Categorieën
opinie ouder worden psychologie

3 generaties lang opvoeden

Deze post is deels gebaseerd op de vragen die ik mijn grootmoeder en moeder gesteld heb. De woorden onder de kopjes zijn van mijn grootmoeder en moeder zelf, zoals ik ze van hen heb gekregen, in gesprek of op papier. Op de foto: mijn oma als kleuterjuf en mijn moeder als kleuter.

Categorieën
opinie ouder zijn

NIPT-test is géén abortus

Normaal ben ik niet zo van het schrijven over actualiteiten, maar dit debat vond ik lastig om te negeren. Dus een spontane, niet-geplande bijdrage vandaag. Over het Zwartboek dat de tegenstanders van de NIPT test hebben aangeboden.

Categorieën
opinie ouder worden ouder zijn

Me-time: tijd voor jezelf

Er werd mij vaak gezegd dat ik tijd voor mezelf moest nemen als nieuwe mama. Me-time, zoals ze dat dan noemen. Maar ik vond het helemaal niet fijn, die extra me-time. Ik verveelde me te pletter. Dus ik begon me af te vragen: is dat wel wat voor mij? Moet je al die rust en tijd voor jezelf wel zonder je kind doen? Heb ik niet al meer dan genoeg tijd voor mezelf? Wat is dat eigenlijk: tijd voor jezelf?

Tijd voor mezelf – zonder kind

Voorheen als ik tijd helemaal voor mezelf had, bracht ik die op één van deze twee manieren door: lezend (in bed) of handwerkend (op de bank, met een filmpje erbij). Ik kan deze beide dingen dagenlang doen. Naast eten en wat slaap, heb ik dan echt wekenlang niets nodig. Vraag mijn ouders maar, dit is al zo sinds ik vrij jong ben.

En toen was ik mama. Nog steeds lees ik ’s avonds in bed, elke avond. Als het weer er zich voor leent en ik niet ga hardlopen ’s avonds, zit ik de avonden die ik de mini niet naar bed breng heerlijk te haken of borduren (ja, zo truttig ben ik wel…).

Opgeteld heb ik wel 1,5 uur aan eigen tijd elke avond, dus bijna 11 uur per week aan me-time. Voor mij wel genoeg.

Tijd voor mezelf – met kind

Wat mij betreft is er nog een tweede ‘tijd voor jezelf’. De tijd die ik ongegeneerd en in alle rust met mijn mini kan doorbrengen. Normaal gesproken ben ik een dag of 5 per week weg van mijn mini. En of dat nou komt omdat ik werk, of omdat de mini naar school moet, we zien elkaar niet.

Dus als ik een dag vrij heb, of zelfs als het zaterdag is, dan is dat wat mij betreft ook echt tijd voor mezelf, mét kind. Ik hoef niet te werken, ik kan helemaal zelf bedenken wat ik wel en niet wil doen… Dat is toch ook tijd voor jezelf?

Natuurlijk zijn er verplichtingen in het weekend, maar die kunnen allemaal afgezegd worden. Ik ben gezegend met werk dat in het weekend gewoon stil kan liggen.

Is het wel nodig?

Ja, soms is tijd voor jezelf echt heel hard nodig. Soms heb ik heel erg behoefte aan alleen zijn, yoga doen, geen mensen om me heen. Andere keren is dat juist het laatste wat ik wil en is er niets dat mij zo kan opvrolijken dan mijn kind knuffelen (behalve misschien ook nog kinderen van anderen knuffelen). Wat mij betreft noem ik het beide tijd voor mezelf. Dan is het net of ik een moderne mama ben.

Ervaar jij ook tijd met je mini’s als tijd voor jezelf? Of ben je het daar nou echt helemaal mee oneens?

Categorieën
opinie ouder worden psychologie

Hulp accepteren – dialoog met mijn grootmoeder

Om deze post te maken heb ik mijn grootmoeder geïnterviewd. Zij heeft in haar eigen woorden, op papier mijn vraag beantwoordt. Ik heb dit voor haar uitgewerkt. ~ Marianne

Je bent zelf langzaam ouder geworden en meer hulpbehoevend. Toch heb ik het idee dat je karakter nog heel erg hetzelfde is als een jaar of 30 geleden.

Is dat wel zo? Wat is er veranderd?

En hoe blijf je, als je omgeving verandert, zoveel jezelf?

Over mezelf gesproken: Het valt niet mee om telkens te moeten constateren dat er weer iets niet meer lukt en dat ik dan hulp moet vragen.

Soms sta ik er versteld van dat ik redelijk gemakkelijk dingen uit handen kan geven. Dat had ik niet van mezelf verwacht. Altijd heb ik het roer stevig in handen gehad.

Maar… ik kan altijd hulp vragen bij opa en niet in de laatste plaats bij mijn Grote Helper, die ik om geduld en wijsheid mag vragen! Zodoende blijf ik, hoop ik, zoveel mezelf.

Categorieën
opinie ouder worden psychologie

Authentiek Ouder worden – 90 jaar levenservaring

Om deze post te maken heb ik mijn grootmoeder geïnterviewd. Zij heeft in haar eigen woorden, op papier een aantal vragen beantwoordt. Ik heb dit, vraag voor vraag, voor haar uitgewerkt in een serie blogjes. ~ Marianne

Als het woord ‘Authentiek’ op mensen moet slaan, wat is dan volgens jou een authentiek persoon?

Een authentiek persoon. Eerst maar eens opgezocht wat authentiek inhoudt of betekent. In de computer staat een eindeloos verhaal waar we niets zinnigs uit konden halen. Dus (lach niet!); het puzzleboek erbij gehaald. En ja hoor: kort maar krachtig:

  • betrouwbaar
  • echt
  • geloofwaardig

en als je het over mensen hebt:

  • eerlijk
  • solide
  • fideel

Een ouder iemand dus, die eerlijk tegen je is (wat vaak moeilijk is, omdat het soms zo anders is dan jij het zelf ziet).

Fideel, gezellig, trouwhartig, vrolijk (dat is er wel een beetje af, als je zo oud wordt). Maar toch: je het idee geven dat je altijd welkom bent. (Stilletjes ’s zondags opeens in de kamer staan!)

Ouder worden is voor ons dus geen last, maar zoveel mogelijk genieten van ons nageslacht en onze Hemelse Vader danken voor alles wat we uit zijn Hand in deze dingen ontvangen.

Misschien wat aan de korte kant, maar hopelijk duidelijk. (Praatjes vullen geen gaatjes…)

Categorieën
opinie ouder worden psychologie

Mandala kleuren – niet zo ontspannend…

Het zou heel ontspannend zijn: kleuren voor volwassenen. Ik vind er niets aan.

Leeg in de kast

Ik heb dus zo’n boekje, maar het ligt vooral leeg te zijn in mijn kast. Ik hou van kleuren en kan heel erg genieten van kleuren met mijn mini, of zelfs tekenen. Maar dat mandala-gedoe… blegh.

Geen duo-activiteit

Ik vind het bijvoorbeeld heel vervelend als de mini erbij komt zitten en mijn tekening verpest. En ik vind het echt superstom om te doen als er geen mini naast me zit. (Daar heb ik ook geen tijd voor; met mijn vrije tijd zonder mini doe ik liever andere dingen.)

mandala hand

Oneindig verhaal

En het komt nooit af! Je bent een paar UUR aan het kleuren voor je een tekening af hebt…

Geen succes dus voor mij.

En jij? Weleens geprobeerd? Wat vond je ervan?

Categorieën
opinie ouder worden

Even genoeg van het uitleggen

Ik ben een vrouw en enig kostwinnaar. Mijn man is thuis met ons kind. Dat is wat wij doen. En ik heb er een beetje genoeg van om uit te leggen dat ik een man heb die voor ‘mijn’ kind zorgt. Ik heb er ook een beetje genoeg van om uit te leggen dat ik mijn ‘vrije dag’ niet besteed aan mijn kind opvoeden, maar aan hard werken aan mijn carrière. Ik snap de vraag niet eens.

Namen omgedraaid

Stel dat ik nou Mark had geheten en mijn man Tina. Dan lees je dit:

Mark

Mark zorgt goed voor zijn gezin. Van zijn salaris kunnen ze goed rondkomen. Hij hoeft maar 32 uur per week te werken om in het levensonderhoud van het gezin te voorzien en besteedt de 8 uur die van een werkweek overblijven aan het werken aan een promotie-onderzoek, zodat zijn kansen op de arbeidsmarkt verbeteren. Het lukt niet elke dag om een half uur met zijn kind Max van 3 te spelen. (Maar alle tijd die overblijft is voor Max, zijn mini.)

Tina

Mark’s inkomen is voldoende voor het gezin, dus kan Tina thuis blijven met de kleine Max. Tina studeert ook nog, in de ene dag dat Max naar het kinderdagverblijf gaat. Dat is goed voor Tina: zij blijft midden in de maatschappij blijft staan. Dat is ook fijn voor Max, die veel vriendjes heeft op de opvang en daar graag heen gaat. Bovendien is de overgang naar school straks minder moeilijk. Mark betaalt de studie van Tina zelf, omdat zij geen recht meer heeft op een vergoeding van de overheid.

Huishouden

Omdat Mark weet dat Tina het al druk genoeg heeft, zorgt hij in het weekend voor één keer avondeten en een opgevouwen was.  Tina doet de boodschappen. Doordeweeks helpt Mark mee waar dat nodig is: 4 dagen in de week brengt hij Max naar bed en hij neemt de meeste nachtelijke zorg voor Max op zich, zodat Tina goed kan slapen en ontspannen.

Mark brengt en haalt Max van het kinderdagverblijf, tenzij hij dat samen met Tina doet. Voor de gezelligheid. Hij zorgt ook dat het hele gezin in de kleren blijft en houdt goed in de gaten of de kleren van Max niet te klein worden.

Ook is hij mede-verantwoordelijk voor de financiën van het gezin, alle cadeautjes die er voor het gezin en anderen moeten komen, nieuwe kleren en vervanging van apparaten. Meestal houdt hij ook de sociale agenda in de gaten, zodat met alle ouders, grootouders, familieleden en vrienden een warme band blijft bestaan.

De afwas verdelen Mark en Tina, maar gelukkig is er een vaatwasser.

Rollenverdeling

Klinkt als een fantastische papa, toch?

Waarom is het dan zo lastig om die man-vrouw rol om te draaien? Waarom blijft iedereen zeuren dat ik mijn Tina aan het werk moet schoppen? Waarom ben ik een minder goede mama, als ik ‘maar’ twee volle dagen in de week tijd heb om met mijn kind te spelen? Ik hou een dak boven ons hoofd, probeer te zorgen dat wij zoveel mogelijk zelfstandig kunnen wonen als we oud en lastig worden door carrière te maken en oh ja, we kunnen nog steeds elk jaar op vakantie, omdat ik de financiën doe.

Ouders doen hun best

Alle ouders doen wat zij het beste voor hun kind achten. Man, vrouw, (kies je eigen geslacht), weet-het-nog-niet: allemaal.

Hoe doen jullie het thuis? En ben je het ook zo zat om dat te verantwoorden?