Categorieën
lichaam ouder worden ouder zijn psychologie

Bevalangst – mama worden (5/15)

Het overvalt elke vrouw die op het punt staat mama te worden: je bent opeens bang om te moeten bevallen.

Het idee alleen al dat ik een soort meloen uit een gaatje niet groter dan een tennisbal moet gaan persen is een recept dat niet kan mislukken voor waanbeelden over uitscheuren tot aan je bilnaad, alsnog een keizersnede en weken daarna niet kunnen lopen en tillen.

Babykamer

Ik lig ’s nachts vaak te huilen in mijn eenzame bedje. Ik slaap niet meer samen met mijn partner, al weken niet: elke keer dat hij zich omdraait golft de misselijkheid door me heen. Zelfs zijn ademhaling stoort me enorm. Dus ik lig alleen in bed. In de toekomstige babykamer. Te huilen van angst.
Toekomstige babykamer – het woord alleen al.

Eigen schuld, toch?

Ik ben bang en alleen en er is niemand die me kan helpen. Want was ik niet degene die een ultimatum had gesteld om NU een kind te gaan produceren? Dit wou ik toch? Hier heb ik toch voor gekozen? En bevallen, dat hoorde daar toch bij? Het is een package-deal. Eigen schuld, dus.

Dit blog is deel van een serie van 15 blogjes over zwanger worden, hyperemesis en post-partum depressie. Lees de hele serie mama worden.

Categorieën
lichaam ouder worden ouder zijn psychologie

Ongevraagd advies – mama worden (4/15)

Wat voor zwangerschap je ook hebt, mensen geven je te pas en onpas ongevraagd advies. Zo roepen mensen welke dingen je moet eten en welke dingen je moet laten staan.

Ze lijken wel hun best te doen om zo precies mogelijk te beschrijven hoe dat eten eruit ziet, smaakt en ruikt, terwijl jij bij de gedachte aan het woord ‘fruit’ al over je nek gaat. En dan hebben we het nog niet eens over het woord ‘banaan’. Of nog erger: ‘mayonaise’. Brrr…

Het liefste wilde ik schreeuwen tegen alle mensen met hun adviezen.

Genieten?

Het ergste was het advies: “Je moet wel genieten, hoor!”

Genieten? Waarvan dan?

Van doodstil op mijn rug in bed liggen piekeren over mijn baan en carrière? Van de inwendige echo’s om weer te kijken of dit echt van één embryo kwam? Van de één kilometer lange tocht naar de verloskundige voor een controle, waar je een ruim half uur over doet? Van wekenlang geen kleren aanhebben? Van niet zelf iets uit de koelkast kunnen pakken? Van lasagne, die je je neus uitkotst? Van op de wc zitten met een teiltje in je handen, omdat je van je eigen nummer 2 over je nek aan het gaan bent? Van het moeten roepen van je partner om een glas water, omdat je lijf nog wil kotsen, maar je compleet leeg bent?

Ik weet niet eens of ik daar van zou willen genieten.

Dit blog is deel van een serie van 15 blogjes over zwanger worden, hyperemesis en post-partum depressie. Lees de hele serie mama worden.

Categorieën
lichaam ouder worden ouder zijn psychologie

Dromen van een miskraam – mama worden (3/15)

Dit is niet wat ik verwacht had

Ik wilde heus niet negen maanden op een roze wolk drijven. Ik was me bewust van de lichamelijke ongemakken en had me ingesteld op een weekje thuis van de misselijkheid, elke morgen overgeven, rugpijn, hoofdpijn en moeilijk kunnen lopen.

Ik had niet gerekend op: je werk vertellen dat je zwanger bent met zes weken, in het ziekenhuis liggen, zo intens misselijk zijn dat je ogen bewegen al teveel is. Ik had ook niet gerekend op acht maanden thuisblijven omdat elke vorm van bewegen zwaar blijft. En dat was mét de medicijnen tegen de misselijkheid.

Tussen week 14 en 16 was het echt heel erg. Ik kon echt nergens heen; een filmpje kijken op de laptop was ongeveer mijn dagbesteding (en natuurlijk eten, eten en eten). Slapend was het nog het best vol te houden. Bovendien werd ik van de medicijnen tegen het overgeven verschrikkelijk moe. Ik kwam niet buiten en werd somberder.

Eenzaam

Ik voelde me alleen, maar bezoek en zelfs mijn partner of de katten in de buurt was vaak te veel. Ik lag op de toekomstige babykamer. Die hadden we leeggemaakt en daar lag ik op twee matrassen. Verjaagd uit mijn eigen bed door een (hoe durft hij!) zich in zijn slaap omdraaiende partner.

Ik wilde vastgehouden worden, maar de enige omhelzing die ik kon verdragen was die met de wc-pot. (We hadden een innige relatie, die porseleinen kom en ik.) Ik was compleet afhankelijk van mijn partner. Ik kon nauwelijks mijn bed uit, laat staan de keuken in. Ik gaf over bij de gedachte aan de koelkast.

De droom

En toen kwam het erge. Ik droomde dat ik een miskraam kreeg en heel even dacht ik dat het echt was. En ik was zo blij! Maar het was dus maar een droom.

Ik heb nagedacht over wat ik kon doen om het mis te laten gaan. Zou ik gewoon ophouden met eten en drinken? Of de morning after pil halen en die innemen, kijken of het dan nog blijft zitten? Of gewoon echt een abortus plegen? Het was nog vroeg genoeg.

Het leek me fantastisch om niet meer zwanger te zijn. Ik zocht op internet alle mogelijke huismaniertjes op om het mis te laten gaan. Ik stond op het punt om het te doen. Ik speelde met de gedachte van de trap te vallen. Of een mes in mijn buik te steken. Of medicijnen te nemen die een miskraam opwekken.

Dit blog is deel van een serie van 15 blogjes over zwanger worden, hyperemesis en post-partum depressie. Lees de hele serie mama worden.

Categorieën
lichaam ouder worden ouder zijn psychologie

Misselijk – mama worden (2/15)

Een goed teken

De verloskundige vindt het een goed teken dat ik de zwangerschap voel. We krijgen het advies om te bellen als het veel erger wordt. Misselijkheid hoort erbij en kan nog wel het hele eerste trimester duren. Ik ben een kei in overgeven en ik eet daarna ook gemakkelijk en met smaak weer een boterham. Ik stel me dus in op elke ochtend een keer overgeven de komende paar weken. Dat is wel te doen. Het hoort erbij.

Ik hield er niets meer in; geen water, geen droog brood, geen koekjes, geen vla. Dit hoort er dus niet bij.

Niet eten

Ik besluit 12 uur niets te eten en alleen ORS, water en slappe thee te drinken. Normaal knappen mijn maag en darmen daar goed van op. 24 uur niet eten durf ik niet aan met een vruchtje in mijn buik; niet drinken durf ik helemaal niet. (Even voor de duidelijkheid: niet eten is een slecht idee. Je kunt beter door blijven eten bij zwangerschapsmisselijkheid, maar dat wist ik toen nog niet. Nu ben ik uiteraard een expert.)

Niet eten lucht even op en ik voel me een paar uur wat minder misselijk, maar niet lang daarna lukt vocht binnenhouden ook slecht. Na 12 uur niets kunnen drinken – over niet eten maak ik me nog steeds geen zorgen – bellen we de verloskundige. Dit kan niet goed zijn. De verloskundige maakt zich meteen zorgen en vraagt om half acht ’s morgens waarom ik niet ’s nachts heb gebeld. (Nou ja, dat leek mij dus niet echt nodig.)

Opname in het ziekenhuis

We worden onmiddellijk door de verloskundige naar het ziekenhuis gestuurd en daar word ik met spoed opgenomen. Ik wist al dat ik zou moeten blijven en heb mijn ziekenhuistasje met kleding en tandenborstel meegenomen. Toch kan ik mijn tranen niet binnenhouden als ik opgenomen word. In week 6 lig ik in het ziekenhuis.

Diagnose: hyperemesis gravidarum.

Officieel heet extreem misselijk zijn hyperemesis gravidarum; té misselijk zijn tijdens de zwangerschap. Er zijn geen echte medicijnen tegen, die ongevaarlijk zijn voor je kindje.

Dit blog is deel van een serie van 15 blogjes over zwanger worden, hyperemesis en post-partum depressie. Lees de hele serie mama worden.

Categorieën
lichaam ouder worden ouder zijn psychologie

Zwanger – mama worden (1/15)

Dit is de start van een vervolgverhaal. Het is het verhaal van mijn zwangerschap, de geboorte en van daarna. Ik publiceer elke maand een nieuw stuk van het verhaal. 

Er klaar voor

Eind 2011 heb ik een baan waar ik me prettig bij voel. Mijn partner is een nieuwe studie gestart om docent biologie te worden en dat gaat heel goed. Het lijkt erop dat hij zonder vertraging kan afstuderen en dan een gewild docent is (baangarantie!). Mijn inkomen alleen is ruim voldoende om ons beiden te onderhouden. We hebben al twee jaar twee schatten van katten, en ook die kunnen we ruimschoots onderhouden. Financieel is de tijd ook rijp. Zodra ik me dat besef en alles goed doorgerekend heb, wordt de roep van mijn eierstokken onhoudbaar luid. Het is bijna fysiek voelbaar. Ik voel een urgentie om een kind te gaan maken. Weg met de voorbehoedsmiddelen!

En dan is er zo’n avond dat alles gunstig is. Ik weet dat ik me in een vruchtbare periode bevindt en verleid mijn partner schaamteloos. Geen voorbehoedsmiddelen meer, hadden we afgesproken. Mijn partner is niet dronken en is er met zijn volle verstand bij. Toch voel ik een beetje twijfel. Heb ik hem niet teveel onder druk gezet? Is hij er wel echt klaar voor? Ik besluit na die avond toch nog maar even af te wachten en er niet meer zoveel druk achter te zetten. Echter. Het wonder is al geschiedt. Alea iacta est en het eitje is al bevrucht.

De test

Na een week moet ik ongesteld worden. In plaats daarvan voel ik een milde buikpijn en een soort wee gevoel. Ik wacht nog een week, omdat dat de gunstigste periode is om een zwangerschapstest te doen. Al op maandag zeg ik dat ik overtijd ben en dring ik aan op het halen van een zwangerschapstest.

Ik koop een dure digitale test, want die goedkope stickjes vind ik voor pregnancy scares, niet voor het echte werk. Dinsdag halen we de test. Vrijdagochtend kan ik niet meer wachten. Ik wilde tot zondag wachten, de echte twee weken, maar dat ga ik niet halen. Ik wil het nu weten. Met hartkloppingen en een nacht slecht slapen onder de gordel lees ik overdreven aandachtig de bijsluiter. (Net alsof ik niet weet hoe dit moet. Die dingen zijn bijna volledig idiot-proof totdat je ze moet aflezen en aflezen is met een digitale nogal duidelijk.) Ik doe de test.

Na een minuut verschijnt nogal overduidelijk: Zwanger – 1-2 weken. Dat klopt met de termijn die ik in mijn hoofd had. Als ik voor de test dacht dat ik hartkloppingen had, nu klopt mijn hart bijna dwars door mijn ribbenkast heen. Als een film trekt mijn toekomstige leven zich aan me voorbij: misselijk, dikke buik, baby in de armen, huilen, luiers, kind naar de kleuterschool, leren fietsen… Ik lees de test wel zes keer. Of misschien nog wel meer.

Dit blog is het eerste deel van een serie van 15 blogjes over zwanger worden, hyperemesis en post-partum depressie. Lees de hele serie mama worden.

Categorieën
lichaam ouder worden ouder zijn

Babyseks – vies en eng, maar nodig

Let op: Absoluut ongeschikt om op je werk te lezen! Dit artikel gaat over het hebben van seks, en dan wel met het doel: een baby maken. En dat dat echt goor en eng is, dat vertelt niemand je van tevoren.

Sweet 16

Toen ik jonger was, een jaar of 16, begon ik een beetje interesse te krijgen in jongens. (Ja, ik was wat laat daarmee.) Nou hou ik dus niet echt van troep, ook niet ‘in bed’.

Gelukkig kom je er goed mee weg om rond die tijd alleen nog een beetje te voelen en zoenen. Hoera! Geen troep.

Volwassen

Maar ik werd ouder en volwassener. Mijn eerste langdurige relatie draaide uiteindelijk ook uit op ‘het’ doen, en dat was best gezellig. Het was minder troep dan ik vreesde, want natuurlijk deden we het veilig.

Indoctrinatie

Zowel op school, als thuis, werd mij altijd geleerd dat condooms een soort heilig beschermmiddel zijn: je raakt niet zwanger, je stopt geen rotzooi in je lijf en je voorkomt SOA’s. Super dus! Condooms zijn dan ook altijd mijn voorkeurs voorbehoedmiddel gebleven. (Voor de geïnteresseerden onder ons: er zijn heel veel mogelijkheden, die ik eerder al eens beschreef op Eigenwijs Blij.)

Een babywens

En toen kwam er dus het moment dat ik wél zwanger wil worden. Over alles had ik nagedacht (dacht ik): of we dat wel konden betalen, of we er wel ruimte voor hadden, of de tijd in ons leven klopte…

Ik had er zelfs aan gedacht dat de bevalling best zwaar en lang kon zijn en dat bevallen vies werk is. (Uiteindelijk viel mijn geboorte trouwens alles mee.)

Waar ik niet aan gedacht had: babyseks is onbeschermde seks.

Doodeng én smerig

We hadden dus inderdaad besloten dat het tijd was om te gaan proberen. De eerste paar keren kwam het er uiteindelijk niet van, want ik vond het echt te eng om zonder barrière, nou ja… je weet hoe het gaat. Dat vertelt dus niemand je!

Daarbij was het plakkerig, vies, onhandig… Brrr. Ik was blij toen ik snel zwanger was, omdat ik dat niet veel langer wilde doen. En om eerlijk te zijn: onbeschermde seks is één van de dingen die mij weerhouden van nog een mini kweken.

En jij? Vond jij het ook eng en vies? Of eigenlijk, heel natuurlijk en normaal?

Categorieën
lichaam ouder worden spelen

Stimuleer je zintuigen – aanraken

Ik schreef al eerder over je zintuigen stimuleren: ruiken. Ik had iets moeten schrijven over kleuren in je leven, maar daar kom ik niet uit. (Wie zich voor een gastblog geroepen voelt, is van harte welkom!) Over voelen kan ik wel goed schrijven.

Huidcontact is een eerste behoefte

Voor alle mensen is huidcontact belangrijk. Bij aanraking maak je het hormoon oxytocine aan. Daar wordt je blij van en voel je je beter door. Je wilt aangeraakt worden, hoewel het kan zijn dat dat op één specifieke manier is. Sommige mensen en mini’s houden van zachte strelingen, anderen weer wat meer van stevige massage.

Heel jonge kinderen

Echte mini-mini’s worden van nature (meestal) al veel aangeraakt. Ze zijn veel ‘op handen’ en slapen vaak delen van de dag bij papa of mama, of bij iemand anders, op schoot. Dat is heerlijk en erg goed voor ze.

Er worden ook genoeg baby-massage cursussen gegeven. Meestal gaat het er met baby’s om dat ze liefdevol en zacht aangeraakt worden. De meeste kinderen genieten van alles waarbij ze aangeraakt worden.

Pratende mini’s

Zodra mini’s gaan praten wordt het interessant om ze zelf wat inspraak te geven in hoe en door wie ze aangeraakt worden. Dat helpt hen om te bepalen waar hun grenzen zijn, ze leren dat ze ‘nee’ mogen zeggen én ze leren wat ze juist wel fijn vinden.

