We vragen de oppas wel

Onze mini is 4. Hij is pas één keer een nachtje gaan logeren. We hebben hem ook precies 2 avonden in zijn leven met een oppas ’s avonds alleen gelaten. Toen ik zelf klein was, was dat wel anders. Maar waarom is het anders?

Zo was het vroeger

In mijn eigen jeugd was het normaler dan nu dat je naar je grootouders ging in de vakanties. In ieder geval bij mij in de buurt. Ongeveer de helft van mijn klas ging naar opa en oma als het herfstvakantie was. Natuurlijk gingen we gewoon de hele week. Mijn broertje ging mee. Omdat mijn twee nichtjes in een andere vakantieregio vielen was het nooit te druk.

We gingen leuke dingen doen: fietsen in het bos, timmeren in de garage, met zand spelen op de binnenplaats, picknicken op de hei… Of soms zelfs gewoon een beetje hangen, haken of breien en niets doen. We verveelden ons nauwelijks en Moena en opa Kees vonden het ook gezellig.

Mijn moeder bracht mij voor het eerst bij mijn opa en oma toen ik drie maanden oud was. Om de hele dag op te passen. Echt uit logeren ging ik met tien maanden. Een paar nachtjes, geloof ik. En nadat ik vier was, elke korte schoolvakantie.

Borstvoeding

Ik gaf veel langer borstvoeding dan mijn moeder mij heeft gedaan. Ook zij heeft helemaal van mij laten afhangen wanneer ze stopte, maar met een maand of negen at en dronk ik zoveel andere dingen (een deel ook gewoon volgens Rapley), dat ik geen interesse meer had in mamamelk.

Het gevolg was wel dat het voor mij lastiger was om mijn mini zomaar af te staan. Ik had een bloedhekel aan kolven (ik kolfde al op mijn werk, en dat vond ik meer dan genoeg) en vond het fijn om in de weekenden samen met mijn mini een beetje te kunnen regelen.

Werken

Verder vond ik het echt fijn om tijd alleen met mijn baby te hebben om gewoon te spelen. Waar mijn moeder de hele week met haar kindje thuis was, was ik alleen de weekenden bij mijn mini. En dat is echt heel weinig als je nog borstvoeding geeft. Natuurlijk sliep ik de nachten binnen geurafstand, natuurlijk is er tijd voor en na het werken, maar het voelde toch als weinig om van elke werkdag maar zo’n twaalf uur bij elkaar te zijn.

Ik had aan het einde van de dag heimwee naar mijn kindje. Ik kan me helemaal niet voorstellen dat je een hele week gescheiden zou willen zijn van je mini.

Gezelliger

Als we wel op bezoek gingen bij mijn ouders of schoonouders, dan vind ik het meestal ook gezelliger om zelf te blijven slapen. Dat vind ik bij vrienden ook. Ik denk dat mijn mini het prima zou vinden om alleen te blijven slapen, of uit logeren te gaan, maar ik zélf vind het ook zo gezellig om een keer niet thuis te zijn. En zo gebeurt het eigenlijk altijd dat ik zelf toch ook mee ga, als we ergens gaan slapen.

Grootouders ver weg

Mijn ouders wonen behoorlijk ver weg. Een kilometer of 200. Mijn schoonouders wonen met 84 kilometer dichterbij, maar nog steeds een flink eind met de auto. Die we niet hebben. Het is dus lastig om onze mini ‘even’ weg te brengen. Ook het ophalen vereist flink wat tijd in de auto. Zouden we hem voor een nachtje bij mijn ouders brengen, dan zit ik zelf 8 uur van mijn weekend in de auto. De mini op zijn minst de helft daarvan, of dat nou bij mijn ouders is of bij mij in de auto. Hetzelfde geldt voor met de trein gaan. Dat duurt even lang. Misschien is dat logisch als we hem een weekje zouden wegbrengen, maar nu lijkt me dat niet handig.

Druk

Mijn ouders en schoonouders hebben het ook druk. In tegenstelling tot mijn eigen grootouders werken mijn schoonouders nog. Mijn eigen ouders hebben, ook anders dan mijn grootouders, de zorg voor mijn grootouders. Daarmee alleen al zijn ze drie dagen in de week kwijt. De overige dagen gaan op aan werk voor de kerk, de was en het huishouden en een aantal kinderen die nog bij hen als oppaskinderen aan huis komen. Het zou niet hetzelfde zijn voor onze mini om daar heen te gaan.

Avondleven

Voor een oppas ’s avonds hebben we ook eigenlijk weinig werk. Voordat we kinderen hadden gingen we heel af en toe wel eens uit eten met zijn tweeën, regelmatig bezochten we een verjaardag, en zeer zelden gingen we naar de film.

Naar de film gaan we niet meer, want we krijgen allebei hoofdpijn van het enorm harde bioscoopgeluid en de 3D. De verjaardagen zijn tegenwoordig allemaal overdag, of alleen voor één van ons relevant. Uit eten vinden we leuker met onze mini erbij.

Hebben we nou helemaal geen eigen leven? Nee, dat valt best mee. Onze weekenden zitten stampvol sociaal leven, en de avonden in de week hebben we goed verdeeld: maandagavond ga ik zingen, vrijdagavond gaat mijn partner met zijn vrienden weg, tussendoor spreek ik met vriendinnen avonden of zaterdagen af.

Maar een oppas hebben we niet nodig; er is altijd iemand thuis, of we gaan met zijn allen.

Attachment parenting

Toch is de eigenlijke reden dat we laat beginnen met uit logeren sturen en laten oppassen nog veel eenvoudiger. Het voelt voor ons niet goed. We vinden hem nog jong, ook al is hij 4. We willen hem graag nog dicht bij ons hebben, zoals we vanuit onze neiging naar attachment parenting gewend zijn.

Ik vind het ook eng om hem alleen te laten met andere volwassenen, voordat hij mij goed kan vertellen wat er bij die andere volwassenen gebeurd is. Nu komt hij, zeker als hij iets spannend, eng of verdrietig vond, soms nog moeilijk uit zijn woorden. Ik wil weten wat er gebeurt als hij niet bij ons is.

En jij? Stuur jij je kind makkelijk uit logeren? Vind je het wel fijn om lekker een weekje zonder kinderen te zijn? Of ook juist niet? Waarom? Laat het hieronder weten!

The following two tabs change content below.
Marianne Cysouw
mama | groepsleidster | wetenschapper | eigenaar Authentiek Ouder | gezin met partner, mini en poes
Marianne Cysouw

Laatste berichten van Marianne Cysouw (toon alles)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *