in de gaten, zodat met alle ouders, grootouders, familieleden en vrienden een warme band blijft bestaan.

De afwas verdelen Mark en Tina, maar gelukkig is er een vaatwasser.

Rollenverdeling

Klinkt als een fantastische papa, toch?

Waarom is het dan zo lastig om die man-vrouw rol om te draaien? Waarom blijft iedereen zeuren dat ik mijn Tina aan het werk moet schoppen? Waarom ben ik een minder goede mama, als ik ‘maar’ twee volle dagen in de week tijd heb om met mijn kind te spelen? Ik hou een dak boven ons hoofd, probeer te zorgen dat wij zoveel mogelijk zelfstandig kunnen wonen als we oud en lastig worden door carrière te maken en oh ja, we kunnen nog steeds elk jaar op vakantie, omdat ik de financiën doe.

Ouders doen hun best

Alle ouders doen wat zij het beste voor hun kind achten. Man, vrouw, (kies je eigen geslacht), weet-het-nog-niet: allemaal.

Hoe doen jullie het thuis? En ben je het ook zo zat om dat te verantwoorden?

Categorieën
opvoeden ouder zijn

Time-out! – Geen straf, maar leermoment

Ik heb een behoorlijk grote ervaring met een behoorlijk diverse groep kinderen. Ik heb een flink aantal jaar gewerkt op een kinderdagverblijf, een voorschool en ook her en der op de BSO. En nu heb ik al twee en een half jaar een klein kind thuis. Ervaring genoeg dus. Ook met time-outs.

Geen fan

Ik ben geen enorm fan van een time-out, maar soms weet ik ook niet meer hoe de zaak anders op een voor alle partijen schappelijke manier is op te lossen. Het is niet alleen belangrijk dat het gezellig blijft, maar ook dat een kind leert welke uitingen wel en niet geaccepteerd worden door de maatschappij. Na één keer waarschuwen moet je ingrijpen en soms is er geen andere consequentie dan apart zetten. En heel soms heeft een kind gewoon echt even tijd voor zichzelf nodig.

Op het werk had ik meestal een kleedje dat dienst deed als time-out plek. Dat lag gewoon midden in de zaal, maar iedereen wist dat het kindje dat daar zat echt met rust gelaten moest worden. De kindjes wisten zelf ook dat ze daar moesten blijven totdat ze weer gehaald werden of totdat de timer ging. (Op een grote, drukke groep is het soms niet te doen om in de gaten te houden dat een kind echt maar 2 minuten zit. Een kookwekker helpt enorm.) Thuis zetten we de mini op de onderste traptree (ook als we van boven moeten komen!).

Afkoelen

Kinderen die even moeten zitten om tot rust te komen vertel ik meestal direct: “Je mag er weer bij komen, zodra je weer rustig bent.” Het heeft geen zin om dat na te bespreken. Je geeft ze zo direct al een moment om terug te keren. Eierwekkers zijn niet nodig, want ze hebben geen straf. Je moet niet verbaasd zijn als ze na vijf seconden al opstaan en weer mee komen doen. Dat is OK. Als ze nog niet rustig genoeg zijn, kun je dit gewoon herhalen. Het gaat er niet om kinderen af te zonderen, maar te kalmeren.

Toch straf

Zitten na straf bespreek ik wel altijd na. Het is belangrijk met kleine kinderen dat je ze dan een vraag stelt die ze zelf kunnen beantwoorden. “Waarom zit je hier?”, is voor de meeste kinderen te abstract. “Wat heb je gedaan?”, klinkt alsof alle gedrag van het kind negatief was. Ik vraag zelf meestal: “Wat ging er mis?” Meestal komt er dan wel een antwoord dat tot de kern komt. Ik volg dat vaak op met: “Waarom mag dat niet?” Dat geeft ongeveer zo’n gesprek:

  • ik: Wat ging er mis?
  • mini: Achter gillen binnen. Mama nee zegt. Mini slaan.
  • ik: Ja, je ging gillen, terwijl we binnen waren. En toen ik ‘nee’ zei, ging je mij slaan. Waarom mag je binnen niet gillen?
  • mini: Leise! (Zachtjes)
  • ik: Ja, binnen praten we zachtjes, voor de katten en voor de buren. Buiten kunnen we gillen. Waarom mag je niet slaan?
  • mini: Au mama. Kusje geven?
  • ik: Heel goed. Slaan doet pijn. Zeg even sorry, dan kunnen we kusjes geven.
  • mini: Sorry, mama.
  • ik: Dank je wel, liefje. Kom, we gaan weer verder spelen.

Het mooie van het systeem is dat kinderen het onderling ook zo gaan uitvoeren. Ik heb groepen gehad waarin kinderen tegen elkaar zeiden: “Ga maar even op het kleedje zitten.” En dan gingen ze daarna ook samen nabespreken. Heel goed! En kinderen, ook onze mini, lopen uit zichzelf naar de afkoelplek toe als ze zich geen raad weten met een emotie. Dat is een mooi signaal voor mij en een prima manier om met zo’n heftige emotie om te gaan. Onze mini maakt er helemaal een klein feestje van: hij zegt dat hij boos is, stampt naar de trap en zegt dan dat hij op de trap gaat zitten. Soms haalt hij ergens tussendoor eerst nog een knuffel. De time-out plek helpt hem duidelijk om zijn emoties een plekje te geven.

Ook voor mij

Er is nog een voordeel. De time-out geeft mij ook een beetje tijd (thuis meestal 15 tot 30 seconden) om over mijn boosheid heen te stappen en te reageren zoals het zou moeten. (Hm, als ik het zo bekijk is de time-out dus voornamelijk voor de ouders!)

Gebruik jij time-outs thuis? En werkt dat ook?