Er zijn 3 spelletjes die ik graag met mijn mini (en andere mini’s) speel, en die ook geschikt zijn om door mini’s onderling gespeeld te worden. Voorwaarde is alleen dat de mini zijn grenzen aan kan geven. Dit kan natuurlijk ook met behulp van gebarentaal!

‘Rollen’ – een activerend aanraakspel

Mijn mini en ik ‘rollen’ graag samen. Er zijn veel plekken waar dit kan: op het kleed in de kamer, door het gras of zand als het buiten warm is, op het grote bed, op een grote mat in een speelhal of op een springkussen. Ik neem hem in mijn armen terwijl ik op mijn rug op de grond lig. Mijn ene hand is achter zijn hoofd, mijn andere ondersteunt zijn rug. En dan ga ik rollen; van links naar rechts. Meer is het niet. Ik rol mijn gewicht over mijn armen en handen heen, dus hij merkt niet meer dan lichte druk.

Nu hij groot is rollen we ook wel allebei: over elkaar heen, tegen elkaar aan… Heel veel lol hebben we allebei. Doe dit vooral niet vlak voor het naar bed gaan.

‘Weerbericht’ – een spel voor overal en altijd

Weerbericht is een spel uit het boek en de website ‘Aanraken, een levensbehoefte’. Meestal masseer ik mijn mini, maar soms doet hij het ook bij mij. Het kan met kleren aan, maar ook met kleren uit, met olie erbij, of zelfs onder de douche. Wij spelen dit vaak voor hij gaat slapen.

De ontvanger ligt op zijn buik of zit rechtop, zodat de rug goed aangeraakt kan worden. De gever van de massage vraagt welk weer het is. De ontvanger zegt bijvoorbeeld ‘regen’. Dan kan de gever met de hand druppels op de rug nadoen. Welk weer bij welke beweging hoort verzin je zelf. Begin met maar 2 soorten weer en bouw dit uit. Dit zijn onze afspraken:

  • Zon – cirkeltjes draaien
  • Wind – van boven naar onder aaien (billen meenemen!)
  • Harde wind – wat hardere ‘wind’ beweging
  • Regen – tokkelen met de vingers
  • Sneeuw – zachtjes de hele hand op de rug ‘slaan’
  • Mist – kietelig zacht van links naar rechts strijken

Ideaal dat de mini zelf kan zeggen hoe hij aangeraakt wil worden! Zelfs intensiteit is goed aan te geven (denk aan felle zon, dikke mist, miezerregen…).

Schommelen – een rustgevend spel

Als de mini het echt heel moeilijk heeft met zichzelf is schommelen hét bedspel. Als eerste ga ik in kleermakerszit op een matras zitten (hij heeft een volwassen bed, maar het kan natuurlijk ook in het grote bed). De mini komt bij mij op schoot zitten, gezicht naar me toe, zodat we kunnen knuffelen. Dan schommel ik al een beetje. Als hij redelijk rustig is, leg ik hem met zijn hoofd op zijn kussen, billen nog op schoot. Dan krijgt hij een knuffelbeest om vast te houden. Daarna vouw ik zijn benen ook in kleermakerszit en wiegen we allebei van links naar rechts.

Dit is voor de ouder best een work-out, maar voor het kind erg rustgevend. Eigenlijk is dit een milde ‘twist’, zoals ze dat in yoga zouden noemen. Dat activeert je zenuwstelsel en helpt om rugspieren los te maken. Doe het in een rustig tempo en zing er een slaapliedje bij.

Speciale kusjes – een verbindend spel

Aanraken kan ook in de vorm van lieve kleine kusjes zijn. Afgekeken van Supernanny, hebben wij ook een paar speciale soorten kusjes. Dat is heel grappig en duidelijk iets dat alleen wij met onze mini doen. Intiemer dus dan ‘gewoon’ kussen en aanraken. Onze speciale kusjes:

  • pinguïn kusjes – neuzen tegen elkaar wrijven
  • vlinder kusjes – hoofden dicht bij elkaar, zodat de één de ander kan ‘kussen’ met de wimpers
  • hamster kusjes – zelfde als pinguïn kusjes, maar met hamster geluidjes erbij
  • ijsje – niet echt een kusje, want hierbij is mama het ijsje en de mini likt, maar wel erg intiem (moet wel je ding zijn)

Welke spelletjes met aanraken spelen jullie het liefst? Hoe hebben jullie aanraken in je routine ingebouwd?

Categorieën
lichaam opvoeden ouder worden ouder zijn

Het goede van het smerige van bevallen

Misschien niet geschikt voor op je werk! (Tenzij je met mensen werkt, want dan zie je dit al de hele dag om je heen.)

Zoals ook in ‘Darm mit Charme’ te lezen is, zijn het de bacteriën in je darmen, die voor het belangrijkste deel van je spijsvertering zorgen. Dit is ook belangrijk voor je weerstand. Je moet daarom goed voor je darmen en hun bacteriën zorgen. Maar hoe kom je eigenlijk aan die darmbacteriën? Een baby in de baarmoeder heeft nog  (bijna) geen darmbacteriën.

Categorieën
lichaam ouder worden ouder zijn

Geboorteverhaal Cecile: Hypnobirthing

Bevallen met hypnobirthing – ik vond het geweldig!

Hypnobirthing is een methode, of eigenlijk meer een filosofie, ontwikkeld door Marie F. Mongan. Het is een tegenreactie op de medicalisering van bevallingen waarbij de toekomstige moeder vol angst en pijn gedrogeerd op haar rug ligt terwijl de dokter de baby er als het ware uittrekt. Dat moet toch natuurlijker kunnen? En daarmee misschien ook pijnlozer? Mijn ervaring: hypnobirthing maakt de bevalling niet pijnloos, maar wel een stuk minder eng (en leuker voor jezelf en je partner).

1. Hypnobirthing zorgde ervoor dat ik mij verheugde op de geboorte

De keuze voor hypnobirthing kwam voort uit juist een enorme angst voor de bevalling. Door de cursus kreeg ik er juist heel veel zin in. Kom maar op met die bevalling!

2. Het geeft de vader ook een rol

Mijn man kreeg van jonge vaders vaak de tip: je kunt toch niks doen behalve af en toe een washandje geven. Wij weten inmiddels wel beter! Er zijn weinig dagen die wij zo intens samen beleefd hebben als de dag dat onze dochter werd geboren. Ik deed natuurlijk het harde werk, maar we deden het echt samen.

3. Ik begreep volledig wat mijn lichaam deed

Verreweg het meest kostbare stuk informatie van de cursus vond ik de uitleg van de spieren in de baarmoeder. Mede daardoor kon ik in krap 5 uur een volledige ontsluiting bij elkaar ademen. Het was enerzijds pittig, maar anderzijds ongelofelijk duidelijk en eenvoudig.

4. Ik was alert en optimistisch gedurende de hele bevalling

Normaal ben ik iemand die continu mentaal heen en weer springt tussen verleden, heden en toekomst. Hypnobirthing zorgde ervoor dat ik enorm goed in het heden kon blijven met steeds slechts een beperkte blik naar de toekomst. Als ik ooit ‘in het moment’ heb geleefd, dan was het toen.

5. Door hypnobirthing heb ik een keizersnede kunnen voorkomen

Uiteindelijk moesten we toch naar het ziekenhuis. Mede door mijn alertheid en optimisme heb ik daar een keizersnede kunnen voorkomen. De operatiekamer was al gereed, hoorde ik later. Maar omdat ik nog zo fris, rustig en vastberaden overkwam, hebben we het samen, met een heel medisch team, op de meest natuurlijke manier die nog mogelijk was (vacuüm) toch nog voor elkaar gekregen.

6. Hypnobirthing maakte de pijn van het bevallen prima te verdragen

Echt. Ik vond het pittig, maar prima te doen. Gewoon rustig doorademen.

7. Ik voelde mij vrij en schaamteloos

Hypnobirthing gaat enorm uit van dat de barende vrouw het vooral zo moet doen als hoe zij voelt dat het goed is. Daarvoor moet alle preutsheid de deur uit en dat voelt dan ineens enorm vrij. Heerlijk!

8. Een voorspoedig herstel, fysiek én geestelijk

Tijdens de cursus hypnobirthing kwam goed zorgen voor jezelf veel naar voren. Daarom heb ik ook vooraf aan de geboorte heel goed voor mijzelf gezorgd. Ik zorgde voor een leeg hoofd en een lichaam vol energie. Hierdoor kon ik ondanks de heftige bevalling al direct weer gewoon min of meer alles kon doen. Ook het herstel ging voorspoedig, zowel fysiek als emotioneel / mentaal.

9. Hypnobirthing maakte de geboorte van mijn dochter iets om lachend op terug te kijken

Regelmatig denk ik terug aan kleine momenten van die dag. Het midden in de nacht naar het ziekenhuis scheuren. Het geluid van de brekende vliezen. Het was allemaal eigenlijk gewoon waanzinnig leuk. Hypnobirthing gaf ons de juiste ingrediënten om van de geboorte van onze dochter de meest speciale, meest intense dag van ons leven te maken!

Voor het leren van de technieken van hypnobirthing volgde ik samen met mijn man een cursus bij een gecertificeerde hypnobirthing coach. Het is zeker mijn advies om een dergelijke cursus te volgen als hypnobirthing je aanspreekt. Ervaringen en angsten delen met de coach, de andere stellen en je partner: het is echt de helft van het succes!

Categorieën
lichaam ouder worden ouder zijn

Seks na je baby

Let op: niet geschikt om te lezen op je werk!

Na een bevalling krijg je vaak te horen dat je 6 weken moet wachten voor je weer seks mag hebben. Het lijkt dan alsof je daar moeite voor moet doen en je je al 6 weken aan het inhouden bent? Is dat wel zo? Hier mijn ervaringen.

Wil jij al?

Eerlijk gezegd, had ik helemaal geen zin in seks de eerste paar maanden. Mijn borsten deden pijn als ik niet voedde, en de rest van de tijd hing er een kind of een kolf aan. Mijn onderkantje voelde alsof ik overreden was en enorm uitgerekt. Niet sexy.

Ook mijn partner, de verse papa, was er helemaal nog niet aan toe. Hij was in een zorg-modus voor de nieuwe mini en wilde best knuffelen, maar dat was dan ook genoeg.

Moeten we niet eens?

Na een maand of 3 hadden we eens zo’n gesprek: Moeten we niet weer eens proberen? Dat deden we en het was een drama. Voor mij nog pijnlijk rond mijn hechtingen, voor hem gek, vanwege nog een erg enorme onderkant van mij. Belachelijk omdat hij niet aan mijn borsten mocht zitten. Hilarisch omdat ik het best gezellig had en mijn borsten dat als een toeschietreflex opvatten. (De melk zat overal en we moesten het bed verschonen.)

Maken we hem niet wakker?

Na een half jaar werd het voor ons weer eens tijd om wat serieuzer te worden, fysiek dan. Maar we sliepen nog met de mini samen (link naar aanschuifbedje 2.0). Eerst hadden we daar zo onze bedenkingen bij, maar uiteindelijk sliep hij zo vast, dat we het toch deden. En dat was leuk!

Verwachtingen

Ik zou niet als verwachting hebben dat je na 6 weken weer volop actief bent. Je bloedt dan niet meer, dus het infectierisico is voorbij. Voor de rest moet je ook niet verwachten dat je als verse mama (of papa!) al wilt. Stel je verwachtingen daarover dus zo snel mogelijk bij! Wil je al wel? Dan is dat natuurlijk ook OK!

Hoe ging dat bij jullie? Of hoe denk je dat je het zelf zou willen?